Twee keer geraakt: waarom de verhoging van het eigen risico onrechtvaardig is

 

Ondanks het feit dat de volledige Eerste Kamer tegen is, zet het kabinet‑Jetten de verhoging van het eigen risico toch door. Of beter gezegd: het wordt erdoor gedrukt. Tijdens het debat werd al snel duidelijk dat er grote weerstand bestaat, maar dat heeft het kabinet niet tegengehouden. In 2027 gaat het eigen risico omhoog naar 455 euro. Dat betekent dat we allemaal dieper in de buidel moeten tasten.

En daar wringt het meteen. Er zijn nu al mensen die moeite hebben om de huidige 385 euro te betalen. Voor hen wordt het straks nóg lastiger om fatsoenlijk rond te komen. Om dat leed enigszins te verzachten moet de zorgtoeslag omhoog, en wie mag dat betalen? De belastingbetaler.

Zo worden twee groepen geraakt: 1. Mensen die nu al moeite hebben met het eigen risico. 2. De belastingbetaler die opdraait voor de hogere zorgtoeslag.

Het lijkt de leden van het kabinet‑Jetten echter niet te deren. De verhoging gaat hoe dan ook door. Maar hoe dan? Een meerderheid in de Eerste Kamer is in geen velden of wegen te bekennen.

Vandaag ging de ministerraad akkoord met de plannen uit het regeerakkoord van D66, VVD en CDA. Deze partijen spraken af het eigen risico voor het eerst in tien jaar te verhogen. Komend jaar komt er 70 euro bovenop. Later zou het eigen risico zelfs moeten stijgen naar 520 euro.

Dat zijn forse bedragen, en de impact ervan laat zich raden: de armoede, die nu al groot is, zal alleen maar toenemen.

Juist daarom is het van groot belang dat de Eerste Kamer deze plannen tegenhoudt. Ze raken mensen op de meest gevoelige plek: de portemonnee. En dat terwijl de prijzen van de dagelijkse boodschappen óók blijven stijgen.

Ik heb het geluk dat ik een goed pensioen heb. Maar veel mensen met laagbetaalde banen moeten nu al ieder dubbeltje twee of drie keer omdraaien voordat ze het uitgeven. Voor hen is dit geen houdbare situatie. Daarom lijkt het mij verstandig dat de plannen van het kabinet‑Jetten — of moet ik zeggen: kabinet‑Jatten — zo snel mogelijk van tafel verdwijnen. Want deze plannen kunnen naar mijn mening écht niet door de beugel: ze beroven mensen van hun bestaanszekerheid.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen