Het Iran-pakket: een startschot zonder sprint

Met ingrepen – subsidies en belastingverlagingen – hoopt het kabinet voorlopig de energiecrisis uit te zitten. Grote woorden blijven uit; de regering wil een paniekstemming zo lang mogelijk vermijden, en dat heeft een reden.

In Haagse kringen werd al gewaarschuwd: verwacht niet te veel van het ‘Iran‑pakket’ dat de energiecrisis moet temperen. Er is bijna geen geld, klonk het in en rond het kabinet. Het ergste moet misschien nog komen; de situatie is grillig.

Naar mijn mening voelt het pakket noodmaatregelen van maandag als een startschot. Maar als er een startschot klinkt, moet er daarna ook gelopen worden. En juist daar staat de Nederlandse politiek niet om bekend. Na het startschot volgt een trage uitvoering, vertraagd door de vele regels die ons land kent. Zelfs dikke stroop in een trechter is daarbij vergeleken nog supersnel.

Natuurlijk bestaan regels om zaken ordelijk te laten verlopen, en dat is terecht. Maar regels kunnen de boel ook zó vertragen dat het maanden duurt voordat er iets gebeurt. En die tijd hebben we nu niet.

Daarom moet het volgens mij anders: verminder het aantal regels, zodat het werk sneller én misschien ook effectiever kan worden uitgevoerd.

Wat dit met het ‘Iran‑pakket’ te maken heeft? Alles. De oorlog tussen de Verenigde Staten, Israël en Iran duurt inmiddels weken. De Straat van Hormuz ging heel even open, maar werd al snel weer gesloten. Vanaf het begin was duidelijk dat er een energiecrisis zou ontstaan, maar de regering ondernam geen actie. Nu is er dan eindelijk een pakket noodmaatregelen, maar door de Nederlandse regelgeving kan de uitvoering nog wel even op zich laten wachten. Want over het algemeen gaat alles in ons land langzaam.

Het zou dan ook een verademing zijn als het kabinet wat meer gas zou geven en de wil toont om het pakket sneller dan normaal in werking te stellen. Met een te trage aanpak raak je op achterstand; met een beetje meer tempo kun je misschien juist vooroplopen, waardoor de maatregelen eerder effect hebben. Het is maar een suggestie, maar wel een die volgens mij aandacht verdient.

© John Kukken, 2026 — alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen