Moya Brennan: De stem die blijft nazingen

 

Vandaag bereikte mij het trieste nieuws dat Moya Brennan op 76‑jarige leeftijd is overleden. De zangeres van de Ierse band Clannad had een stem die mij altijd betoverde.

Clannad maakte muziek in drie genres: folk, New Age en Keltisch. Vooral in de New Age‑nummers kwam Moya’s zachte, helende stem volledig tot haar recht. Het nummer Na Leathadh Bhi raakte me diep, juist omdat het gaat over liefde en verlangen.

Nederland maakte voor het eerst kennis met haar door Harry’s Game, een melancholisch en verlangend klinkend nummer dat de naam van de band voorgoed verankerde bij liefhebbers van New Age‑muziek.

Maar Clannad begon ooit als folkband. Dat leverde succes op, maar door de focus te verleggen naar New Age en Keltische muziek bereikten ze een groter publiek. Moya had daarin een grote invloed, en haar jongere zus Enya — die kort deel uitmaakte van de band — liet zich door die muzikale richting inspireren.

Het nieuws van Moya’s overlijden zorgde bij mij voor een oh‑moment: een plotselinge verrassing die me even stil maakte. Het kwam niet binnen als een mokerslag, zoals bij het overlijden van George Michael, Ozzy Osbourne of Freddie Mercury, maar het raakte me wel degelijk.

In die stilte hoorde ik haar stem in mijn gedachten, en moest ik even slikken.

Sommige mensen vinden dat je je bij dit soort nieuws niet moet aanstellen, maar ik ben nu eenmaal een mens met empathische gevoelens — en die steek ik niet onder stoelen of banken. Zeker niet wanneer iemand door haar prachtige zangstem een plekje in mijn hart heeft veroverd.

Daarom ga ik na het schrijven van deze column luisteren naar Na Leathadh Bhi en The Bridge That Carries Us Over. Niet alleen om haar stem weer door mijn speakers te horen, maar vooral om haar in mijn gedachten te houden.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen