Meer verkeersdoden: wat mannen op de fiets moeten veranderen

 

Het aantal verkeersdoden is voor het eerst sinds jaren weer gestegen, en dat maakt één ding pijnlijk duidelijk: vooral mannen van boven de zeventig zullen hun gedrag op de fiets moeten aanpassen.

Dat het aantal verkeersdoden vorig jaar is toegenomen, is op zichzelf al verontrustend. Onder automobilisten zien we al jaren een daling, maar nu zijn het juist de fietsers die vaker omkomen bij een ongeluk. En er is nóg iets opvallends in de cijfers.

Het zijn vooral mannen die slachtoffer worden, terwijl het aantal vrouwelijke verkeersdoden juist daalde. De mannelijke slachtoffers zijn vrijwel allemaal zeventigplussers, zo blijkt uit cijfers van het CBS.

Al decennialang is het streven om het aantal verkeersslachtoffers terug te brengen naar nul. Dat lijkt misschien een utopie, maar er zijn enorme stappen gezet sinds de jaren zeventig, toen jaarlijks bijna 3300 mensen omkwamen in het verkeer. Vorig jaar waren dat er 759 — nog altijd veel, en bovendien 84 meer dan in 2007. Voor mij is het duidelijk: de verkeersveiligheid gaat weer achteruit, en dat is zorgelijk.

Hoe komt dat? We fietsen meer. Dat is gezond en wordt terecht aangemoedigd, maar het brengt ook risico’s met zich mee. Wie ontspannen fietst, let soms minder scherp op het verkeer. Een ongeluk ligt dan sneller op de loer.

Letten vrouwen tegenwoordig beter op? Dat zou kunnen. Maar mannen maken simpelweg meer fietskilometers, en meer kilometers betekent meer risico.

Zijn mannen roekelozer op de fiets? Dat weet ik niet. Maar ik herken wel iets: als ik op mijn fiets zit en de wind langs mijn gezicht voel, krijg ik een gevoel van vrijheid. Dan trap ik soms net wat harder door. Annemarie is voorzichtiger; zij versnelt nauwelijks en houdt haar aandacht beter bij het verkeer dan ik.

Kortom: bravoure brengt de man veel, maar soms brengt het hem ook sneller in gevaar. Daarom lijkt het mij verstandig dat ik — en met mij vele andere mannen — wat rustiger ga fietsen. Hoe heerlijk die wind in mijn gezicht ook voelt.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen