Looksmaxxing? Laat je karakter maar shinen

Er is een nieuwe trend gaande onder mannen die ervoor moet zorgen dat ze er beter uit gaan zien. Maar is dat eigenlijk wel nodig? En vooral: is het wel verstandig? Ik heb mijn sterke twijfels.

Verreweg de meeste mannen, waaronder ikzelf, maakt het niet veel uit hoe ze eruitzien. Het kan ons weinig schelen of we een rimpeltje meer of minder hebben, en we liggen er al helemaal niet wakker van dat we niet op George Clooney lijken. We accepteren onszelf zoals we zijn.

Maar er zijn ook mannen die wat ijdeler zijn en er alles aan doen om bijvoorbeeld een strakke kaaklijn te krijgen. Sommigen gaan daarin wel héél ver door aan looksmaxxing te doen. Wat is dat eigenlijk, looksmaxxing?

Naar mijn mening is het een vorm van zelfkastijding. Ze doen er alles aan om er zo goed mogelijk uit te zien, soms op manieren die ik hier bewust niet benoem. Ik wil namelijk geen enkele man aansporen om eraan te beginnen; het is simpelweg te extreem voor woorden.

Bovendien is het helemaal niet belangrijk hoe je er als man uitziet. Het gaat immers niet om het uiterlijk, maar om het karakter. Als je een goed karakter hebt, is het totaal onbelangrijk dat je geen strakke kaaklijn à la George Clooney hebt. Die kaaklijn wordt na verloop van jaren toch minder en gaat misschien zelfs een beetje hangen.

Als ik mij ’s morgens in de spiegel bekijk, zie ik een redelijk verfrommeld gezicht dat duidelijk aan een frisse wasbeurt toe is. Ik zie ook een kaaklijn die volkomen normaal is, waardoor ik geen enkele behoefte voel om daar iets aan te veranderen. Na een wasbeurt — waardoor mijn gezicht weer toonbaar wordt — volgen het scheermesje en de scheerzeep. Tijdens het scheren wordt de boel nog een beetje strakker getrokken.

De rimpels verdwijnen er niet door, maar het voelt na afloop wel lekker fris en glad. En mijn kaaklijn ziet er dan op een manier uit waarvan ik denk: het kan er prima mee door.

Daar kan ik mee leven. Voor mij is het dan ook duidelijk dat ik geen looksmaxxing nodig heb om me goed te voelen.

Ik heb zelfs een beetje medelijden met mannen die er wél aan doen. Naar mijn mening doen zij zichzelf iets aan dat op den duur misschien onomkeerbaar is. Ik heb namelijk gelezen dat looksmaxxing schadelijk kan zijn, zowel lichamelijk als psychisch.

Daarom zeg ik: zet dat looksmaxxing maar uit je hoofd. Accepteer hoe je eruitziet en ga door met je leven. Je uiterlijk is niet belangrijk — je karakter is dat wel. En daar kan geen enkele vorm van looksmaxxing tegenop.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen