De toetsenbordridder en de kracht van nette woorden

 

Het is een bekend gegeven dat meningen sterk kunnen verschillen. Dat hoort ook zo te zijn, want we leven in een democratisch land waarin meningen vrij geuit mogen worden. Maar sommige meningen gaan wel héél ver.

Het is een vaststaand feit dat ik een man ben die zijn mening niet onder stoelen of banken steekt. En ja, ook in mijn columns geef ik die weer — maar dan wel zo dat ik er (bijna) niemand mee schoffeer. Ik probeer mijn mening zo netjes mogelijk te verwoorden, al moet ik daar soms best moeite voor doen.

Donald Trump is bij mij steevast de klos, want naar mijn mening schoffeert hij op vrij constante basis de hele wereld. Hij lijkt er niet bij stil te staan dat zijn woorden mensen tegen de haren instrijken. Maar als het om andere mensen gaat, sla ik vaak een heel andere toon aan.

Een paar dagen geleden overleed Sonja Barend op 86‑jarige leeftijd. Naar mijn mening was zij een stijlicoon dat zijn tijd ver vooruit was. In haar hoogtijdagen werd zij door een columnist van de Volkskrant op een weinig respectvolle manier beschreven. Hoe hij haar noemde is nu niet relevant, maar het was naar mijn mening beschamend.

Het gevolg was dat Sonja’s moeder niet meer naast haar durfde te lopen op straat, hoe trots ze ook op haar was. De blikken die haar dochter moest incasseren, de meningen — ze kon het niet aan.

Ook op het internet krijg ik vele reacties op mijn columns. Daardoor is het voor mij wel duidelijk dat veel van die reacties worden geschreven door mensen die mij als mens niet kennen. Soms ga ik er vol tegenin, maar vaak laat ik ze aan me voorbijgaan, omdat dat naar mijn mening meestal het beste is.

Sommigen vinden mij daarom een watje. Maar ik ben geen watje. Ik ben iemand die soms wél degelijk de confrontatie aangaat wanneer iemand naar mijn mening over de grens van het toelaatbare gaat. Dan maak ik die persoon duidelijk waarom ik reageer, en dat ik niet gediend ben van de gebruikte bewoordingen.

Vaak blijkt dan dat de reageerder niet veel meer is dan een toetsenbordridder die vanachter de computer denkt dat alles geoorloofd is. Maar dat is niet zo. Na enige tijd wordt er dan meestal ingebonden, omdat duidelijk is geworden dat ik me de mond niet laat snoeren — en al helemaal niet door een toetsenbordridder die denkt dat alles kan en mag.

Ook in zulke gevallen blijf ik zo netjes mogelijk. Ik schrijf geen onvertogen woord, en laat zo zien dat het ook anders kan. Daarom hoop ik dat de verruwing in reacties plaats zal maken voor wat meer verzachting. Dat levert nog altijd de zoetste vruchten op, en het opent de deur naar een echte dialoog.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen