Wat ik ook zeggen wil

  Het kabinet-Jetten zit nu 100 dagen in het zadel, maar waar is het D66‑geluid gebleven? Het geluid waarvan de partij jarenlang beweerde dat het vernieuwend, vooruitstrevend en broodnodig was? We horen het niet meer terug. Onder de bevolking ontstaat zelfs het vermoeden dat het er misschien nooit écht is geweest. Ik ga al jaren niet meer naar de stembus. De redenen daarvoor heb ik in eerdere columns uitgebreid beschreven, dus die laat ik nu rusten. Maar ondanks dat blijf ik de politiek op de voet volgen. We hebben er immers allemaal mee te maken, of we willen of niet. Er worden beslissingen over ons genomen die ons vaak niet bevallen, en er worden beloften gedaan die politici niet kunnen of willen nakomen. D66 riep in de campagne dat het wél kan. Maar inmiddels weten we dat het vooral níét kan. Niet met een minderheidskabinet samen met CDA en VVD, waarbij voor elk besluit opnieuw een meerderheid in Tweede én Eerste Kamer moet worden gezocht. Vanaf dag één was duidelijk dat dit ...

  Nu de regen met bakken uit de lucht valt in Enschede, schrijf ik deze column over een fenomeen dat we allemaal kennen: de KNMI‑waarschuwing. Veel mensen zeggen dat ze meer waarde hechten aan Buienradar, maar is dat eigenlijk wel verstandig? Ik gebruik de Buienradar‑app al jarenlang. Hij is makkelijk in gebruik en laat precies zien rond welk tijdstip een bui kan losbarsten. Handig als je een buitenactiviteit hebt gepland of om welke andere reden dan ook de deur uit moet. Daarom kijk ik meerdere keren per dag even op de app om te zien of er regen aankomt. Op zonnige dagen doe ik dat natuurlijk minder; dan kijk ik alleen ’s ochtends even. Toch hoor ik steeds vaker mensen zeggen dat ze Buienradar betrouwbaarder vinden dan de KNMI‑waarschuwing. Dat is hun goed recht, maar het is uiteindelijk alleen het KNMI dat officiële waarschuwingen mág afgeven. Dat doen ze met kleurcodes: groen : niks aan de hand geel : een beetje opletten oranje : serieus oppassen rood : gevaa...

  Jarenlang zag het er somber uit voor de Nederlandse dialecten. Oudere generaties maakten zich zorgen over het uitsterven ervan, en eerlijk gezegd leek dat gevaar heel reëel. Maar toen kwam er hulp uit een onverwachte hoek: de sociale media. Dankzij platforms als TikTok is er nu een ware opleving onder jongeren gaande. Daar ben ik als rasechte Twent natuurlijk blij mee. Dialecten vormen immers de bakermat van de taal die we in ons land spreken. Zelf spreek ik het Twents en het Enschedese dialect vrij goed, al moet ik toegeven dat het schrijven ervan wat minder soepel gaat. Als Annemarie en ik niet thuis zijn, spreken we Nederlands — niet iedereen in onze vriendenkring beheerst het Twents — maar zodra we de voordeur achter ons dichttrekken, schakelen we over op ons vertrouwde motto: lekker plat proatn . Dat juist jongeren nu meer interesse tonen in dialecten vind ik niet alleen mooi, maar ook noodzakelijk om ze levend te houden. Hoe dat komt? Door TikTok. Jongeren komen daar ste...

  Donald Trump heeft de Israëlische premier Benjamin Netanyahu in een telefoongesprek ‘knettergek’ genoemd. Dat is opmerkelijk, want het is al jaren bekend dat de twee een warme band onderhouden. De vraag dringt zich op of die vriendschap nu bekoeld is. Waarschijnlijk heeft het alles te maken met het feit dat Israël in Libanon blijft doorvechten, terwijl Iran eist dat er een einde aan komt om de vredesonderhandelingen überhaupt kans van slagen te geven. Daar komt bij dat de Iraanse Revolutionaire Garde dreigt “nieuwe fronten” te openen vanwege het Israëlische offensief in Libanon. Dat zegt mij dat het daar de verkeerde kant op gaat, en dat vrede in het Midden-Oosten voorlopig nog ver weg is. Trump probeert — naar mijn mening al een hele tijd en zonder veel succes — de strijd te temperen, omdat de olieprijzen wereldwijd blijven stijgen door grote tekorten. Daar moet hoe dan ook een einde aan komen. Maar je bereikt dat niet door de premier van Israël ‘knettergek’ te noemen. Netany...

  Tikkie is een makkelijke tool om iemand te betalen of geld terug te vragen. Daarom gebruiken veel mensen het, maar soms kan het ook voor verbazing zorgen. Zelf maak ik er maar weinig gebruik van. Tikkie zit wel in mijn bank-app — lekker makkelijk — maar meestal laat ik het links liggen. Ongeveer drie weken geleden gingen Annemarie en ik met een paar vrienden op stap om in een café een drankje te doen. Herbert, een van onze beste vrienden, was er met zijn vrouw ook bij. Maar scheutig met het geven van een rondje was hij die avond bepaald niet. Op een gegeven moment stonden we even met z’n tweeën aan de bar, terwijl de gezellige muziek van Lucas & Gea uit de speakers kwam. We raakten aan de praat, en het viel me op dat Herbert niet lekker in zijn vel zat. Ik gaf hem een paar biertjes, die hij dankbaar aannam, zonder dat ik daar iets voor terug hoefde. We spraken over van alles en nog wat, en verloren de tijd een beetje uit het oog. Op een gegeven moment bood hij me een colaat...

  De parlementaire enquêtecommissie Corona is een paar dagen geleden aan haar werk begonnen. De vraag rijst nu of we nog iets kunnen leren van de manier waarop we in Nederland met de coronapandemie zijn omgegaan. Hebben we er werkelijk lering uit getrokken, of is het toch vooral mosterd na de maaltijd? Ik ga niet van dat laatste uit. Ik ben ervan overtuigd dat we allemaal — vaak zonder het zelf te beseffen — wél iets hebben geleerd. En ik geloof ook dat virologen en politici lessen hebben getrokken. Zij waren tenslotte degenen die het slechte nieuws moesten brengen, waardoor de eerste lockdown al snel een feit werd. Dat was geen lichte beslissing. Ze wisten dondersgoed dat een groot deel van de bevolking het niet zou accepteren. Het leidde uiteindelijk tot ongenoegen, frustratie en rellen. Ik heb nooit achter die rellen gestaan, maar ik begreep de emotie erachter wel: mensen voelden zich in hun vrijheid beknot, en dan is het slechts een kwestie van tijd voordat de vlam in de pan ...

  We horen het steeds vaker: muziek die zó perfect klinkt dat het bijna klinisch wordt. Alsof er een AI achter de knoppen zit die elk rafelrandje heeft weggepoetst. Steeds meer artiesten klagen erover, maar slechts weinigen durven het hardop te zeggen. Alice Cooper doet dat nu wél. Hij stelt dat AI‑muziek geen hart heeft — en daar heeft hij volgens mij volkomen gelijk in. Naast columnist, tekenaar en schrijver ben ik ook een redelijk begaafde gitarist, toetsenist en componist. Ik loop daar niet mee te koop, want mijn eigen muziek — voornamelijk New Age — componeer ik vooral voor mezelf, om bij te mediteren. In een eerdere column schreef ik al dat ik AI gebruik om mijn teksten wat strakker te maken zonder mijn stem aan te tasten. Ik schrijf de columns, AI schuurt ze lichtjes bij. Dat is alles. Maar bij mijn muziek ligt dat totaal anders. Daar houd ik AI zo ver mogelijk vandaan. Een compositie moet een hart hebben, een ziel, een emotionele lading die alleen een mens van vlees en bl...