Waar mijn columns beginnen

 

Schrijvers, denkers en makers zoeken vaak bewust de rust op om te kunnen focussen. Dat is geen vlucht, maar een keuze.

Sommige mensen vinden het heerlijk om hun eigen ritme te bepalen door even alleen te zijn. Dat geeft hen de ruimte om te denken, te voelen en te creëren. Wat ik daarmee wil zeggen, is dat soms alleen willen zijn niet automatisch een signaal van pijn of trauma is. Het kan net zo goed een teken zijn van:
A. zelfkennis
B. rust
C. creativiteit
D. onafhankelijkheid

En vaak is het ook een mix van deze factoren.

Ik ben een man die op dagelijkse basis twee columns publiceert op Blogger en Facebook. Om aan die columns te kunnen werken lees ik het AD, selecteer ik onderwerpen waarover ik wil schrijven en denk ik na over de structuur van een column. Dat vraagt concentratievermogen. Daarom zoek ik thuis, in mijn werkkamer, dagelijks bewust de rust op om die concentratie te bereiken.

Het schrijven van columns is namelijk geen bezigheid die je even tussen de soep en de aardappelen door doet. Voor mij is stilte geen leegte, maar een werkruimte.

Er zijn mensen die zeggen dat je een column vlot uit je mouw schudt. Dat is simpelweg niet waar. Schrijven vraagt nadenken, afwegen en voelen. In mijn geval betekent dat: tijd nemen, in alle rust, met een rustig muziekje op de achtergrond en – als het even kan – een goede kop koffie met een koekje binnen handbereik.

Daarnaast zijn er ook mensen die beweren dat mensen die zo nu en dan graag alleen zijn veel negatieve gebeurtenissen in hun leven hebben meegemaakt. In sommige gevallen zal dat zeker zo zijn, maar in mijn geval klopt dat niet.

Natuurlijk heb ik, net als ieder ander, gebeurtenissen meegemaakt die een negatieve invloed op mij hebben gehad. Maar ik ben daar niet in blijven hangen. Ik heb ze een plek gegeven en ben daarna verdergegaan met mijn leven. Het schrijven heeft mij daarbij geholpen.

Er wordt ook wel eens gezegd dat het schrijven van columns niet meer is dan een hobby. Tegen die mensen zou ik willen zeggen dat het voor mensen zoals ik veel meer is dan dat. Het is een roeping, eentje waar geen weerstand aan geboden kan worden.

Met andere woorden: soms alleen zijn is vaak een bewuste keuze om creativiteit ruimte te geven. In de meeste gevallen heeft het niets te maken met negativiteit, maar juist met zelfkennis en het vermogen tot zelfreflectie.

Copyright, John Kukken, 2025 – alle rechten voorbehouden.