Gezichtsherkenning aan de voordeur: gemak of gluurtechniek

 

Dat de videodeurbel in Nederland al enige tijd verkocht wordt, is inmiddels wel bekend. Maar sinds kort is er ook een videodeurbel mét gezichtsherkenning te koop. De vraag is alleen: zitten we daar eigenlijk wel op te wachten.

Sta je toevallig op de stoep bij iemand die zo’n deurbel heeft, dan is de kans groot dat het apparaat je gezicht herkent. Dat kan handig zijn, maar het is ook omstreden. We lijken het namelijk steeds normaler te vinden om elkaar te bespieden. De fabrikant belooft ons te ontzorgen, maar het is nog maar de vraag of dat de scepsis wegneemt.

Voor Annemarie en mij hoeft het niet. Wij zijn niet de mensen die anderen graag in de gaten houden. Wat kan het ons schelen wat onze buren in de gang doen. We laten hen in hun waarde, zoals zij dat ook bij ons doen.

En toch kan een videodeurbel met gezichtsherkenning óók handig zijn. Stel je het volgende voor: een onbekende belt aan, je doet open, en de persoon besluit je te overvallen. Je overleeft het en doet aangifte. De politie komt langs, je laat de beelden zien, en omdat het gezicht van de dader haarscherp in beeld staat, kunnen ze direct aan de slag. De kans dat de dader wordt opgepakt, stijgt daarmee aanzienlijk.

Dat voordeel moeten we niet onderschatten. Het zou zomaar kunnen dat de verkoop van dit soort deurbellen daardoor ook in ons land flink zal toenemen.

Maar daar staat iets tegenover: onze privacy, waar we in Nederland grote waarde aan hechten. Die privacy wordt door zo’n deurbel met gezichtsherkenning wel degelijk aangetast, want lang niet iedereen die aanbelt heeft slechte bedoelingen.

Daar moeten we rekening mee houden. Privacy is voor veel mensen bijna heilig. Om die reden zijn Annemarie en ik niet van plan zo’n apparaat te laten installeren. In onze gangen hangen bovendien al zichtbare én onzichtbare beveiligingscamera’s. Een overvaller moet van goeden huize komen om hier nog iets uit te halen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen