Totaal niet haar type

 

Er zijn tv‑programma’s die je graag volgt omdat ze interessant zijn. Maar er zijn helaas ook programma’s die dat totaal niet zijn. Naar die laatste categorie wordt bij ons thuis niet gekeken. Nou ja… tot voor kort dan.

Ik heb het over Married At First Sight. In mijn ogen is het een waardeloos programma; “tijdvulling op het scherm” is nog de vriendelijkste omschrijving die ik kan bedenken. Zodra het bij ons opduikt, gaat de afstandsbediening in één vloeiende beweging naar een andere zender.

Tot een paar dagen geleden. Annemarie en ik hingen op de bank, half in een soort loomheid, waardoor het programma er tóch insloop. Carlo Boszhard presenteerde het, en zoals altijd werden twee mensen die elkaar nog nooit hadden gezien door de zogenaamde ‘wetenschap’ aan elkaar gekoppeld. Dit keer ging het om Sandra en Rob.

Ze keuvelden wat met elkaar en voor ze het wisten, waren ze “gematcht”. De gang naar de trouwambtenaar volgde al snel. Rob had zich in een lichtkleurig pak gehesen, Sandra droeg een prachtige witte jurk en een tiara. Maar op haar gezicht was duidelijk te zien dat ze het allemaal maar niks vond.

Dat maakte ze ook aan de trouwambtenaar duidelijk. Voor Annemarie en mij was het meteen helder: dit huwelijk ging niet voltrokken worden.

Rob bleek namelijk totaal niet haar type te zijn. Sandra zei het zonder omwegen, en Rob bevestigde het later zelf ook nog eens.

Annemarie en ik begrijpen sowieso niet hoe die zogenaamde ‘wetenschap’ kan bepalen of twee mensen bij elkaar passen. Er is geen enkel bewijs dat dit werkt. Bovendien moet je allebei een klik voelen als je elkaar voor het eerst ontmoet. Je moet die vlinders in je buik hebben, anders wordt het niks. Bij Sandra bleven de vlinders weg, en dus begrepen we haar volledig toen ze de boel afblies.

Ik snap daarom niet dat het programma nog steeds op RTL 4 wordt uitgezonden. Naar mijn mening is het niet meer dan waardeloze tijdvulling.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen