Wat ik ook zeggen wil

  Nu het jaar 2026 aangebroken is ga ik er met een frisse moed aan beginnen. Dat heeft te maken met een schone lei, of zo u wil een tweede kans. W at mij al jaren in negatieve zin opvalt is het feit dat mensen, naar het lijkt, steeds meer langs elkaar dan naast elkaar zijn gaan leven. Als u mij zou ontmoeten lijkt het zo te zijn dat mij dat niet veel doet, maar als u mij een beetje beter leert kennen zou u zien dat mij dat juist wél veel doet. We hebben in het afgelopen jaar, figuurlijk gezien, vaak in de stromende regen gestaan, waardoor we stuurloos dreigden te raken. Dat heeft ervoor gezorgd dat we, met alle gevolgen van dien, de regie over het eigen leven kwijt dreigden te raken, zonder de gevolgen ervan te zien. M a ar als ik zie hoe mensen die vaak in de moeilijkste omstand i gheden verkeren toch het hoofd boven water weten te houden, geef t mij dat de nodige moed. Het is in mijn geval niet de moed van een wanhopige, maar de moed van een mens die in alle omstandigheden h...

  Je kan van het jaar 2025 zeggen wat je wil maar je kan niet zeggen dat het geen turbulent jaar was. De politiek hield de gemoederen flink bezig, en ook de burgers roerden zich. Donald Trump werd voor de tweede keer president van de VS. De verwoesting van Gaza ging door, en bij de NAVO-top in Den Haag werd besloten dat Europa meer geld aan defensie uit moest geven. Oekraïne heeft het zwaar te verduren in de oorlog tegen Rusland, en we kregen er ook nog even een nieuwe paus bij. Het zijn slechts een paar punten uit een zeer bewogen jaar waarin de wereld vaker op z’n kop stond dan ons lief was. Maar hoe ging het met Nederland in 2025? Om maar direct met de deur in huis te vallen, op politiek gebied was het een complete puinhoop waardoor een groot deel van de kiesgerechtigden in ons land het vertrouwen in de politiek kwijtraakten. Dit had tot gevolg dat er steeds meer onrust ontstond waardoor we het idee kregen dat ons land onbestuurbaar was geworden. Daarnaast was het ook zo...

  Het is een bekend feit dat mensen soms graag een gokje wagen. Voor velen is dat een leuk tijdverdrijf, maar wanneer wordt spelen een ware obsessie? Mijn ouders hadden in de jaren zeventig een horecabedrijf in Haaksbergen. In dat bedrijf stonden twee gokkasten opgesteld waar regelmatig gebruik van werd gemaakt. Klanten wilden tijdens een avondje uit nu en dan ook wel eens een beetje geld winnen. Meestal werden er een paar guldens ingelegd, zodat men even kon spelen zonder al te veel geld te verliezen. Voor deze mensen was het spelen op de gokkasten duidelijk geen obsessie, maar gewoon vermaak. Maar er waren ook klanten die het niet bij een paar guldens hielden. Zij deponeerden per keer vaak honderden guldens, waardoor ik me geregeld afvroeg waar ze het geld vandaan haalden. Voor hen was gokken wél een obsessie. Ze speelden met een fanatisme dat allesbehalve leuk was. Als ze een paar guldens wonnen, stemde hen dat tevreden, maar als ze alleen maar verloren, waren ze ronduit ch...

  Of we het nu willen of niet, we hebben er dagelijks mee te maken: verhalen waar we uiteindelijk helemaal niets aan hebben. U weet wel, verzinsels. Ze komen veelvuldig voor in de politiek, maar ook onder burgers steken ze hardnekkig de kop op. We willen allemaal de beste kant van onszelf laten zien, waardoor we er soms niet voor terugdeinzen een klein leugentje te verkondigen. Ik ben er eerlijk in dat ik me daar zelf ook weleens schuldig aan heb gemaakt. Dat deed ik dan op een dusdanig geraffineerde manier dat ik er bijna zelf in begon te geloven. Het gevolg was dat ik op een gegeven moment geen kant meer op leek te kunnen, waardoor ik tot de conclusie kwam dat ik het een en ander recht diende te zetten. Gek genoeg kostte me dat niet eens zoveel moeite, omdat eerlijkheid gewoon goed voelde. Viel er daardoor een zware last van mijn schouders? Ja, absoluut. Het was tot me doorgedrongen dat het vertellen van verzinsels alleen maar ellende oplevert. Daar zouden ze in de polit...

  Ik lees al enige tijd op MSN de maandverwachtingen met betrekking tot het weer. Die verwachtingen zijn in de meeste gevallen afkomstig van weer.nl, een website die keer op keer laat zien dat het weer zich niet laat vangen in langetermijnvoorspellingen. Keer op keer zitten ze er compleet naast, waardoor ik mij inmiddels toch begin af te vragen waarom MSN deze maandverwachtingen nog steeds op de site toelaat. Is dat omdat er simpelweg pagina’s gevuld moeten worden, of zit hier een financiële prikkel achter? Ik weet het uiteraard niet, maar eerlijk gezegd ruikt het voor mij wel sterk naar dat laatste. Voor de komende maand heeft weer.nl voorspeld dat ons land te maken krijgt met stevige kou. Maar laten we wel wezen: we hebben het hier over een maandvoorspelling , niet over een korte termijnverwachting — en juist die laatste blijkt in de praktijk veel accurater te zijn. Wat dat betreft heb ik aanzienlijk meer vertrouwen in de weersvoorspellingen van de meteorologen van het KNMI. ...

Er zijn mensen die er alles aan doen om zo prettig mogelijk in hun vel te zitten. Dat doen ze op vele verschillende manieren. De één gaat lekker sporten, de ander staat op een rustige manier in de keuken te koken, en weer een ander ligt languit op de bank om zich daar onder te dompelen in een rust die zijn weerga niet kent. Ik ben iemand die op dagelijkse basis zijn rustpunt zoekt in het mediteren. Ik begon daarmee in de jaren negentig. Als conciërge had ik destijds een redelijk drukke baan, waardoor ik op een gegeven moment op zoek ging naar meer rust. Ik had wel gehoord dat je door meditatie sneller een rustpunt kon vinden, maar eerlijk gezegd stond ik er toen nog niet voor open. Ik dacht: ja, het zal wel . Daar kwam verandering in toen ik een cd van Ad Visser in handen gedrukt kreeg. De cd droeg de titel Brainsessions , wat mij het idee gaf dat ik het toch maar eens moest proberen. Later die dag opende ik de cd-lade van mijn stereoset en liet de cd erin verdwijnen. Ik had gehoord...

  Ik heb al eerder geschreven dat ik geen liefhebber van de voetbalsport ben. Maar een groot aantal van mijn vrienden zijn dat juist wel waardoor ze er dan ook vaak over praten. Ik zit er dan bij, knik een beetje ja en amen, waardoor ze aan mij wel merken dat ik niets met de sport heb. J e zou dat kunnen zien als een tekortkoming van mijn kant, maar ik zie dat heel anders. Kijk, ik heb gewoon helemaal niets met de sport, daar ben ik open en eerlijk in, vooral naar mijn vrienden toe. Dat wordt door hen gewaardeerd, waardoor ik mij bij hen helemaal thuis voel. Zi j praten graag over voetbal, ik praat graag over kunst en cultuur, iets waar zij minder verstand van hebben, en ook zij zijn daar eerlijk over, want eerlijkheid duurt altijd het langst. Zij gaan graag naar het voetbalstadion om naar een potje voetbal te kijken, mijn vriendin en ik gaan graag naar een theater om naar een voorstelling te kijken. Is dat op zich een groot verschil in interesses? Nee, natuurlijk niet, j...

  Vandaag bereikte ons het nieuws dat Brigitte Bardot op 91-jarige leeftijd is overleden. Eerst schonk ik er niet veel aandacht aan, maar naar mate de dag vorderde besefte ik dat ze de icoon der iconen was. Het kwam niet eens als een klap, ik keek er niet verwonderd van op, ik deed gewoon wat ik dagelijks doe, en toch hield het me op een bepaalde manier in mijn achterhoofd bezig, het overlijden van Brigitte Bardot, de Franse actrice, zangeres en dierenactiviste die gedurende haar leven politiek gezien een ruk naar rechts maakte. In het begin van haar lange carrière was ze een lust voor het oog. Daar maakte ze zeer handig gebruik van, waardoor ze op een gegeven moment de Franse Marilyn Monroe werd genoemd. M aar vond ik haar daardoor ook een goede actrice? Ik was niet van haar acteerprestaties onder de indruk, maar eerlijk is eerlijk, haar mooie uiterlijk maakte een hoop goed. Daar staat wel tegenover dat ik meer gecharmeerd van haar stem was, want die had toch wel iets onde...

  Wat mij de laatste dagen steeds opvalt, is dat het AD de lezers voortdurend vraagt wie volgens hen Expeditie Robinson gaat winnen. Telkens wanneer ik die vraag lees, doe ik mijn uiterste best haar te negeren. Maar de vraag blijft maar terugkomen, waardoor ik me er inmiddels toch enigszins aan begin te ergeren. Als schrijver van columns lees ik elke dag het AD aandachtig door. Dat is immers een must wanneer je op dagelijkse basis twee columns wilt schrijven. Over het algemeen erger ik me niet snel aan iets, maar als een vraag steeds opnieuw wordt voorgeschoteld, begin ik toch bepaalde neigingen te krijgen. Ik probeer die steeds terugkerende vraag te negeren, maar dat wordt na verloop van tijd steeds lastiger, omdat zij — tot mijn groeiende ergernis — zonder pardon blijft opduiken. Het interesseert mij werkelijk totaal niet wie de editie van Expeditie Robinson van 2025 gaat winnen. Het laat me volledig koud; er zijn nu eenmaal zaken die ik belangrijker vind. Ik begrijp overi...

  Vele mensen genieten ervan om een paar baantjes over het ijs te trekken, en dan het liefst op natuurijs. Mijn vriendin en ik zijn daar echter niet zo van. In de wintermaanden nestelen wij ons liever met een kop warme chocomel op de bank, dicht bij de kachel. Op tweede kerstdag trokken duizenden Nederlanders eropuit om een frisse neus te halen. Dat deden ze, zoals vanouds, traditiegetrouw bij de woonboulevard, maar dit keer vooral ook bij de natuurijsbanen. Daar trokken ze, rillend van de kou, op rustige wijze hun baantjes, of waagden zij in begeleiding van een stoel een verwoede poging daartoe. Mijn vriendin en ik keken ernaar, lachten om sommige taferelen en verkneukelden ons op de bank. Uiteindelijk waren we vooral blij dat wij veilig binnen zaten, want de ijspret die anderen op het ijs beleven, is niet bepaald onze pret. Wij zitten er liever warmpjes bij met een kop warme chocomel en een toefje slagroom binnen handbereik. Voor ons dus geen schaatsen aan de voeten, maar een...

  Soms vindt een gesprek plaats op een plek waar je het totaal niet verwacht. Een moment waarop je ineens de aandacht krijgt van iemand die je niet kent. Een paar dagen geleden schreef ik over het feit dat ik tijdens het uitlaten van Jacky en het doen van een paar boodschappen een keiharde val maakte. Een struikeltegel werkte mij genadeloos tegen de grond, met als gevolg een stevige bult op mijn hoofd. Dat was echter niet het enige, want na verloop van tijd kreeg ik er ook nog een behoorlijk blauw oog gratis en voor niets bij. Omdat ik als EHBO’er weet dat de blauwe verkleuring rond mijn rechteroog langzaam maar zeker zal wegtrekken, en omdat ik er geen last van heb, schenk ik er weinig aandacht aan. Wel moet ik eerlijk toegeven dat het er niet bepaald fraai uitziet. Voordat ik vandaag met Jacky naar de supermarkt ging om een paar kleine boodschappen te doen, liepen we eerst langs een tankstation om een pakje zware shag te kopen. Omdat het daar niet druk was, maakte ik een kort...

  In tijden waarin oorlogen worden gevoerd, hebben we mensen nodig die zich inzetten voor de vrede. Eén van die mensen was in de jaren zestig de legendarische John Lennon, die er destijds alles aan deed om de vrede ten minste een kans te geven. Steeds vaker dringt zich bij mij de gedachte op dat we opnieuw behoefte hebben aan een nieuwe John Lennon. Dagelijks worden we geconfronteerd met de meest verschrikkelijke beelden uit Oekraïne, Soedan en andere landen die door oorlog worden geteisterd. Die beelden doen mij onwillekeurig terugdenken aan de anti-oorlogsmantra Give Peace a Chance , het nummer dat John Lennon in 1969 samen met The Plastic Ono Band uitbracht tijdens de tweede Bed-In. Ik wil niet beweren dat John Lennon een engel was, maar hij zette zich wel volledig in voor een vredige samenleving waarin iedereen gelijk was. Hij bracht mensen samen op de meest onverwachte plekken, waardoor er als het ware een cultus om hem heen ontstond. Van die aandacht maakte hij slim gebru...

  In een tv-programma heeft Martien Meiland laten weten dat hij niet meer mee kan komen, al niet voordat zijn familie in stijl afscheid nam met een vertrouwde kerstspecial. Nu is het zo dat hij, net als ik, de jongste niet meer is. Alleen ben ik nog niet half zo hysterisch als hij kan zijn. Als mijn vriendin en ik al eens naar een programma kijken waarin hij en zijn familie voorkomen, bereiden we ons er mentaal op voor dat we een hoop gegil zullen horen. Gegil waar we beiden bijna horendol van worden. Dat gegil werkt ons dan ook stevig op de zenuwen, waardoor we vaak de neiging hebben om naar een andere zender te zappen. En tóch doen we dat niet. Maar waarom eigenlijk niet? Zijn gegil werkt misschien op onze zenuwen, maar hij heeft ook een aantrekkingskracht die we, hoe graag we dat soms ook willen, niet kunnen weerstaan. Daarmee bedoel ik dat hij iets ontwapenends heeft. Dat klinkt wellicht paradoxaal, maar het is voor ons een onweerlegbaar feit dat hij op zijn eigen mani...

  Schrijvers, denkers en makers zoeken vaak bewust de rust op om te kunnen focussen. Dat is geen vlucht, maar een keuze. Sommige mensen vinden het heerlijk om hun eigen ritme te bepalen door even alleen te zijn. Dat geeft hen de ruimte om te denken, te voelen en te creëren. Wat ik daarmee wil zeggen, is dat soms alleen willen zijn niet automatisch een signaal van pijn of trauma is. Het kan net zo goed een teken zijn van: A. zelfkennis B. rust C. creativiteit D. onafhankelijkheid En vaak is het ook een mix van deze factoren. Ik ben een man die op dagelijkse basis twee columns publiceert op Blogger en Facebook. Om aan die columns te kunnen werken lees ik het AD, selecteer ik onderwerpen waarover ik wil schrijven en denk ik na over de structuur van een column. Dat vraagt concentratievermogen. Daarom zoek ik thuis, in mijn werkkamer, dagelijks bewust de rust op om die concentratie te bereiken. Het schrijven van columns is namelijk geen bezigheid die je even tussen de soep en d...

  Ik heb in mijn werkzame leven heel wat meegemaakt, waardoor ik kan zeggen dat het me gevormd heeft. Het is ontegenzeggelijk waar dat ik mijn werk altijd met veel plezier heb uitgevoerd. Dat zorgde er op een gegeven moment zelfs voor dat ik tegen mijn pensionering begon op te zien. Maar was dat wel terecht? Elke werkdag tufte ik met een tevreden blik in mijn ogen in mijn auto naar mijn werk. Ik haalde er voldoening uit en keek er vaak zelfs naar uit om te gaan werken, omdat het een verwarmend deel van mijn leven was geworden. Het bracht mij in contact met vele mensen, met wie ik in sommige gevallen niet alleen een professionele, maar ook een persoonlijke relatie opbouwde. Bovendien kwam ik op plekken waar ik buiten mijn werk om waarschijnlijk nooit zou zijn gekomen. Ik heb altijd goed met mijn collega’s kunnen opschieten, maar vooral met Diane, een vrolijke, mooie flapuit die op een gegeven moment mijn assistente werd. Haar vrolijkheid kenmerkt haar, want ondanks het feit dat z...

Het is voor christenen het belangrijkste feest van het jaar: het kerstfeest, het feest waarin de geboorte van Jezus Christus wordt gevierd. Maar er zijn mensen die om verschillende redenen een hekel hebben aan kerst. Eén van die redenen is eenzaamheid, juist in de dagen waarin veel mensen met hun familie samenkomen om het kerstfeest in volle glorie te vieren. Nu het kerstfeest voor de deur staat en huiskamers zijn versierd met de meest vrolijke kleuren en kerstdecoraties, is er ook een groep mensen die daar niet aan meedoet. Niet omdat ze dat niet willen, maar omdat ze eenzaam zijn, waardoor er voor hen geen reden lijkt te bestaan om kerst te vieren. Gelukkig behoren mijn vriendin en ik niet tot die groep, maar wij kennen mensen die ertegenop zien dat de kerstdagen aanbreken. Bij hen staat geen uitbundig versierde kerstboom met daaronder een kerststal in de huiskamer, hangt geen stralende kerstster voor het raam en klinkt geen kerstlied in hun oor. De sfeer ontbreekt, waardoor het k...

  Er zijn mensen die altijd goed uitkijken tijdens een wandeling, en er zijn mensen die dat slechts zo nu en dan doen. Ik behoor duidelijk tot die laatste groep, want ik ging gisteravond tijdens het uitlaten van Jacky keihard tegen de grond. Struikeltegels: je komt ze in elke stad of elk dorp tegen, dus ook in Enschede. Er zijn mensen die daar constant alert op zijn en daardoor extra voorzichtig aan een wandeling beginnen. Ik let er meestal totaal niet op, omdat het me zelden overkomt dat ik door een struikeltegel word gevloerd. Maar sinds gisteravond denk ik daar toch anders over. Tijdens het uitlaten van Jacky liep ik over het voetpad naast de Rijnstraat in Enschede. Ik ken die straat als mijn broekzak, omdat ik er dagelijks kom om mijn boodschappen te doen in winkelcentrum Deppenbroek. Met de gedachte ‘wat kan mij gebeuren?’ liepen Jacky en ik in een redelijk strak tempo huiswaarts. Daardoor had ik er geen oog voor dat we een aantal struikeltegels naderden. Nabij de aan de ...

  Gesprekken komen dagelijks voor, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat meningen elkaar weleens kruisen. In de politiek gaan ze dan vaak keihard tegen elkaar in, maar hoe zit dat eigenlijk binnen de Nederlandse bevolking? Gaan wij ook zo fel tegen andermans mening in, of luisteren we meer naar elkaar dan men in de politiek doet? Het kan u niet zijn ontgaan dat de leden van het laatste kabinet er een behoorlijk zooitje van hebben gemaakt. In plaats van het land te besturen waren zij vooral bezig met ruzie maken, waardoor het ordentelijk besturen van Nederland op een zeer laag pitje kwam te staan. Over vrijwel niets werden ze het eens, waardoor ik het vorige kabinet steeds meer als een schiettent begon te zien, waarin op elk willekeurig politiek doel werd geschoten. De grootste kop van jut was naar mijn mening toch wel demissionair minister-president Dick Schoof, die er alles aan deed om de boel nog enigszins bij elkaar te houden. Telkens wanneer hij op het televisiescherm vers...

  Het is een bekend gegeven dat aan alles een einde komt, dus ook aan een tv-programma dat redelijk goed bekeken wordt. Dat is jammer, maar ook onomkeerbaar, want de publieke omroep moet flink bezuinigen. Voor een omroepbaas is het natuurlijk geen prettige boodschap om te moeten brengen dat een redelijk populair tv-programma van het scherm verdwijnt, maar Jan Slagter kón in dit geval niet anders. Eén van de programma’s van Omroep MAX moest sneuvelen als gevolg van de opgelegde bezuinigingen. Maar welk programma is dan het belangrijkste slachtoffer geworden? Het gaat om Carrie op Vrijdag , de talkshow die één keer per week op vrijdagavond werd uitgezonden door Omroep MAX. Goed, het programma pronkte niet bovenaan in de lijst van best bekeken tv-programma’s, maar het bood naar mijn mening voldoende vertier om je een prettige avond te bezorgen. Persoonlijk vind ik dat Carrie ten Napel het programma op een leuke en onderhoudende manier de huiskamer in laveerde. Dat maakte dat ik to...

  We hebben er allemaal weleens mee te maken gehad: de pestkop die je maar niet met rust liet. Tegenwoordig steken pestkoppen echter overal de kop op, met name in de politiek. De vraag is dan ook wat we tegen hen kunnen doen. Is negeren een optie, of moeten we juist de dialoog met hen aangaan? In een eerdere column heb ik u laten weten dat ik in mijn jeugd, op de lagere school, gepest werd door een jongen die thuis weinig aandacht en liefde kreeg. Ik probeerde hem te negeren, maar dat hielp niet. Uiteindelijk gaf ik hem een flink koekje van eigen deeg. Het pesten is door de jaren heen echter veranderd. Het is verhuisd van de straat en het schoolplein naar internetfora en de politieke arena. We hoeven daarvoor alleen maar te kijken naar bepaalde politieke partijen en naar mensen die op online platforms de held uithangen die ze in werkelijkheid niet zijn. Wat de politiek betreft hoeven we slechts te kijken naar een partij die geleid wordt door een man met een mislukt Mozartkapsel...

  In Denemarken zijn ze helemaal klaar met de postbode. Wég met de vrouw of man die om de paar dagen een brief of kaart in het postvak stopt, om daarna met een suffig gangetje in de benen naar een ander adres te lopen! Nou ja, helemaal afscheid nemen van de postbode doen de Denen nog niet. Althans, nog nét niet. Deze week schuiven ze voor de laatste keer de nodige brieven en kerstkaarten in de brievenbus, maar daarna stopt het toch echt. Ook in ons land wordt al jaren steeds minder post bezorgd, waardoor ik het vermoeden krijg dat we langzaam maar zeker de Deense kant op gaan. Maar is dat ook echt zo? Wordt er in Nederland daadwerkelijk steeds minder post bezorgd? Het antwoord op die vraag luidt volmondig ja. We versturen tegenwoordig steeds makkelijker en sneller van alles op digitale wijze. Dit heeft tot gevolg dat ik de postbode minder vaak op straat zie. En ergens vind ik dat jammer, want ik ken een paar postbodes persoonlijk, waardoor een praatje al snel in de lucht han...

  Voor de echte fans van het televisieprogramma Winter vol liefde zal het stevig slikken zijn, want er zullen minder afleveringen van te bekijken zijn. Ik val maar meteen met de deur in huis: ik vind het programma maar niks. Al dat gedoe om via een televisieprogramma eventueel een relatie te verkrijgen, gaat mij wat te ver. Maar mijn vriendin ziet dat heel anders. Zij is er verknocht aan, waardoor ik niets anders kan doen dan noodgedwongen meekijken. Dat gebeurt van mijn kant met de nodige moeite, maar ik ben een welwillend persoon en pas me aan de situatie aan. Maar hoe moet dat straks, nu er minder afleveringen van Winter vol liefde te zien zullen zijn? Past mijn vriendin zich daaraan aan, of gaat ze mokkend naast mij op de bank zitten met een mok koffie in haar hand? Het eerste. Ze kijkt immers ook naar de televisieprogramma’s die ik graag zie — iets met geven en nemen. Bovendien komt mokkend op de bank zitten met een mok koffie in haar hand niet voor, want daar steekt haa...

  Je gelooft het niet, maar het bestuur van de stad Enschede heeft zowaar een knoop doorgehakt. Die knoop heeft te maken met het fatbikeverbod dat op 1 februari 2026 ingaat. Maar heeft zo’n verbod eigenlijk wel zin? Op die vraag probeer ik in deze column een antwoord te geven. Net als u zie ik ze dagelijks aan mij voorbij komen: jongeren die gebruikmaken van een fatbike als vervoermiddel. Meestal rijden ze in een noodgang voorbij, maar heel af en toe zit er eentje tussen die de snelheid van de fatbike netjes in bedwang weet te houden. Ik weet het, dat is een zeldzaamheid, maar het komt dus wel degelijk voor dat een jongere verantwoord met een fatbike omgaat. Hulde aan die betreffende jongere! In de meeste gevallen is het echter zo dat de vaart er flink in zit, waardoor een ongeluk al snel om de hoek kan komen kijken. Maar laten we hierin ook eerlijk zijn. In de tijd dat wij jong waren, reden wij op brommers die je — net als een fatbike — heel eenvoudig kon opvoeren. In die...

Het is door jongeren uitgeroepen tot het woord van het jaar, en nee, het heeft niets met erotiek te maken. Maar welke betekenis heeft de uitroep dan, en is zij bestand tegen de tand des tijds? Het woord 6 7 circuleert al enige tijd onder jongeren, en daar horen ook bepaalde handgebaren bij. Toen ik dit als oudere man voor het eerst gadesloeg, kreeg ik sterk het idee dat ze niet helemaal bij hun verstand waren. Het kwam op mij over als een vreemde bedoening. Was dit een vorm van gebarentaal die tegenwoordig door veel jongeren wordt gebruikt? Ik zocht me het schompes, maar kreeg geen enkel antwoord. Ik vroeg het aan de dochter van mijn vriendin, maar ook zij tastte volledig in het duister. Daardoor begon ik 6 7 steeds meer als pure nonsens te zien. Daar kwam verandering in toen bleek dat 6 7 een ware hype op TikTok is. Het is populair bij Gen Alpha. Jongeren maken afwegende handbewegingen en roepen ‘Six Seven’ om ouders en leerkrachten even buiten de deur te houden. Daarmee werd m...

  Een de el van onze samenleving draait erop, het werk van de vrijwilligers, waardoor het leven van vele mensen onder ons een beetje aangenamer wordt. Dat is van onschatbare waarde, waardoor mijn vriendin en ik dan ook van mening zijn dat de mensen die vrijwilligerswerk doen wel wat meer in het zonnetje mogen worden gezet. Zoals ik eerder al schreef, mijn vriendin en ik verrichten ook vrijwilligerswerk in een verzorgingshuis voor ouderen in Enschede. Maar deze column gaat niet over ons, het gaat over de vele andere vrijwilligers die hun vrije tijd, kosteloos en belangeloos, in het welzijn van de medemens steken. Het maakt niet uit wat voor soort vrijwilligerswerk ze doen, het maakt ook niet uit waar ze het doen, maar wat wél uitmaakt is dát ze het doen, niet voor zichzelf, maar zeer onbaatzuchtig voor een ander. Mijn vriendin en ik zijn nog vrij gezond van lijf en leden, maar we behoren beiden we l tot de categorie der ouderen waardoor we wel een paar lichamelijke ongemakken ...