Koningsdag: voor ons gewoon een gewone dag

Over een paar dagen is het weer zover. Op 27 april is koning Willem‑Alexander jarig, en dat mogen we met z’n allen vieren. Dat is mooi, maar hoe kijken Annemarie en ik eigenlijk naar Koningsdag?

Wij zijn van huis uit koningsgezind, maar Koningsdag is voor ons toch vooral een gewone dag zoals alle andere. We gaan niet naar de binnenstad van Enschede om het te vieren; we blijven gewoon lekker bij ons eigen hutje om te genieten van de dag en te doen wat we elke dag doen: een beetje huishouden, koffie drinken met een koekje erbij, Jacky uitlaten en genieten van elkaar.

We begrijpen heus wel dat er mensen zijn die Koningsdag aangrijpen om, gestoken in oranje kleding, eens lekker te feesten. Maar aan ons is dat niet besteed — voor ons hoeft het allemaal niet zo.

Dat Willem‑Alexander en zijn familie tijdens Koningsdag in een dorp of stad verschijnen om daar aan een paar spelletjes deel te nemen, vinden we ook een tikje oubollig. We kijken er met een glimlach naar, want voor ons is het niet veel meer dan mensen met een hogere status die een middagje meedoen aan activiteiten die vooral voor de gezelligheid zijn.

Waar we wél naar uitkijken, zijn de festivals die rond Koningsdag worden georganiseerd. Niet zozeer vanwege de muziek, maar vanwege de mensen die er met volle teugen van genieten. De artiesten en dj’s die hun uiterste best doen om het publiek te vermaken, vormen voor ons de kern waar het om draait: mensen samenbrengen om samen lekker uit hun dak te gaan.

Er zijn mensen die vinden dat het hele koningshuis maar afgeschaft moet worden. Ze kosten de belastingbetaler jaarlijks bakken met geld, komen zo nu en dan negatief in het nieuws en bezochten een Amerikaanse president die discutabel is. Dat is allemaal voor een deel waar, maar we moeten niet vergeten dat Nederland al vele jaren een monarchie is. Voor veel mensen zou het moeilijk zijn om het koningshuis te missen, waardoor een leven in een republiek voor hen niet wenselijk is.

Daarnaast wordt er gezegd dat Willem‑Alexander niet echt populair is onder de bevolking. Maar klopt dat wel? Dat weten Annemarie en ik natuurlijk niet. Wat we wél weten, is dat wij Koningsdag op onze eigen manier doorbrengen: lekker thuis. Dat is wel zo rustig.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen