Van Coachella tot Slayer: waarom Joost Klein mijn Metalhart niet verstomt

 

Dat Joost Klein op dit moment internationaal hoge ogen gooit, is al een tijdje bekend. Maar nu heeft hij tijdens Coachella ook nog eens Justin Bieber geparodieerd, waardoor het publiek volledig uit z’n dak ging. Een tijd geleden deed hij voor Nederland met het nummer Europapa mee aan het Eurovisie Songfestival. Bij de bookmakers scoorde hij toen hoog, waardoor de kans reëel was dat hij het festival winnend zou afsluiten.

Nou ben ik bepaald geen liefhebber van de hardcore die hij ten gehore brengt, maar Europapa vond ik wel lekker klinken. Helaas raakte hij betrokken bij een akkefietje met een cameravrouw, waardoor hij gediskwalificeerd werd. Ons land stond even op zijn kop, want een diskwalificatie op het Songfestival was naar mijn weten nog niet eerder voorgekomen.

Ik dacht eerlijk gezegd dat we nooit meer iets van hem zouden horen, maar opeens verscheen hij als jurylid in een Belgische talentenjacht en reisde hij door heel Europa om op te treden. Zo bleef hij in de aandacht staan. En nu stond hij dus op het Coachella‑festival, waar hij tijdens de laatste show Justin Bieber parodieerde.

Dat laat voor mij zien dat hij niet het type is dat bij de pakken neer gaat zitten. Hij is een doorzetter, en dat waardeer ik zeer — ondanks dat hardcore niet mijn favoriete muziekgenre is.

Wat mijn favoriete muziekgenre dan wél is, heb ik in eerdere columns al uitgebreid uitgelegd, maar vooruit: ik herhaal het graag nog één keer. Heavy Metal is mijn muziek, en dan vooral de subgenres Thrash Metal, Death Metal en Nu Metal. Mijn favoriete band is al meer dan dertig jaar Slayer, die met hun choquerende teksten en optredens altijd de aandacht trokken. Maar daar kom ik zo op terug.

Death Metal is zonder twijfel een zeer grove stroming binnen de Metalscene. Neem bijvoorbeeld Bolt Thrower, dat er niet voor terugdeinst om oorlogszuchtige songs te brengen. Een tijdje geleden zag ik op YouTube de videoclip van World Eater, en het werd me opnieuw duidelijk hoe gruwelijk oorlog is. Het nummer begint met een strakke, keiharde en lange intro die de dreiging van oorlog bijna tastbaar maakt. Dan zet Carl Willets zijn vocalen in, waardoor de ijzingwekkende sfeer compleet wordt. Tijdens liveoptredens kondigde hij het nummer altijd aan met de woorden: “It’s time to roll out the big guns!”

Dan is er nog Nu Metal. Met dat subgenre ben ik minder bekend, maar de muziek van Slipknot spreekt me wel aan. Vooral Sic — het nummer waarmee ze hun optredens openen — en Eyeless blijven in mijn gedachten hangen, omdat ze ongekend hard zijn. De bandleden besteden bovendien veel aandacht aan hun uiterlijk: gruwelijke maskers, overalls met streepjescode, en een podium vol percussionisten, gitaristen en een drummer die hun instrumenten op agressieve wijze bespelen. En dan Corey Taylor… als hij zijn stem laat horen, begrijp je precies waar Nu Metal voor staat: snoeiharde taal, bijna theatraal gebracht, met alle gruwelijkheden van dien.

Maar terug naar Slayer. Laatst zag ik op YouTube een liveoptreden van twaalf jaar geleden tijdens Rock am Ring in Duitsland. De band trad toen nog in de originele samenstelling op: Tom Araya, Kerry King, Dave Lombardo en de legendarische Jeff Hanneman. Tijdens dat optreden kwamen al mijn favoriete Slayer‑songs voorbij: Angel of Death, Mandatory Suïcide, Post Mortem, Raining Blood, Dead Skin Mask en Silent Scream. Over dat laatste nummer wilde ik weten waar de tekst precies over gaat. Toen ik het eenmaal gevonden had, schrok ik behoorlijk. De ware betekenis laat ik hier achterwege — die is simpelweg te controversieel. Toch kijk ik nog steeds bijna dagelijks naar de live‑uitvoering, vooral vanwege de extreem zware en harde intro.

Daar kan Joost Klein met de beste wil van de wereld niet tegenop, hoe graag hij dat misschien ook zou willen. Maar wie weet wat de toekomst voor hem in petto heeft. Hij heeft zijn vibe gevonden, en daardoor ligt er van alles voor hem open — misschien zelfs een klein uitstapje richting de Heavy Metal.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen