De jaren '70: waar mijn levenslust begon

 

Er zijn mensen die niet graag terugkijken in de tijd. Daar hebben ze ongetwijfeld hun redenen voor. Ik ben het tegenovergestelde: ik kijk juist graag terug.

Op een dag als deze — een dag zoals alle andere — dwaal ik weleens af naar vroeger. Die gewoonte is voor mij heel normaal, omdat het me herinnert aan een tijd die zorgeloos voelde.

Ik heb het over de jaren ’70, de periode waarin ik me in van alles en nog wat verdiepte. Ik raakte steeds meer geïnteresseerd in de muziek van die tijd, waardoor ik me steeds meer op mijn plek begon te voelen. Ik keek naar spelshows die toen nog gewoon op de publieke omroep te zien waren, want commerciële zenders bestonden nog niet. Ik las boeken, ging uit, had plezier met vrienden en vriendinnen en genoot van mijn leven.

Wat muziek betreft waren het vooral The Cats uit Volendam die de Nederlandse muziekscene bepaalden. Met hits als There Has Been A Time, Marian, Country Woman en vooral het prachtige Scarlet Ribbons gaf die weergaloze band me iets mee waar ik nu nog steeds van geniet: levenslust en emotie. Vooral dat laatste nummer raakt me nog altijd.

Het zijn die emoties die me herinneren aan hoe goed ik het toen had. De zorgen verdwenen naar de achtergrond. De kleding waarin ik rondliep was helemaal van die tijd: broeken met wijde pijpen die steevast in de fietsketting belandden, T‑shirts met kleuren die van het doek spatten, soms een modern overhemd eroverheen, redelijk lang haar en broekriemen met een grote gesp.

Het wereldnieuws ging grotendeels aan me voorbij. Ik was vooral bezig met mijn eigen leventje, waarin dat nieuws niet echt paste. Natuurlijk wist ik van de oliecrisis die ons land in zijn greep hield, maar dat speelde voor mij de tweede viool, nooit de eerste.

Ik heb in die tijd een paar brommers in de prak gereden, maar ook dat kon me niet echt deren. Ik was simpelweg een slechte bestuurder op die dingen, en ik maakte me er weinig zorgen over. Ik wist dat alles wel goed zou komen.

Hoe ik dat wist? In die jaren bouwde ik veel zelfvertrouwen op. Ik geloofde in mezelf en in mijn eigen kunnen. Dat ging niet vanzelf — soms moest ik er moeite voor doen — maar ik zette door. En uiteindelijk viel alles op zijn plek.

De jaren ’70 hebben me veel gebracht: prachtige muziek, kleding die tegenwoordig weer in de mode is, herinneringen die ik voor geen goud kwijt wil, een paar gesloopte brommers en een zelfvertrouwen dat ik nog steeds met me meedraag. Meer heb ik niet nodig, en dat is helemaal oké.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen