Rust in de binnenstad: het fatbikeverbod werkt

 

Sinds enkele weken zijn alle ogen gericht op Enschede, nu de stad een verbod heeft ingesteld op fatbikes in de binnenstad. Op de eerste dag leek het verbod nog weinig effect te hebben, maar inmiddels is wel duidelijk dat het werkt.

Voor mij was het jarenlang ergernis nummer één in de binnenstad. Veel ergerlijker dan zwerfafval of dronken weekendpubliek. Dat was voor het stadsbestuur dé reden om in te stemmen met het verbod: fatbikes zijn tijdens winkeltijden niet langer welkom.

Vanmiddag was ik in de binnenstad, en wat zag ik? Een heleboel mensen, maar geen enkele fatbike. In een rustig tempo liep ik naar de Primark om wat boodschappen te doen. Tot mijn opluchting hoefde ik niet uit te wijken voor iemand die met hoge snelheid door de winkelstraten scheurde. Dat vond ik een verademing. Door mijn leeftijd ben ik niet meer de snelste, en uitwijken kost me simpelweg wat meer tijd.

Na mijn bezoek aan de Primark liep ik op mijn gemak naar de parkeergarage, waar ik de gekochte spullen in de kofferbak legde. Toen ik achter het stuur ging zitten, dwaalden mijn gedachten af naar de situatie vóór het verbod. Ik dacht aan de momenten waarop mensen moesten wegduiken omdat een fatbiker geen rekening hield met hun veiligheid. Het had zomaar verkeerd kunnen aflopen.

Even buiten de binnenstad stond ik bij de Boddenkampsingel voor een stoplicht. Op het fietspad stond een jongen op een fatbike te wachten. Ik wilde het niet, maar toch keek ik even naar hem. Ik was benieuwd hoe hij zich zou gedragen. Toen zijn licht op groen sprong, reed hij in een rustig tempo weg. Dat bezorgde me een tevreden glimlach. Hij liet zien dat het ook anders kan.

Toen ik mijn auto parkeerde tegenover mijn huis, zag ik dezelfde jongen weer. Hij had zijn fatbike netjes bij de achteringang gezet, begroette me en hield zelfs de deur voor me open. We liepen samen de gang in.

Toen ik Annemarie vertelde wat ik had gezien, glimlachte ze. “Die jongen is het kleinkind van mevrouw Janssen. Hij heeft inderdaad een fatbike, maar hij is een rustige jongen die er verantwoord mee omgaat,” zei ze terwijl ze de boodschappen opruimde.

Jacky keek ons ondertussen onbegrijpend aan, maar dat is nu even niet belangrijk. De moraal van dit verhaal is dat het fatbikeverbod in Enschede werkt — en dat de veiligheid in de binnenstad daardoor merkbaar is toegenomen.

© John Kukken, 2026 — alle rechten voorbehouden.





Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen