Liefde op televisie, liefde op de bank

 

Voor de echte fans van het televisieprogramma Winter vol liefde zal het stevig slikken zijn, want er zullen minder afleveringen van te bekijken zijn.

Ik val maar meteen met de deur in huis: ik vind het programma maar niks. Al dat gedoe om via een televisieprogramma eventueel een relatie te verkrijgen, gaat mij wat te ver. Maar mijn vriendin ziet dat heel anders. Zij is er verknocht aan, waardoor ik niets anders kan doen dan noodgedwongen meekijken.

Dat gebeurt van mijn kant met de nodige moeite, maar ik ben een welwillend persoon en pas me aan de situatie aan. Maar hoe moet dat straks, nu er minder afleveringen van Winter vol liefde te zien zullen zijn? Past mijn vriendin zich daaraan aan, of gaat ze mokkend naast mij op de bank zitten met een mok koffie in haar hand?

Het eerste. Ze kijkt immers ook naar de televisieprogramma’s die ik graag zie — iets met geven en nemen. Bovendien komt mokkend op de bank zitten met een mok koffie in haar hand niet voor, want daar steekt haar karakter een stevig stokje voor.

Kijk, ze is dan wel verknocht aan het programma en zwijmelt er soms bijna bij weg, maar ze is ook realistisch genoeg om te beseffen dat het vooral gemaakt wordt om er geld mee te verdienen, en in mindere mate om mensen daadwerkelijk aan een relatie te helpen.

Daarnaast betrap ik haar er weleens op dat ze afkeurend naar het tv-scherm kijkt wanneer een deelnemer zich, naar haar mening, iets te opdringerig opstelt. Daar is ze namelijk niet zo van. Ze zegt dan niets, fronst haar wenkbrauwen, tovert een licht kwaadaardige sprankeling in haar ogen, slaakt een diepe zucht en slaat vervolgens een arm om mij heen.

Is dat een voldoening voor mij? Ach, we hebben al twintig jaar een relatie, waardoor ik haar door en door ken als een vrouw die alleen maar warmte en liefde uitstraalt. Dat geef ik haar op mijn manier terug, waardoor we elkaar altijd aanvullen.

Dat het kijken naar een televisieprogramma als Winter vol liefde daar soms bij hoort, neem ik dan maar op de koop toe. Want het leven is nu eenmaal een kwestie van geven en nemen — daar ontkom je niet aan, of je dat nu wilt of niet.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen