De makkelijke roem van tributebands

 

Tributebands hebben het tegenwoordig maar makkelijk. Ze repeteren een beetje, treden op in een van de vele tv‑programma’s waarin ze een eerbetoon brengen aan hun favoriete artiesten, vergaren roem en gaan vrolijk door met het ten gehore brengen van songs die niet van henzelf zijn. Begrijpelijk dat de originele artiesten daar lang niet altijd blij mee zijn.

Een aantal maanden geleden keek ik voor het eerst naar zo’n programma. Op zich klonk het helemaal niet slecht, maar toch kreeg ik er een bijsmaak van. Ze imiteerden hun favoriete artiest tot in de puntjes, zonder er zelf iets aan toe te voegen — geen eigen kleur, geen creativiteit.

Dat deed me denken aan Quotation, een band die tientallen jaren geleden de muziek van Status Quo nagenoeg perfect naspeelde. Soms had ik het idee dat de échte Status Quo op het podium stond. Toen vond niemand dat een probleem, maar tegenwoordig ligt dat anders.

Tributebands strijken met de eer, terwijl de originele bands het zware werk doen: songs componeren, investeren in professionele optredens, en vaak ook in een hele ploeg mensen om hen heen. Dat kost tijd, geld en creativiteit. Tributebands hoeven de songs alleen maar in te studeren en kunnen daarna het podium op. In feite is dat een vorm van inbreuk op het auteursrecht, waardoor originele artiesten inkomsten mislopen — inkomsten die hen juist stimuleren om nieuwe muziek te maken.

Sommigen zeggen dat die originele bands toch bakken met geld verdienen. Dat is deels waar, maar ze hebben ook roadies in dienst, een manager die betaald moet worden, verzekeringen die afgesloten moeten worden. Dat zie ik bij tributebands veel minder. Daardoor voelt het voor mij alsof ze op een oneerlijke manier bezig zijn.

Het zou naar mijn mening dan ook een uitstekend idee zijn als tributebands met eigen songs komen. Dat schept ruimte voor de originele artiesten én het verrijkt hun eigen catalogus. Zo bouwen ze aan een toekomst die gevuld is met muziek die écht van henzelf is — muziek die misschien wel blijft hangen bij het publiek. Daarmee winnen ze aan populariteit en vullen ze op den duur grotere zalen. Een win‑win situatie.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen