Wat ik ook zeggen wil

  Ik hoor en lees het steeds vaker: we zouden ons op een oorlog moeten voorbereiden. Er zijn mensen die dat ook daadwerkelijk doen. Ze slaan van alles in, maar of datgene wat ze aanschaffen ook werkelijk nuttig is, valt nog maar te bezien. Van veel preppers hoor ik namelijk juist het tegenovergestelde. ‘Je bent een beetje onnozel als je je niet voorbereidt.’ Die uitspraak heb ik de laatste tijd zo vaak gehoord en gelezen dat hij me inmiddels de neus uitkomt. En alsof dat nog niet genoeg is, ontving ik een paar weken geleden — net als alle andere Nederlanders — een boekje van de overheid. Het draagt de titel Bereid je voor op een noodsituatie en legt uit wat je moet doen als het echt misgaat. Stap 1: stel een noodpakket samen. Stap 2: maak een noodplan. Stap 3: praat met elkaar en help elkaar. Met stap 3 ben ik het volledig eens. Met de andere twee kan ik voorlopig echter weinig. Daarnaast zijn er helaas ook veel kapers op de kust: mensen die handig inspelen op de huidige on...

  En weer is het Donald Trump gelukt om de krantenkoppen te halen — en opnieuw niet in positieve zin. Zijn retoriek lijkt de spanningen alleen maar verder op te voeren, ver buiten Minnesota en zelfs ver buiten de Verenigde Staten. Dat Donald Trump er niet voor terugdeinst om hard uit te halen naar zijn tegenstanders, is al jaren bekend. Maar dit keer gaat hij wel heel erg ver. Na de dood van Renée Nicole Good en Alex Pretti gaf hij tegenstrijdige signalen af over de inzet van zijn zwaarbewapende ICE-agenten. Daar krijgt hij stevige kritiek op, maar inbinden weigert hij. Met andere woorden: hij is niet van plan ICE terug te trekken — en dat steekt. Het lijkt er steeds meer op dat de Verenigde Staten in een diepe crisis verkeren, en dat Trump die crisis eenvoudigweg niet onder controle heeft. Waarom ik dat denk? Heel eenvoudig: het is hem in crisissituaties nog nooit gelukt de gemoederen tot bedaren te brengen. Met de beste wil van de wereld lukt het hem niet, omdat hij het talen...

  Eindelijk stonden ze daar: Rob Jetten (D66), Dilan Yeşilgöz (VVD) en Henri Bontenbal (CDA). Samen presenteerden zij het coalitieakkoord, waarin aan de ene kant vooruitstrevende punten staan, maar dat aan de andere kant ook tot nadenken aanzet. We hebben er een tijd op moeten wachten, maar vanmiddag werd het akkoord uiteindelijk aan de Nederlandse bevolking gepresenteerd. De gezichtsuitdrukkingen van de drie politici waren zelfverzekerd, neutraal en hoopgevend tegelijk. „Nederlanders snakken naar een nieuwe politiek,” zei Rob Jetten. „De Nederlanders zijn het jojobeleid echt zat.” Met die woorden doelde hij onmiskenbaar op het beleid van het vorige kabinet, dat op meerdere dossiers alles in de soep liet lopen. Dat Nederlanders inderdaad snakken naar een nieuwe politiek, daar heeft hij gelijk in. We zijn het jojobeleid van het vorige kabinet meer dan zat. Maar hoe wil hij dat, in samenwerking met de VVD en het CDA, daadwerkelijk bewerkstelligen? Door een gok te nemen, of door e...

  Op YouTube zie ik ze vaak voorbij komen: influencers die de meest onzinnige spullen aan de man proberen te brengen. Dat is al een bron van ergernis op zich, maar dit keer spannen ze echt de kroon. Ze kramen namelijk complete onzin uit over het drinkwater dat bij ons gewoon uit de kraan komt. Je opent je YouTube-account en vrijwel direct zijn ze daar weer, de influencers die je iets proberen aan te smeren wat je absoluut niet nodig hebt. Meestal haal ik mijn schouders op, maar nu gaat het te ver. Ze proberen ons wijs te maken dat het drinkwater in Nederland niet goed wordt gezuiverd door de waterzuiveringsbedrijven. Volgens deze influencers kan drinkwater alleen veilig zijn als we peperdure apparaten aanschaffen — apparaten die toevallig precies door hén worden aangeprezen. Dat zij daar een financieel belang bij hebben, moge duidelijk zijn: per verkocht apparaat ontvangen ze een percentage van de fabrikant. Wie het fanatisme ziet waarmee ze hun verhaal verkondigen, kan eigenli...

  Ik kijk met enige regelmaat naar tennis, al is dat in de afgelopen jaren wel minder geworden. Dat heeft niets te maken met het feit dat het steeds duurder wordt om ernaar te kijken, maar alles met het toenemende gekreun van de spelers. En dan bedoel ik niet zo’n klein beetje ook. Vroeger sloeg ik geen enkel toernooi over. Wimbledon, de Australian Open en de US Open waren — en zijn — mijn favoriete tennistoernooien. Er hangt een bepaalde sfeer om deze toernooien heen die ik moeilijk kan weerstaan. Maar die sfeer kan niet verhullen dat mijn aandacht voor de sport is afgenomen. En nee, dat ligt niet aan de abonnementskosten. Waar het dan wél aan ligt? Aan het gekreun dat tegenwoordig standaard bij een rally lijkt te horen. Het gekreun klinkt inmiddels zo luid en aanhoudend dat ik soms het gevoel krijg dat ik niet naar een tennismatch zit te kijken, maar per ongeluk ben beland bij een bepaald genre films voor volwassenen. Het begon allemaal eind jaren tachtig. Steffi Graf en Andr...

  Ik ben niet vies van een beetje winter, want ik hou wel van wat sneeuw en kou. Maar de kou en de sneeuw zijn nu al zo lang aanwezig in het oosten, noordoosten en noorden van ons land, dat ik me goed kan voorstellen dat er mensen zijn die er inmiddels wel een beetje klaar mee zijn. Vandaag was het weer zover: er was opnieuw een vers laagje sneeuw gevallen, waardoor Jacky en ik vol overgave naar buiten gingen. Mijn hond rende naar hartenlust door de sneeuw, wat me een glimlach bezorgde die ik niet kon – en ook niet wilde – onderdrukken. Het moge duidelijk zijn dat sneeuw voor Jacky en mij geen beletsel vormt. Sterker nog, we houden er wel een beetje van. Maar als ik naar de commentaren over het weer luister, moet ik toch concluderen dat er ook veel mensen zijn die het winterse tafereel inmiddels wel gezien hebben. Dat begrijp ik heel goed, want voor velen is het geen pretje om dag in, dag uit tegen een sneeuwdek aan te kijken. Ik ben zelf een columnist van 67 jaar oud en heb er...

  Rob Jetten doet er alles aan om ons te laten geloven dat de onderhandelingen rond de kabinetsformatie soepel verlopen. Maar wie goed kijkt naar zijn gelaatskleur, zijn ingevallen ogen en zijn lichaamstaal, ziet dat het proces allesbehalve eenvoudig is. De tegenstellingen tussen de formerende partijen zijn groot. Ondanks dat blijf ik hoop houden op een betere toekomst. Gisteravond zag ik Jetten opnieuw voor de draaiende camera’s staan. Hij oogde vermoeid, maar toverde toch een glimlach op zijn gezicht, probeerde zelfverzekerd over te komen en begon aan zijn aankondiging. Het kwam niet gemaakt op mij over, maar toch betrapte ik hem op iets wat hem zelden overkomt: hij versprak zich. ‘We zijn heel blij te kunnen aankundigen — sorry — aankondigen, dat we vrijdag met een kabinetsakkoord naar voren zullen treden.’ Die kleine verspreking raakte me. Ik zag namelijk geen politicus die alles perfect onder controle heeft, maar een mens die onder grote druk staat en daardoor af en toe st...

  Haar echtgenoot spreekt op zijn socialmediaplatform Truth Social vol lof over de documentaire die over zijn echtgenote is gemaakt. ‘Koop vandaag nog kaartjes, want ze vliegen de deur uit,’ zo schrijft hij. Maar vliegen ze wel de deur uit? Alles wijst erop dat het zo’n vaart niet zal lopen. Integendeel. Melania Trump, de first lady van de Verenigde Staten, zie je nauwelijks. Ze blijft vrijwel altijd op de achtergrond, waardoor je eigenlijk geen idee hebt wat ze doet. Wat dat betreft treedt koningin Máxima veel vaker op de voorgrond, waardoor we een redelijk beeld hebben van waar zij zich mee bezighoudt. Melania Trump is daarentegen één groot grijs gebied, en precies dát maakt haar voor mij totaal oninteressant. Zelfs als ze dagelijks koekjes zou bakken voor het personeel van het Witte Huis: het boeit me niet. Zelfs als ze elke dag verhaaltjes zou voorlezen in een lege zaal: het boeit me niet. Vaak hoor ik mensen zeggen dat ze kleurloos is, maar daar geloof ik niet zo in. Waa...

  Het is al jaren bekend dat ik geen liefhebber ben van de voetbalsport. Dat staat buiten kijf. Maar waarom schrijf ik dan tóch een column over het aanstaande WK voetbal voor landenteams? Niet vanwege de sport, maar vanwege het land dat het WK organiseert. Want op politiek, maar zeker ook op menselijk gebied, is er op dit moment fundamenteel veel mis in de Verenigde Staten. Een paar weken geleden stond Donald Trump triomfantelijk op het podium tijdens de loting voor het WK. Hij straalde van oor tot oor, omdat hij naar eigen zeggen toch maar mooi had geregeld dat het WK naar de VS kwam. Daarbij vergat hij gemakshalve dat niet hij, maar vele anderen daarvoor verantwoordelijk zijn geweest. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg hij ook nog een ‘vredesprijs’ uitgereikt door de voorzitter van de FIFA. Een prijs die in mijn ogen volledig waardeloos is, aangezien Trump er niet bepaald om bekendstaat een vredesstichter te zijn. Het ging om een kolossaal object dat het aanzien van een echt...

  Tot voor een paar jaar geleden genoot ik regelmatig van de originele rookworst van de HEMA. Maar vanaf het moment dat die rookworst een nieuwe receptuur kreeg, haakte ik af. Ik ben een echte vleeseter, waardoor ik de rookworst van de HEMA altijd heerlijk vond. Op een gegeven moment besloot het bedrijf echter dat de worst van een andere fabrikant moest komen. Met die overstap veranderde ook de receptuur. De rookworst smaakte niet meer zoals voorheen — sterker nog, hij smaakte wat flauwtjes. Ik herkende hem niet meer. Was dat voor mij een aderlating? Ja, absoluut. Ik kwam namelijk regelmatig bij de HEMA om daar een rookworst te kopen. Omdat de nieuwe worst mij totaal niet smaakte, liet ik niet alleen de rookworst, maar ook het bedrijf grotendeels links liggen. Andere benodigdheden kocht ik nog maar sporadisch bij de HEMA. Die haalde ik voortaan elders, in andere winkels of simpelweg online. Dat laatste was wel zo makkelijk: ik hoefde de deur er niet voor uit én het werd vaak oo...

  Er zijn mensen die een sterke bewijsdrang in zich voelen. Een drang die hen voortdurend aanspoort om te laten zien wat ze kunnen, met het risico dat de druk hen op den duur te veel wordt. Er bestaan methodes om daarmee om te gaan, maar uiteindelijk kun je er zelf ook veel aan doen. In mijn werkzame leven heb ik ook wel iets van bewijsdrang gevoeld, maar ik droeg die niet constant met me mee. In de weekenden ging ik uit, maakte ik plezier en kwam ik los van het werk, waardoor ik iedere nieuwe werkweek met frisse moed begon. Ik bleef daardoor ontspannen en bleef altijd de zonnige kant van het leven zien. Dat was niet altijd even makkelijk, want ook ik liep weleens tegen een flinke kink in de kabel aan. Die liet ik dan over me heenkomen. Voor mij was het niet meer dan een hindernis die genomen moest worden. De bewijsdrang is tegenwoordig echter zó groot dat mensen er serieus door in de problemen kunnen komen. Ze moeten presteren, zichzelf verbeteren en zich blijven ontwikkelen o...

  Al zestien jaar is de musical Soldaat van Oranje een ongekend succes. De productie is op meerdere vlakken een hit, maar wat heeft ervoor gezorgd dat het een hit werd? Daar heb ik één woord voor: actualiteit. Ik ben geen liefhebber van musicals, ze kunnen me heel eerlijk gezegd in de meeste gevallen gestolen worden. De enige twee musicals die ik leuk vind zijn The Little Shop of Horrors en Grease. Ze stien jaar geleden werd Soldaat van Oranje groots aangekondigd, waardoor ik een afwachtende houding aannam. Het zal zo’n vaart niet lopen was de gedachte die ik toen in me droeg, maar daar vergistte ik me in. N a een tijd bleek namelijk dat de musical bij het grote publiek aansloeg, en deuren voor aankomende artiesten opende. M a a r ik liep er niet warm voor, hoe hoe groots opgezet de productie ook bleek te zijn. Mijn vriendin heeft de musical inmiddels tien keer gezien, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat zij er behoorlijk enthousiast over is. Dat is mooi voor haar, maar...

  Net als de meeste mensen onder ons maak ik ook elke dag gebruik van het internet, wetende dat ik daarmee een stukje van mijn privacy prijsgeef. Is dat erg, of moet ik me er niet veel zorgen over maken? Om heel eerlijk te zijn, ik sta er net als de meesten onder ons, niet echt bij stil maar het speelt in mijn achterhoofd wel mee, daar ik sommige sites bezoek waar ik tegen betaling spullen koop. Dat zijn onschuldige spullen zoals bijvoorbeeld een strijkplank of een droogrek. Omdat ik niet wil dat een ander zomaar mijn bestellingen in kan zien heb ik enige tijd geleden een VPN-abonnement gekocht bij een goede provider. Dat bevalt me dusdanig goed dat ik het kan aanbevelen aan andere mensen om ook een VPN-abonnement te kopen, want je kan er een bult ellende mee voorkomen. Kijk, door een VPN-abonnement voorkom je dat andere partijen met je mee kunnen kijken waardoor ze onder meer niet achter je bestelgedrag kunnen komen. Je bent hierdoor dus een beetje beter beschermd tegen...

  In een niet zo heel ver verleden keek Geert Wilders neer op de Raad van State, maar nu ligt het lot van de PVV in de handen van het adviesorgaan. Daarnaast is het ook zo dat een nieuwe wet hem kan beletten aan de verkiezingen deel te nemen als hij zijn partij niet democratiseert. Mij kan het allemaal niet veel schelen want ik heb een redelijke afkeer tegen de PVV die naar mijn mening veel te rechts georiënteerd is. Telkens als ik de retoriek van Geert Wilders hoor bekruipt mij een gevoel van lichte misselijkheid, waardoor ik de neiging voel om even met Jacky een frisse neus te halen. Maar zijn partij weet nog steeds veel mensen naar zich toe te trekken, waardoor ik me afvraag waarom ze zich tot de PVV aangetrokken voelen. Gaat het om puur racisme? In verreweg de meeste gevallen niet echt. Gaat het om het feit dat ze zich door andere politieke partijen niet gehoord en gezien voelen? Zeer w aarschijnlijk. Gaat het om het feit dat ze een andere politiek in Nederland willen zien...

  De formerende partijen zijn er blij mee dat Jesse Klaver bereid is om het aankomende minderheidskabinet te hulp te schieten. In het begin leek het erop dat D66, CDA en de VVD met elkaar het minderheidskabinet zouden gaan vormen. Maar nu Jesse Klaver, namens GroenLinks-PvdA, hen een uitgestoken hand toesteekt, lijkt het erop dat het er een stuk beter uit komt te zien. De drie partijen hebben laten weten dat ze het besluit ‘moedig’ vinden, daar met name de VVD een samenwerking met GroenLinks-PvdA niet zag zitten. Hoe kijk ik ernaar? Ik vind het prachtig dat Jesse Klaver namens GroenLinks-PvdA een uitgestoken hand toesteekt. Dat staat buiten kijf. Maar ik moet er wel bij zeggen dat GroenLinks-PvdA het tijdens de laatste verkiezingen niet echt goed gedaan heeft, waardoor ik nu het vermoeden heb dat ze een kans ruiken om alsnog mee te gaan regeren. Dat kan ik natuurlijk verkeerd zien, want ik ben ook maar een eenvoudige columnist die per dag twee à drie columns schrijft, maar z...

  Zangeres M aan heeft een transformatie ondergaan waardoor ze op foto’s niet meer te herkennen is. Dat komt door facial art. Het gaat om een van zilver gemaakt kunstwerk d at je op je gezicht kan zetten. In de landen om ons heen is facial art in opmars, waardoor je het daar steeds meer ziet. Maar lopen wij Nederlanders er wel warm voor? Ik heb mijn twijfels. Toen ik gisteren de foto van Maan zag, moest ik er even heel goed naar kijken. Is dit Maan, vroeg ik me af. Nee joh, dat is Maan niet, dit is een ingehuurd model wiens gezicht met facial art gesierd wordt, dacht ik meteen. Maa r t oen ik verder las werd het me al snel duidelijk dat Maan de vrouw was die op de foto te zien is. Op de ene of de andere manier raakte ik gefascineerd door de foto, want die is vakkundig gemaakt en de facial art ziet er mooi, opvallend en uitdagend uit, waardoor ik het nu niet meer van mijn netvlies krijg. H e t blijkt dat het om een trend gaat die in de landen om ons heen steeds meer in de ...

Net als iedereen had ik in mijn jeugd ook de nodige dromen. Ik wilde piloot worden én ik wilde daarnaast ook nog even politieagent en een beroemd gitarist worden. Van de eerste twee dromen is niets terecht gekomen, maar de derde droom is voor een heel klein deel uitgekomen. Ik wilde heel veel in mijn leven, te veel om op te noemen, maar genoeg om even aandacht aan te geven. In mijn jonge jaren stond het als een paal boven water dat ik piloot wilde worden, daar keek ik echt naar uit, want ik wilde avonturen beleven, én ik wilde er ook nog goed voor worden betaald. Dat bleek al snel een droom te zijn die ik op mijn buik kon schrijven daar i k me steeds meer ging richten op de wens om politieagent te worden. Dát leek me echt een te gek beroep, met als resultaat dat ik uiteindelijk te werk werd gesteld in de metaalindustrie. Dat is nogal een groot verschil met het bestaan van een politieagent, maar laat ik even realistisch in het volgende zijn, het is gewoon realiteit dat ik voor het...

  Bijna iedereen in ons land heeft een mobi e le telefoon in haar of zijn bezit. We gebruiken het ding overal, in huis, in de tuin, op stations, in de supermarkt, maar ook in het verkeer. Dat laatste is wel even een dingetje, want een mobi e le telefoon leidt af. Toch mogen voetgangers tijdens het wandelen gewoon gebruik maken van hun telefoon, en automobilisten tijdens het rijden niet. Dat vind ik een tegenstelling die wat mij betreft niet te verteren is, daar het volgens mij niet eerlijk is. Ik zie dagelijks voetgangers die al append de straat oversteken, ze kijken niet om zich heen, en letten daardoor dus niet op het verkeer. Dat kan situaties opleveren waarin mensenlevens in gevaar komen. Ik ben in het bezit van een auto, maar als het even kan doe ik mijn boodschappen te voet daar ik maar een kwartier hoef te lopen om bij het winkelcentrum Deppenbroek in Enschede te komen. Tijdens de wandeling daar naartoe heb ik mijn telefoon altijd bij me, daar waar mijn telefoon is be n...

  Zo heel af en toe duikt er een televisieprogramma op die je bij blijft. Een waarvan je denkt: daar zouden ze vaker aandacht aan moeten geven. Een van d ie televisieprogramma’s is zonder enige twijfel het programma BOOS dat gepresenteerd wordt door Tim Hofman. Een aantal jaren geleden bracht dat programma de misstanden bij The Voice of Holland aan het licht, waardoor de goed bekeken talentenjacht door RTL van het scherm werd gehaald. In de betreffende aflevering van BOOS werden verschillende slachtoffers van de misstanden geïnterviewd, waardoor al snel bleek dat er bij de talentenjacht achter de schermen veel mis was. Ook John de Mol werd door Tim Hofman geïnterviewd. Hoe het interview precies verliep weet ik nu niet meer, maar ik weet nog wel dat John de Mol, de producer van de talentenjacht, niet bepaald op het interview stond te wachten. Dat sprak hij tijdens het interview niet woordelijk uit, maar als je naar zijn lichaamstaal keek, voelde je dat in iedere vezel. Zijn...