Eigen schuld, dikke bult: van struikeltegel tot spiegelmoment

 

Er zijn mensen die altijd goed uitkijken tijdens een wandeling, en er zijn mensen die dat slechts zo nu en dan doen. Ik behoor duidelijk tot die laatste groep, want ik ging gisteravond tijdens het uitlaten van Jacky keihard tegen de grond.

Struikeltegels: je komt ze in elke stad of elk dorp tegen, dus ook in Enschede. Er zijn mensen die daar constant alert op zijn en daardoor extra voorzichtig aan een wandeling beginnen. Ik let er meestal totaal niet op, omdat het me zelden overkomt dat ik door een struikeltegel word gevloerd. Maar sinds gisteravond denk ik daar toch anders over.

Tijdens het uitlaten van Jacky liep ik over het voetpad naast de Rijnstraat in Enschede. Ik ken die straat als mijn broekzak, omdat ik er dagelijks kom om mijn boodschappen te doen in winkelcentrum Deppenbroek. Met de gedachte ‘wat kan mij gebeuren?’ liepen Jacky en ik in een redelijk strak tempo huiswaarts. Daardoor had ik er geen oog voor dat we een aantal struikeltegels naderden.

Nabij de aan de Rijnstraat gelegen lagere school werd ik plotseling keihard onderuitgehaald door zo’n verraderlijke tegel. Ik ging met mijn snufferd tegen de grond en kwam met mijn volle lichaamsgewicht op mijn rechterarm terecht. Alsof dat nog niet genoeg was, stootte ik ook mijn hoofd tegen een andere tegel, waardoor mijn hoofd vanaf dat moment met een forse bult werd versierd.

Door de val was ik korte tijd niet in staat om op te staan. Jacky begon daarop als een bezetene te blaffen, wat de aandacht trok van een voorbijganger die direct in actie kwam.

Toen de man bij ons aankwam, stopte Jacky met blaffen. Hij zag hoe ik opnieuw probeerde op te staan, wat wederom niet lukte. Zijn blik werd zichtbaar bezorgder. Pas na meerdere pogingen lukte het mij uiteindelijk om overeind te komen. Ik legde hem uit waarom dat zo moeilijk ging. Terwijl ik dat deed, keek hij me strak in de ogen, duidelijk om te beoordelen hoe het met mijn bewustzijn gesteld was. Hij bleef vragen hoe ik me voelde, waardoor ik al snel wist: dit was een collega-EHBO’er.

Ik vertelde hem dat ik met mijn volle gewicht op mijn rechterarm was gevallen, waarna hij mij nog eens kritisch bekeek. Uiteindelijk concludeerde hij dat ik stevig genoeg op mijn benen stond om — zij het schoorvoets — mijn weg naar huis te vervolgen.

Eenmaal thuis deed ik mijn muts af en werd de bult op mijn hoofd zichtbaar. Ik bekeek mezelf in de badkamerspiegel, haalde daarna een paar ijsklontjes uit de koelkast en legde die in een zakje op de bult. De druk nam langzaam maar zeker af. Vervolgens nam ik plaats in mijn relaxfauteuil om tot rust te komen, terwijl Jacky op mijn schoot sprong en daar voorlopig niet meer weg wilde.

Slotsom: ik heb tijdens het uitlaten van Jacky niet goed uitgekeken, waardoor ik nu met recht kan zeggen: ‘eigen schuld, dikke bult’.
Van de bult heb ik inmiddels geen last meer en de kracht in mijn rechterarm is grotendeels teruggekeerd. Maar ik ben tijdens het uitlaten van Jacky wel een stuk voorzichtiger geworden. Zij is zich, net als ik, rot geschrokken en wijkt sindsdien geen moment meer van mijn zijde.

Copyright, John Kukken, 2025. Alle rechten voorbehouden.