Brigitte Bardot: icoon der iconen

 

Vandaag bereikte ons het nieuws dat Brigitte Bardot op 91-jarige leeftijd is overleden. Eerst schonk ik er niet veel aandacht aan, maar naar mate de dag vorderde besefte ik dat ze de icoon der iconen was.

Het kwam niet eens als een klap, ik keek er niet verwonderd van op, ik deed gewoon wat ik dagelijks doe, en toch hield het me op een bepaalde manier in mijn achterhoofd bezig, het overlijden van Brigitte Bardot, de Franse actrice, zangeres en dierenactiviste die gedurende haar leven politiek gezien een ruk naar rechts maakte.

In het begin van haar lange carrière was ze een lust voor het oog. Daar maakte ze zeer handig gebruik van, waardoor ze op een gegeven moment de Franse Marilyn Monroe werd genoemd. Maar vond ik haar daardoor ook een goede actrice?

Ik was niet van haar acteerprestaties onder de indruk, maar eerlijk is eerlijk, haar mooie uiterlijk maakte een hoop goed. Daar staat wel tegenover dat ik meer gecharmeerd van haar stem was, want die had toch wel iets ondeugends in zich. Ze bracht haar liedjes met een speelse flair die mensen uitdaagde, iets van ‘kom maar op’ met een denkbeeldige glimlach.

Tijdens haar acteer-carrière werd ze door velen op handen gedragen, maar er waren ook mensen die haar alleen maar als ‘dat ding dat maar een beetje naakt rondloopt’ zagen, waardoor zij van mening waren dat ze de zwaardere filmrollen niet aankon. Vooral Jean Gabin was die mening toegedaan. Hij was ook degene die haar als eerste als ‘dat ding dat maar een beetje naakt rondloopt’ zag.

Later bleek dat hij zijn mening over haar moest herzien na de film En cas de malheur uit 1958 waarin ze samen acteerden. Bardot ging daarna vrolijk door met het acteren in films voor het grote publiek, waardoor haar filmcarrière uiteindelijk 48 films telt. Dat is een zeer indrukwekkend aantal.

Achter dat publieke succes ging echter een heel ander leven schuil. Op 18-jarige leeftijd trouwde ze met Roger Vadim, die als journalist, reclamemaker en filmer zijn brood verdiende. De relatie hield geen stand, waardoor de scheiding in 1957 niet meer af te wenden was.

Twee jaar later klom ze met de acteur Jacques Charrier in het huwelijksbootje. In 1960 kreeg ze haar enige kind. In 1962 liep het huwelijk op de klippen. In 1966 stapte Bardot opnieuw in het huwelijksbootje, dit keer met de Duitse miljonair Gunther Sachs die er vooral bekend om stond dat hij een onvervalste playboy was. Die relatie hield drie jaar stand.

Na haar derde scheiding vertelde Bardot dat ze nooit meer in het huwelijksbootje zou stappen. Maar daarmee zei ze niet dat ze geen relaties meer aan zou gaan, want die had ze bij bosjes, onder meer met zanger/componist Serge Gainsbourg, de crooner Sacha Distel en de acteur Jean-Louis Trintignant.

Gainsbourg componeerde een album voor haar. Ook zong Bardot de eerste versie van Je t’aime, moi non plus dat later een dikke hit werd met Jane Birkin.

Kortom: hoe ik ook naar de carrière van Bardot kijk, hoezeer ik ook heden ten dage nog niet onder de indruk ben van haar acteren, tóch is Brigitte Bardot voor mij de icoon der iconen, daar ze op haar manier een grote indruk op mij heeft gemaakt, door te zijn wie ze was, zonder onnodige opsmuk, én zonder poespas. Dat is tegenwoordig al een kunst op zich waar velen onder ons nog iets van kunnen leren.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden.