Geen schaatsen, wel slagroom

 

Vele mensen genieten ervan om een paar baantjes over het ijs te trekken, en dan het liefst op natuurijs. Mijn vriendin en ik zijn daar echter niet zo van. In de wintermaanden nestelen wij ons liever met een kop warme chocomel op de bank, dicht bij de kachel.

Op tweede kerstdag trokken duizenden Nederlanders eropuit om een frisse neus te halen. Dat deden ze, zoals vanouds, traditiegetrouw bij de woonboulevard, maar dit keer vooral ook bij de natuurijsbanen. Daar trokken ze, rillend van de kou, op rustige wijze hun baantjes, of waagden zij in begeleiding van een stoel een verwoede poging daartoe.

Mijn vriendin en ik keken ernaar, lachten om sommige taferelen en verkneukelden ons op de bank. Uiteindelijk waren we vooral blij dat wij veilig binnen zaten, want de ijspret die anderen op het ijs beleven, is niet bepaald onze pret.

Wij zitten er liever warmpjes bij met een kop warme chocomel en een toefje slagroom binnen handbereik. Voor ons dus geen schaatsen aan de voeten, maar een paar warme pantoffels en een prettig muziekje op de achtergrond.

Toen ik gisteren bij een tankstation in de wijk Deppenbroek een pakje zware shag kocht, raakte ik in gesprek met de vrouwelijke uitbater. Ik merkte op dat het gelukkig niet zo koud was als op eerste kerstdag, en voegde eraan toe dat we door de jaren heen ook niet echt meer gewend zijn aan strenge winters. Zij liet mij weten dat ze niet kon wachten om haar schaatsen aan te trekken, waarna ik haar alle plezier wenste.

Bij alleen al die gedachte liepen mij de rillingen over de rug. Ik deed mijn best om dat niet te laten merken, wat resulteerde in een ietwat vreemde gezichtsuitdrukking op haar gezicht toen ik haar vertelde dat schaatsen niet mijn grootste hobby is. Voor haar was het kennelijk vreemd dat ik als Nederlander niet van schaatsen houd, maar zo vreemd is dat nu ook weer niet: mijn vriendin en ik zijn gewoon geen schaatsliefhebbers.

We kunnen allebei wel schaatsen, op Friese doorlopers, maar zeker niet op hoge Noren. Alleen al bij het zien ervan krijgen we last van een vorm van hoogtevrees die we maar niet onder de knie kunnen – lees: willen – krijgen.

Met andere woorden: we genieten met volle teugen van de winterse taferelen op televisie, maar er zelf vol overgave aan meedoen is voor ons een brug te ver. Onze bank zit immers heerlijk, en de warme chocomel smaakt thuis minstens zo goed.

Copyright, John Kukken, 2025. Alle rechten voorbehouden.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen