Eindeloos klagen is verslavend

 

Ik woon sinds het begin van de jaren ’90 in Enschede, een stad waar naar mijn mening niets mis mee is. Maar telkens wanneer ik mensen hoor vertellen wat er allemaal níet deugt, vraag ik me af waarom ze niet gewoon actief worden in de lokale politiek.

Aan het begin van deze bijna afgelopen avond was het weer zover. Ik liep met Jacky over het voetpad langs de Rijnstraat, waar ik een man hoorde klagen over de struikeltegels die daar in overvloed liggen. Dat is niets nieuws: ik ben er zelf enige tijd geleden ook over gestruikeld. Hij klaagde onafgebroken door, alsof het voor hem een soort uitlaatklep was. Hij keek mij even aan, begroette me, en ging daarna onverstoorbaar verder met mopperen.

Zonder iets te zeggen liep ik met Jacky door, terwijl de volgende gedachte in me opkwam: De hele stad ligt vol met struikeltegels en losse stenen, vooral in de buurt van bomen. Als je daar écht iets aan wilt doen, moet je de lokale politiek in. Ook dacht ik terug aan iets wat een psycholoog ooit tegen me zei: “Eindeloos klagen is verslavend.”

Daar kon hij weleens gelijk in hebben. Wij Nederlanders klagen graag over van alles en nog wat, onder het motto: het is nooit goed, alles moet beter, maar zelf doen we er lekker niks aan. Laat een ander het maar oplossen. Ik geef eerlijk toe dat ik me daar soms ook schuldig aan maak. Maar ik probeer er dan wél iets aan te laten doen, bijvoorbeeld door contact op te nemen met een wethouder. Dat is niet altijd makkelijk — een wethouder heeft het ook maar druk — maar in de meeste gevallen lukt het wel.

En om nog even op die struikeltegels terug te komen: die zullen er altijd zijn, in elke stad en elk dorp van ons land. We doen er dus goed aan om gewoon wat beter uit te kijken. Al weet ik dat dat voor sommige volledig ziende mensen nog best een uitdaging kan zijn.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen