Wat ik ook zeggen wil

Ik sta erom bekend dat ik niet iemand ben die voortdurend met zijn telefoon bezig is. Wat dat betreft heb ik dus geen telefoonverslaving, terwijl ik weet dat er genoeg mensen zijn die daar wél mee kampen. De telefoon is een handig apparaat, tegenwoordig eigenlijk een mini‑computer. We kunnen ermee bellen, apps gebruiken, internetten, video’s maken, fotograferen, muziek luisteren, films casten en sms’jes versturen. En dat is nog maar een kleine greep uit de mogelijkheden. Zelf telefoneer ik af en toe, bezoek ik geregeld een app, maak ik soms een paar foto’s en cast ik muziek naar mijn tv. Dat is het wel zo’n beetje. Het grootste deel van de dag ligt mijn telefoon aan de oplader, en kijk ik er niet naar om. Maar er zijn mensen die de hele dag met hun telefoon in de weer zijn. Daardoor krijg ik het idee dat ze er niet goed mee omgaan. Dat kan ik verkeerd zien, maar dat gevoel heb ik echt. De mensen die het betreft zeggen vaak dat het allemaal wel meevalt, maar dat valt het niet. Tele...

  Een tijdje geleden won D66 de Tweede Kamerverkiezingen, waardoor de partij een nieuw kabinet mocht vormen. Nederland was toe aan verandering, maar wat is daar tot nu toe van terechtgekomen? Vooralsnog niets. Na de verkiezingen dacht ik dat er eindelijk écht iets zou veranderen in het politieke klimaat. De VVD was na jaren niet langer de grootste partij, en het CDA kwam opvallend sterk naar voren. Die partij liet duidelijk merken dat ze graag wilde meedoen aan de onderhandelingen, omdat verandering volgens hen noodzakelijk was. De onderhandelingen tussen D66, VVD en CDA verliepen niet zonder horten of stoten, maar uiteindelijk lag er een regeerakkoord en hadden we weer een kabinet. Ze gingen ‘voortvarend’ van start, maar kondigden tegelijkertijd aan dat het eigen risico fors omhoog moet. Dat leidde tot stevige weerstand in de Eerste Kamer, maar het kabinet-Jetten drukte het toch door. In 2027 wordt het eigen risico 70 euro duurder — en daar blijft het niet bij. Er wordt zelfs ...

  Er zijn mensen die zeggen dat er dagen zijn waarop je stoer moet doen, en er zijn mensen die vinden dat je juist bescheiden moet zijn. Ik behoor duidelijk tot die laatste categorie. Bescheidenheid is, naar mijn mening, een prachtig woord. Het past bij mij en het zorgt ervoor dat ik me prettig voel. Dat ik bescheiden ben, betekent niet dat ik nooit op de voorgrond treed — dat doe ik juist wél, maar altijd op een manier die niemand tegen het hoofd stoot. Toch zijn er mensen die vinden dat je soms stoer móét doen. Maar waarom eigenlijk? Stoerdoenerij verbergt volgens mij vooral de zwakheden die iemand heeft. Het heeft geen enkele zin. Door je bescheiden op te stellen en toch naar voren te stappen wanneer dat nodig is, laat je veel overtuigender zien waar je voor staat. Een paar dagen geleden zag ik bij winkelcentrum Deppenbroek in Enschede een jongeman die met een jonge vrouw sprak. Ik wilde er geen aandacht aan besteden, maar hij gedroeg zich zó overdreven stoer dat mijn blik t...

  Een honderdjarige man uit Hengelo (Ov.) heeft zich na zijn pensionering laten omscholen en alsnog zijn gymnasiumdiploma gehaald. Dat zette me aan het denken. Ik heb me in mijn leven ook laten omscholen — maar heeft dat eigenlijk wel zin gehad? Ik heb jarenlang gewerkt, vaak met plezier, soms met tegenzin. Over mijn eerste baantje, een ware rotklus, schreef ik eerder al uitgebreid, dus dat laat ik nu rusten. Op een gegeven moment raakte ik werkloos en was ik aangewezen op een uitkering. Ik deed er alles aan om weer aan het werk te komen: workshops, banenbeurzen, sollicitaties. Maar het geluk was niet aan mijn zijde. Daarom besloot ik dat omscholing misschien de beste stap was. Maar welke richting? Wilde ik in de metaalsector blijven, of iets totaal anders doen? Dat laatste trok me het meest. Ik begon me te verdiepen in andere sectoren en kwam al snel uit bij de grafische wereld, waar veel vraag was naar gediplomeerde mensen. Op een dag zag ik een advertentie voor een opleiding...

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...

  Er was een tijd dat een ouder iemand, of iemand met autoriteit, standaard met u werd aangesproken. Maar de tijden veranderen, en dus veranderen de aanspreeknormen mee. Steeds vaker spreken we mensen die we nog nooit eerder hebben ontmoet aan met jij of je . Verdwijnt de aanspreektitel u langzaam uit onze taal? Persoonlijk heb ik er geen moeite mee wanneer iemand mij bij een eerste ontmoeting met jij aanspreekt. Sterker nog: ik heb dat liever. Jaren geleden ontmoette ik bij de gemeentelijke sociale dienst van Enschede een medewerker die zich aan mij voorstelde en meteen zei dat ik hem gerust bij zijn voornaam mocht noemen. Dat verbaasde me niet, want ook ik voelde me prettiger bij die vorm, ondanks dat ik ben opgevoed met het idee dat je onbekenden altijd met u aanspreekt. Dat was er bij mij thuis stevig ingeprent, en ik nam het serieus. Toch voelde het voor mij nooit helemaal natuurlijk. Op school sprak ik leraren altijd met u aan — dat hoorde zo — maar ergens botste het...

Over een paar dagen is het weer zover. Op 27 april is koning Willem‑Alexander jarig, en dat mogen we met z’n allen vieren. Dat is mooi, maar hoe kijken Annemarie en ik eigenlijk naar Koningsdag? Wij zijn van huis uit koningsgezind, maar Koningsdag is voor ons toch vooral een gewone dag zoals alle andere. We gaan niet naar de binnenstad van Enschede om het te vieren; we blijven gewoon lekker bij ons eigen hutje om te genieten van de dag en te doen wat we elke dag doen: een beetje huishouden, koffie drinken met een koekje erbij, Jacky uitlaten en genieten van elkaar. We begrijpen heus wel dat er mensen zijn die Koningsdag aangrijpen om, gestoken in oranje kleding, eens lekker te feesten. Maar aan ons is dat niet besteed — voor ons hoeft het allemaal niet zo. Dat Willem‑Alexander en zijn familie tijdens Koningsdag in een dorp of stad verschijnen om daar aan een paar spelletjes deel te nemen, vinden we ook een tikje oubollig. We kijken er met een glimlach naar, want voor ons is het nie...

  Tributebands hebben het tegenwoordig maar makkelijk. Ze repeteren een beetje, treden op in een van de vele tv‑programma’s waarin ze een eerbetoon brengen aan hun favoriete artiesten, vergaren roem en gaan vrolijk door met het ten gehore brengen van songs die niet van henzelf zijn. Begrijpelijk dat de originele artiesten daar lang niet altijd blij mee zijn. Een aantal maanden geleden keek ik voor het eerst naar zo’n programma. Op zich klonk het helemaal niet slecht, maar toch kreeg ik er een bijsmaak van. Ze imiteerden hun favoriete artiest tot in de puntjes, zonder er zelf iets aan toe te voegen — geen eigen kleur, geen creativiteit. Dat deed me denken aan Quotation, een band die tientallen jaren geleden de muziek van Status Quo nagenoeg perfect naspeelde. Soms had ik het idee dat de échte Status Quo op het podium stond. Toen vond niemand dat een probleem, maar tegenwoordig ligt dat anders. Tributebands strijken met de eer, terwijl de originele bands het zware werk doen: song...

Niemand wordt er graag mee geconfronteerd, maar toch overkomt het ons allemaal weleens: verveling. We voelen dat de batterij niet volledig is opgeladen, we hangen wat op de bank, hebben weinig energie om iets te ondernemen en willen dat het gevoel zo snel mogelijk voorbij is. Het komt sporadisch voor dat ik me als oudere man ook weleens verveel. Maar is dat erg? Nee, juist niet. Ik heb dan wel het idee dat er niets uit mijn handen komt, dat ik nergens mee bezig ben, maar in werkelijkheid ben ik dan wél met iets bezig. Verveling ís namelijk een bezigheid, ook al voelt dat niet zo. Uit onderzoek blijkt dat de mens zich zo nu en dan móét vervelen. Tegenwoordig moet alles leuk zijn, en het liefst zo optimaal mogelijk beleefd worden, terwijl onze levens al zo vol zitten. We moeten een leuke baan hebben, een leuke partner, leuke vrienden en kennissen — en dat legt een behoorlijk gewicht op ons bord. Juist daarom is het goed dat we ons af en toe vervelen: we worden er creatiever en veerkr...

  Er zijn mensen die niet graag terugkijken in de tijd. Daar hebben ze ongetwijfeld hun redenen voor. Ik ben het tegenovergestelde: ik kijk juist graag terug. Op een dag als deze — een dag zoals alle andere — dwaal ik weleens af naar vroeger. Die gewoonte is voor mij heel normaal, omdat het me herinnert aan een tijd die zorgeloos voelde. Ik heb het over de jaren ’70, de periode waarin ik me in van alles en nog wat verdiepte. Ik raakte steeds meer geïnteresseerd in de muziek van die tijd, waardoor ik me steeds meer op mijn plek begon te voelen. Ik keek naar spelshows die toen nog gewoon op de publieke omroep te zien waren, want commerciële zenders bestonden nog niet. Ik las boeken, ging uit, had plezier met vrienden en vriendinnen en genoot van mijn leven. Wat muziek betreft waren het vooral The Cats uit Volendam die de Nederlandse muziekscene bepaalden. Met hits als There Has Been A Time , Marian , Country Woman en vooral het prachtige Scarlet Ribbons gaf die weergaloze band ...

  Sinds enkele weken zijn alle ogen gericht op Enschede, nu de stad een verbod heeft ingesteld op fatbikes in de binnenstad. Op de eerste dag leek het verbod nog weinig effect te hebben, maar inmiddels is wel duidelijk dat het werkt. Voor mij was het jarenlang ergernis nummer één in de binnenstad. Veel ergerlijker dan zwerfafval of dronken weekendpubliek. Dat was voor het stadsbestuur dé reden om in te stemmen met het verbod: fatbikes zijn tijdens winkeltijden niet langer welkom. Vanmiddag was ik in de binnenstad, en wat zag ik? Een heleboel mensen, maar geen enkele fatbike. In een rustig tempo liep ik naar de Primark om wat boodschappen te doen. Tot mijn opluchting hoefde ik niet uit te wijken voor iemand die met hoge snelheid door de winkelstraten scheurde. Dat vond ik een verademing. Door mijn leeftijd ben ik niet meer de snelste, en uitwijken kost me simpelweg wat meer tijd. Na mijn bezoek aan de Primark liep ik op mijn gemak naar de parkeergarage, waar ik de gekochte spull...

Met ingrepen – subsidies en belastingverlagingen – hoopt het kabinet voorlopig de energiecrisis uit te zitten. Grote woorden blijven uit; de regering wil een paniekstemming zo lang mogelijk vermijden, en dat heeft een reden. I n Haagse kringen werd al gewaarschuwd: verwacht niet te veel van het ‘Iran‑pakket’ dat de energiecrisis moet temperen. Er is bijna geen geld , klonk het in en rond het kabinet. Het ergste moet misschien nog komen; de situatie is grillig. Naar mijn mening voelt het pakket noodmaatregelen van maandag als een startschot. Maar als er een startschot klinkt, moet er daarna ook gelopen worden. En juist daar staat de Nederlandse politiek niet om bekend. Na het startschot volgt een trage uitvoering, vertraagd door de vele regels die ons land kent. Zelfs dikke stroop in een trechter is daarbij vergeleken nog supersnel. Natuurlijk bestaan regels om zaken ordelijk te laten verlopen, en dat is terecht. Maar regels kunnen de boel ook zó vertragen dat het maanden duurt voor...

  Als je denkt dat alleen populistische politici inspelen op de emoties van de kiezer, dan heb je het mis. Alle politici doen het — van links tot rechts, zonder uitzondering. Soms verschijnt er op mijn tv‑scherm een politicus met wie ik totaal geen klik heb. Eigenlijk wil ik dan helemaal niet naar hem kijken. Toch blijf ik kijken. Waarom doe ik dat? En ben ik daarin de enige? Zeker niet. Uit onderzoek blijkt dat politici die we niet mogen juist sterke emoties oproepen, waardoor de weerzin die we voelen alleen maar groter wordt. Die weerzin voel ik wanneer ik naar de partijleider van de PVV kijk. Als persoon wil ik hem niet in een hoek zetten, maar als politicus roept hij bij mij zoveel weerstand op dat die hoek vanzelf in zicht komt. Uit datzelfde onderzoek blijkt ook dat we zonder emoties niet zouden gaan stemmen. Dan zou ik blijkbaar geen emoties meer hebben, want ik ga al jaren niet meer naar de stembus. Dat betekent echter niet dat ik politiek niet meer bewogen ben. Integ...

Er is een nieuwe trend gaande onder mannen die ervoor moet zorgen dat ze er beter uit gaan zien. Maar is dat eigenlijk wel nodig? En vooral: is het wel verstandig? Ik heb mijn sterke twijfels. Verreweg de meeste mannen, waaronder ikzelf, maakt het niet veel uit hoe ze eruitzien. Het kan ons weinig schelen of we een rimpeltje meer of minder hebben, en we liggen er al helemaal niet wakker van dat we niet op George Clooney lijken. We accepteren onszelf zoals we zijn. Maar er zijn ook mannen die wat ijdeler zijn en er alles aan doen om bijvoorbeeld een strakke kaaklijn te krijgen. Sommigen gaan daarin wel héél ver door aan looksmaxxing te doen. Wat is dat eigenlijk, looksmaxxing? Naar mijn mening is het een vorm van zelfkastijding. Ze doen er alles aan om er zo goed mogelijk uit te zien, soms op manieren die ik hier bewust niet benoem. Ik wil namelijk geen enkele man aansporen om eraan te beginnen; het is simpelweg te extreem voor woorden. Bovendien is het helemaal niet belangrijk ho...

  Dat DigiD in Amerikaanse handen terecht kan komen, is al een tijd bekend. Dat houdt de politiek flink bezig. Maar er is een alternatief — en het is nog een Nederlands alternatief ook. Al maanden gaat het gerucht rond dat DigiD dreigt te vallen onder Amerikaanse controle. Ik keek ernaar, liet het op me inwerken, en dacht: er móét toch een ander alternatief zijn? En jawel, dat blijkt er te zijn — een Nederlands alternatief bovendien. De Amerikanen zeggen wel dat onze digitale gegevens bij hen veilig zijn, maar door het zeer wispelturige gedrag van Donald Trump heb ik daar sterke twijfels over. Als DigiD in Amerikaanse handen valt, zouden ze namelijk al onze digitale gegevens kunnen inzien. En als het ook maar een beetje tegenzit, zouden ze ons hele land digitaal plat kunnen leggen. Dat is geen prettige gedachte. Volgens mij is het dan ook wenselijk dat de politiek hier heel goed over nadenkt, want de schade kan enorm zijn als ze dat niet doen. Politici zeggen dan wel dat ze er ...

  Dat Joost Klein op dit moment internationaal hoge ogen gooit, is al een tijdje bekend. Maar nu heeft hij tijdens Coachella ook nog eens Justin Bieber geparodieerd, waardoor het publiek volledig uit z’n dak ging. Een tijd geleden deed hij voor Nederland met het nummer Europapa mee aan het Eurovisie Songfestival. Bij de bookmakers scoorde hij toen hoog, waardoor de kans reëel was dat hij het festival winnend zou afsluiten. Nou ben ik bepaald geen liefhebber van de hardcore die hij ten gehore brengt, maar Europapa vond ik wel lekker klinken. Helaas raakte hij betrokken bij een akkefietje met een cameravrouw, waardoor hij gediskwalificeerd werd. Ons land stond even op zijn kop, want een diskwalificatie op het Songfestival was naar mijn weten nog niet eerder voorgekomen. Ik dacht eerlijk gezegd dat we nooit meer iets van hem zouden horen, maar opeens verscheen hij als jurylid in een Belgische talentenjacht en reisde hij door heel Europa om op te treden. Zo bleef hij in de aandach...

  Het aantal verkeersdoden is voor het eerst sinds jaren weer gestegen, en dat maakt één ding pijnlijk duidelijk: vooral mannen van boven de zeventig zullen hun gedrag op de fiets moeten aanpassen. Dat het aantal verkeersdoden vorig jaar is toegenomen, is op zichzelf al verontrustend. Onder automobilisten zien we al jaren een daling, maar nu zijn het juist de fietsers die vaker omkomen bij een ongeluk. En er is nóg iets opvallends in de cijfers. Het zijn vooral mannen die slachtoffer worden, terwijl het aantal vrouwelijke verkeersdoden juist daalde. De mannelijke slachtoffers zijn vrijwel allemaal zeventigplussers, zo blijkt uit cijfers van het CBS. Al decennialang is het streven om het aantal verkeersslachtoffers terug te brengen naar nul. Dat lijkt misschien een utopie, maar er zijn enorme stappen gezet sinds de jaren zeventig, toen jaarlijks bijna 3300 mensen omkwamen in het verkeer. Vorig jaar waren dat er 759 — nog altijd veel, en bovendien 84 meer dan in 2007. Voor mij is...

  Ondanks het feit dat de volledige Eerste Kamer tegen is, zet het kabinet‑Jetten de verhoging van het eigen risico toch door. Of beter gezegd: het wordt erdoor gedrukt. Tijdens het debat werd al snel duidelijk dat er grote weerstand bestaat, maar dat heeft het kabinet niet tegengehouden. In 2027 gaat het eigen risico omhoog naar 455 euro. Dat betekent dat we allemaal dieper in de buidel moeten tasten. En daar wringt het meteen. Er zijn nu al mensen die moeite hebben om de huidige 385 euro te betalen. Voor hen wordt het straks nóg lastiger om fatsoenlijk rond te komen. Om dat leed enigszins te verzachten moet de zorgtoeslag omhoog, en wie mag dat betalen? De belastingbetaler. Zo worden twee groepen geraakt: 1. Mensen die nu al moeite hebben met het eigen risico. 2. De belastingbetaler die opdraait voor de hogere zorgtoeslag. Het lijkt de leden van het kabinet‑Jetten echter niet te deren. De verhoging gaat hoe dan ook door. Maar hoe dan? Een meerderheid in de Eerste Kamer is i...

De Oekraïense president Volodymyr Zelensky nam vandaag in Middelburg een belangrijke vredesprijs in ontvangst. Daarmee wordt onderstreept hoe groot onze solidariteit met het Oekraïense volk is. Ik hou me er over het algemeen niet dagelijks mee bezig, maar op de achtergrond ben ik ervan overtuigd dat het Oekraïense leger niet alleen vecht voor de vrijheid van Oekraïne, maar óók voor onze vrijheid. Een vrijheid die we koesteren — dat blijkt telkens weer wanneer we op 4 en 5 mei stilstaan bij de dodenherdenking en de bevrijding. De massale opkomst bij herdenkingen en festivals herinnert ons er ieder jaar aan dat vrijheid niet vanzelfsprekend is. We moeten alert blijven, want die vrijheid kan ons ontnomen worden door landen die ons minder vriendelijk gezind zijn. Het Oekraïense leger strijdt nu al jaren voor de vrijheid van het land dat ze verdedigen. Dat dwingt respect af. Ze doen er letterlijk alles aan om het leger van hun grote buurland terug te dringen. Ondanks alle tekortkomingen...

  Dat de videodeurbel in Nederland al enige tijd verkocht wordt, is inmiddels wel bekend. Maar sinds kort is er ook een videodeurbel mét gezichtsherkenning te koop. De vraag is alleen: zitten we daar eigenlijk wel op te wachten. Sta je toevallig op de stoep bij iemand die zo’n deurbel heeft, dan is de kans groot dat het apparaat je gezicht herkent. Dat kan handig zijn, maar het is ook omstreden. We lijken het namelijk steeds normaler te vinden om elkaar te bespieden. De fabrikant belooft ons te ontzorgen, maar het is nog maar de vraag of dat de scepsis wegneemt. Voor Annemarie en mij hoeft het niet. Wij zijn niet de mensen die anderen graag in de gaten houden. Wat kan het ons schelen wat onze buren in de gang doen. We laten hen in hun waarde, zoals zij dat ook bij ons doen. En toch kan een videodeurbel met gezichtsherkenning óók handig zijn. Stel je het volgende voor: een onbekende belt aan, je doet open, en de persoon besluit je te overvallen. Je overleeft het en doet aangifte...

  Ik woon sinds het begin van de jaren ’90 in Enschede, een stad waar naar mijn mening niets mis mee is. Maar telkens wanneer ik mensen hoor vertellen wat er allemaal níet deugt, vraag ik me af waarom ze niet gewoon actief worden in de lokale politiek. Aan het begin van deze bijna afgelopen avond was het weer zover. Ik liep met Jacky over het voetpad langs de Rijnstraat, waar ik een man hoorde klagen over de struikeltegels die daar in overvloed liggen. Dat is niets nieuws: ik ben er zelf enige tijd geleden ook over gestruikeld. Hij klaagde onafgebroken door, alsof het voor hem een soort uitlaatklep was. Hij keek mij even aan, begroette me, en ging daarna onverstoorbaar verder met mopperen. Zonder iets te zeggen liep ik met Jacky door, terwijl de volgende gedachte in me opkwam: De hele stad ligt vol met struikeltegels en losse stenen, vooral in de buurt van bomen. Als je daar écht iets aan wilt doen, moet je de lokale politiek in. Ook dacht ik terug aan iets wat een psycholoog o...

  Er zijn tv‑programma’s die je graag volgt omdat ze interessant zijn. Maar er zijn helaas ook programma’s die dat totaal niet zijn. Naar die laatste categorie wordt bij ons thuis niet gekeken. Nou ja… tot voor kort dan. Ik heb het over Married At First Sight . In mijn ogen is het een waardeloos programma; “tijdvulling op het scherm” is nog de vriendelijkste omschrijving die ik kan bedenken. Zodra het bij ons opduikt, gaat de afstandsbediening in één vloeiende beweging naar een andere zender. Tot een paar dagen geleden. Annemarie en ik hingen op de bank, half in een soort loomheid, waardoor het programma er tóch insloop. Carlo Boszhard presenteerde het, en zoals altijd werden twee mensen die elkaar nog nooit hadden gezien door de zogenaamde ‘wetenschap’ aan elkaar gekoppeld. Dit keer ging het om Sandra en Rob. Ze keuvelden wat met elkaar en voor ze het wisten, waren ze “gematcht”. De gang naar de trouwambtenaar volgde al snel. Rob had zich in een lichtkleurig pak gehesen, Sandr...

  We zien er talloze documentaires over en we lezen er menig boek over, en toch blijven veel verhalen uit de Tweede Wereldoorlog onbekend — zoals de verzetsdaden van gewone gezinnen. Mijn oma en opa van moederskant waren mensen die van het leven genoten. Ze hadden vijf kinderen: oom Johan, oom Gerrit, tante Gerda, tante Lies en mijn moeder. Mijn opa werkte bij de zoutfabriek in Hengelo (Ov.) en mijn oma deed het huishouden. Dankzij het goede inkomen van mijn opa leefden ze een zorgeloos bestaan. Maar dat veranderde abrupt toen op 10 mei 1940 de oorlog in Nederland uitbrak. In het begin probeerden ze de oorlog te negeren en hun leven voort te zetten. Tot op een ochtend mijn opa op de fiets naar zijn werk ging. Tientallen meters voor hem reed een man die hij niet kende. Hij hoorde een voertuig naderen en dacht dat het een vrachtwagen was. Maar het was een Duitse legerwagen. De wagen reed de man voorbij, werd dwars op het fietspad gezet, en Duitse soldaten sprongen eruit. Voor de o...

  Vandaag bereikte mij het trieste nieuws dat Moya Brennan op 76‑jarige leeftijd is overleden. De zangeres van de Ierse band Clannad had een stem die mij altijd betoverde. Clannad maakte muziek in drie genres: folk, New Age en Keltisch. Vooral in de New Age‑nummers kwam Moya’s zachte, helende stem volledig tot haar recht. Het nummer Na Leathadh Bhi raakte me diep, juist omdat het gaat over liefde en verlangen. Nederland maakte voor het eerst kennis met haar door Harry’s Game , een melancholisch en verlangend klinkend nummer dat de naam van de band voorgoed verankerde bij liefhebbers van New Age‑muziek. Maar Clannad begon ooit als folkband. Dat leverde succes op, maar door de focus te verleggen naar New Age en Keltische muziek bereikten ze een groter publiek. Moya had daarin een grote invloed, en haar jongere zus Enya — die kort deel uitmaakte van de band — liet zich door die muzikale richting inspireren. Het nieuws van Moya’s overlijden zorgde bij mij voor een oh‑moment: een ...

Ik lees ze dagelijks op het internet: de krenkende teksten die mensen tot op het bot beledigen en verdelen. Dat is niets nieuws onder de zon, maar het moet een keer ophouden. Het internet is ooit ontworpen om mensen dichter bij elkaar te brengen. Een prachtig gegeven. Maar na verloop van jaren bleek dat de negativiteit zijn intrede had gedaan. Eerst liet ik het voor wat het was, maar op een bepaald moment drong het tot me door dat die negativiteit een blijvertje is — en dat ze alleen maar groter wordt. Nu ben ik geen moraalridder, maar er komt een punt waarop je zegt dat het genoeg is. Twitter, het huidige X, begon ooit als een vriendelijk deel van het internet. Maar naarmate de tijd verstreek en meer mensen de site bezochten, werd het er steeds grimmiger. Het platform kreeg zelfs de reputatie het afvoerputje van het internet te zijn. Als vriendelijk alternatief kwam Bluesky op. Een mooi initiatief, maar als Bluesky aan populariteit wint, is de kans groot dat ook daar de negativit...

  Het is een bekend gegeven dat meningen sterk kunnen verschillen. Dat hoort ook zo te zijn, want we leven in een democratisch land waarin meningen vrij geuit mogen worden. Maar sommige meningen gaan wel héél ver. Het is een vaststaand feit dat ik een man ben die zijn mening niet onder stoelen of banken steekt. En ja, ook in mijn columns geef ik die weer — maar dan wel zo dat ik er (bijna) niemand mee schoffeer. Ik probeer mijn mening zo netjes mogelijk te verwoorden, al moet ik daar soms best moeite voor doen. Donald Trump is bij mij steevast de klos, want naar mijn mening schoffeert hij op vrij constante basis de hele wereld. Hij lijkt er niet bij stil te staan dat zijn woorden mensen tegen de haren instrijken. Maar als het om andere mensen gaat, sla ik vaak een heel andere toon aan. Een paar dagen geleden overleed Sonja Barend op 86‑jarige leeftijd. Naar mijn mening was zij een stijlicoon dat zijn tijd ver vooruit was. In haar hoogtijdagen werd zij door een columnist van de ...