De negativiteit blijft, maar wij kunnen veranderen

Ik lees ze dagelijks op het internet: de krenkende teksten die mensen tot op het bot beledigen en verdelen. Dat is niets nieuws onder de zon, maar het moet een keer ophouden.

Het internet is ooit ontworpen om mensen dichter bij elkaar te brengen. Een prachtig gegeven. Maar na verloop van jaren bleek dat de negativiteit zijn intrede had gedaan. Eerst liet ik het voor wat het was, maar op een bepaald moment drong het tot me door dat die negativiteit een blijvertje is — en dat ze alleen maar groter wordt.

Nu ben ik geen moraalridder, maar er komt een punt waarop je zegt dat het genoeg is.

Twitter, het huidige X, begon ooit als een vriendelijk deel van het internet. Maar naarmate de tijd verstreek en meer mensen de site bezochten, werd het er steeds grimmiger. Het platform kreeg zelfs de reputatie het afvoerputje van het internet te zijn.

Als vriendelijk alternatief kwam Bluesky op. Een mooi initiatief, maar als Bluesky aan populariteit wint, is de kans groot dat ook daar de negativiteit zal toeslaan. Men doet er alles aan om dat te voorkomen, maar uitsluiten kun je het niet.

Waarom slaat die negativiteit zo hard om zich heen? Die vraag houdt me al een tijdje bezig. Ik heb er geen sluitend antwoord op, maar ik doe een poging.

Volgens mij komt het doordat het ontzettend makkelijk is om krenkende teksten naar mensen te sturen — al dan niet met behulp van AI. Daarom moeten we niet alleen naar sites als X kijken, maar vooral naar onszelf. Want X schrijft die teksten niet. Dat doen de mensen die X en andere platforms bezoeken.

Kijkend naar mezelf kan ik zeggen dat ik X bewust niet bezoek. Ik wil geen krenkende teksten lezen; ik wil juist opbouwende berichten zien waar iedereen iets aan heeft. Oké, ik geef het toe: ik heb de app van Threads op mijn telefoon staan. En ja, ik weet dat Threads steeds meer op X begint te lijken, waardoor ook daar de negativiteit toeneemt. Maar heel af en toe staat er een bericht dat zowaar een beetje positief is. Dat geeft hoop — misschien is Threads nog te redden.

Veel vaker bezoek ik Facebook en Instagram, omdat ik daar op mijn pagina’s meestal berichten lees die iets van positiviteit in zich hebben. Dat geeft me een goed gevoel, en soms moet ik er zelfs om lachen. En ja, ik weet dat je daar weleens foto’s ziet van schaars geklede dames. Daar heb ik mijn bedenkingen bij, want er zijn sites die daar speciaal voor bedoeld zijn. Maar goed, die foto’s neem ik dan maar op de koop toe.

Maar om terug te komen op de kern van deze column: de negativiteit is er, en ze gaat niet meer weg. Daarom lijkt het me een goed idee dat we aan onszelf werken. Want met negativiteit bereik je alleen dat die nóg verder toeneemt — en daar schiet niemand iets mee op.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen