De kracht van omscholing

 

Een honderdjarige man uit Hengelo (Ov.) heeft zich na zijn pensionering laten omscholen en alsnog zijn gymnasiumdiploma gehaald. Dat zette me aan het denken. Ik heb me in mijn leven ook laten omscholen — maar heeft dat eigenlijk wel zin gehad?

Ik heb jarenlang gewerkt, vaak met plezier, soms met tegenzin. Over mijn eerste baantje, een ware rotklus, schreef ik eerder al uitgebreid, dus dat laat ik nu rusten. Op een gegeven moment raakte ik werkloos en was ik aangewezen op een uitkering. Ik deed er alles aan om weer aan het werk te komen: workshops, banenbeurzen, sollicitaties. Maar het geluk was niet aan mijn zijde.

Daarom besloot ik dat omscholing misschien de beste stap was. Maar welke richting? Wilde ik in de metaalsector blijven, of iets totaal anders doen? Dat laatste trok me het meest.

Ik begon me te verdiepen in andere sectoren en kwam al snel uit bij de grafische wereld, waar veel vraag was naar gediplomeerde mensen. Op een dag zag ik een advertentie voor een opleiding tot grafisch ontwerper, voor een redelijke prijs. Ik reageerde, kreeg een positieve terugkoppeling, en begon in 2005 vol goede moed aan de opleiding bij het ROC van Enschede.

De opleiding was pittig, maar ik had er plezier in en legde mijn tentamens goed af. In 2009 slaagde ik voor het eindexamen en kon ik blijven werken bij het bedrijf waar ik stage liep. Ik werkte daar uiteindelijk achttien jaar, eerst als algemeen medewerker. Dat beviel zo goed dat mijn toenmalige werkgever besloot mij te bevorderen tot assistent‑teamleider.

Dat was een enorme opsteker, ook financieel. In 2014 vertelde de teamleidster dat ze aan haar rug geopereerd moest worden. Ik wist dat ik haar taken zou overnemen — en dat gebeurde ook.

Leidinggeven aan een team van dertig goed gekwalificeerde ontwerpers bracht uitdagingen met zich mee. Hoe doe je dat op een goede manier? Mijn antwoord: blijf dicht bij jezelf, luister naar wat er speelt, denk erover na en praat met je mensen.

Het ging niet altijd vlekkeloos, maar over het algemeen verliep het goed. Dat gaf me een warm gevoel van binnen. Ik ging weer fluitend naar mijn werk.

In totaal was ik veertien jaar teamleider, tot aan mijn pensionering. Met sommige collega’s bouwde ik een vriendschappelijke band op — vooral met de vrouw die op 12 september 2025 mijn taken overnam. Ik zie haar nog drie keer per week, en soms vraagt ze me nog om raad.

De moraal van dit verhaal: omscholen is altijd de moeite waard. Thuis blijven zitten helpt je niet verder in een maatschappij die hunkert naar gediplomeerde mensen. Omscholing gaf mij niet alleen werk, maar ook voldoening, groei en een carrière waar ik met plezier op terugkijk.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.