Politiek is emotie, van links tot rechts

 

Als je denkt dat alleen populistische politici inspelen op de emoties van de kiezer, dan heb je het mis. Alle politici doen het — van links tot rechts, zonder uitzondering.

Soms verschijnt er op mijn tv‑scherm een politicus met wie ik totaal geen klik heb. Eigenlijk wil ik dan helemaal niet naar hem kijken. Toch blijf ik kijken. Waarom doe ik dat? En ben ik daarin de enige?

Zeker niet. Uit onderzoek blijkt dat politici die we niet mogen juist sterke emoties oproepen, waardoor de weerzin die we voelen alleen maar groter wordt.

Die weerzin voel ik wanneer ik naar de partijleider van de PVV kijk. Als persoon wil ik hem niet in een hoek zetten, maar als politicus roept hij bij mij zoveel weerstand op dat die hoek vanzelf in zicht komt.

Uit datzelfde onderzoek blijkt ook dat we zonder emoties niet zouden gaan stemmen. Dan zou ik blijkbaar geen emoties meer hebben, want ik ga al jaren niet meer naar de stembus.

Dat betekent echter niet dat ik politiek niet meer bewogen ben. Integendeel: ik ben een linkse oude rakker die de politiek dagelijks volgt. Een paar dagen geleden schreef ik een column waarin ik aangaf dat het volgens mij een slecht idee is dat de huidige regering in 2027 het eigen risico toch naar 455 euro wil verhogen. Ik maakte me daar zo boos over dat ik het kabinet‑Jetten in die column zelfs kabinet‑Jatten noemde.

Daar kwam dus duidelijk een emotie naar voren. Boosheid is, net als blijdschap, een emotie waar niemand omheen kan.

Maar word ik blij van het huidige kabinet? Wat dat betreft hang ik tussen ja en nee. Ja, omdat er eindelijk geen VVD’er meer aan het roer staat. Nee, omdat er nog geen resultaten zijn geboekt. Ik begrijp dat het voor een minderheidskabinet lastig is om dingen voor elkaar te krijgen, maar op een gegeven moment wil de kiezer wél resultaten zien. Anders slaat de frustratie toe. Frustratie: óók een emotie.

Bij Annemarie en mij speelt die emotie nu nog niet, maar als het kabinet blijft modderen — en die kans acht ik redelijk groot — dan zal de frustratie ook bij ons toeslaan.

Ik ben niet iemand die graag voorspellingen doet, maar ik acht de kans reëel dat dit kabinet de volledige termijn van vier jaar niet uitzit, tenzij ze met plannen komen waar voldoende partijen zich in kunnen vinden.

Dat lijkt me een utopie. Daarom ben ik bang dat de stembureaus binnen een jaar opnieuw geopend zullen worden. De politieke spanningen zijn hoog en de resultaten blijven uit. Dat is iets waar je emotioneel van kunt worden.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.