Van onschuldig spel tot obsessieve inzet

 

Het is een bekend feit dat mensen soms graag een gokje wagen. Voor velen is dat een leuk tijdverdrijf, maar wanneer wordt spelen een ware obsessie?
Mijn ouders hadden in de jaren zeventig een horecabedrijf in Haaksbergen. In dat bedrijf stonden twee gokkasten opgesteld waar regelmatig gebruik van werd gemaakt. Klanten wilden tijdens een avondje uit nu en dan ook wel eens een beetje geld winnen. Meestal werden er een paar guldens ingelegd, zodat men even kon spelen zonder al te veel geld te verliezen. Voor deze mensen was het spelen op de gokkasten duidelijk geen obsessie, maar gewoon vermaak.
Maar er waren ook klanten die het niet bij een paar guldens hielden. Zij deponeerden per keer vaak honderden guldens, waardoor ik me geregeld afvroeg waar ze het geld vandaan haalden. Voor hen was gokken wél een obsessie. Ze speelden met een fanatisme dat allesbehalve leuk was. Als ze een paar guldens wonnen, stemde hen dat tevreden, maar als ze alleen maar verloren, waren ze ronduit chagrijnig en vertrokken ze met een nors gezicht.
Toen het horecabedrijf door mijn ouders werd verkocht, dacht ik dat ik in mijn leven geen gokkast meer van dichtbij zou zien. Dat bleek jaren later een misvatting, want in 2005 ging ik werken voor Holland Casino. En wat gebeurt daar? Juist: daar wordt gegokt — of ‘gespeeld’, zoals men dat daar liever noemt. Een gokkast heet er dan ook geen gokkast, maar een speelautomaat, wat toch net iets netter klinkt.
Mijn werk bestond onder meer uit het ophalen van gebruikte asbakken, die ik verving door schone. Daardoor kwam ik veel onder de mensen en zag ik dat spelen voor velen een leuke tijdbesteding was. Maar ook daar zag ik de andere kant: mensen die op één avond honderden euro’s verloren en redelijk berooid het casino verlieten.
Deed Holland Casino daar destijds niets aan? Integendeel. Als de beveiliging zag dat iemand opvallend veel geld verloor aan een speelautomaat, werd er een gesprek gevoerd om het verlies te beperken. Dat leidde er vaak toe dat de aangesproken persoon het filiaal met een rustiger, soms zelfs tevreden gevoel verliet.
Wat heb ik daarvan geleerd? Dat obsessief speelgedrag twee gezichten heeft. Bij de ene persoon zie je het fanatisme en de emoties direct tijdens het spelen, terwijl je er bij een ander nauwelijks iets van merkt, terwijl het er wel degelijk is. Dat maakt het soms eenvoudig om obsessief gedrag te herkennen, maar in andere gevallen vrijwel onmogelijk.
Kort samengevat: spelen op een speelautomaat kan een leuk tijdverdrijf zijn, mits je het met mate doet. De andere kant laat zien dat obsessief speelgedrag een ware spelbreker kan zijn, met ernstige financiële gevolgen. Juist daarom is het belangrijk dat er tegenwoordig preventie bestaat waar Holland Casino actief gebruik van maakt — preventie die we eigenlijk al in de jaren zeventig hadden moeten hebben.
Copyright © John Kukken, 2025. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen