Niet meer meekomen is ook een kunst

 

In een tv-programma heeft Martien Meiland laten weten dat hij niet meer mee kan komen, al niet voordat zijn familie in stijl afscheid nam met een vertrouwde kerstspecial.

Nu is het zo dat hij, net als ik, de jongste niet meer is. Alleen ben ik nog niet half zo hysterisch als hij kan zijn. Als mijn vriendin en ik al eens naar een programma kijken waarin hij en zijn familie voorkomen, bereiden we ons er mentaal op voor dat we een hoop gegil zullen horen. Gegil waar we beiden bijna horendol van worden.

Dat gegil werkt ons dan ook stevig op de zenuwen, waardoor we vaak de neiging hebben om naar een andere zender te zappen. En tóch doen we dat niet. Maar waarom eigenlijk niet?

Zijn gegil werkt misschien op onze zenuwen, maar hij heeft ook een aantrekkingskracht die we, hoe graag we dat soms ook willen, niet kunnen weerstaan. Daarmee bedoel ik dat hij iets ontwapenends heeft.

Dat klinkt wellicht paradoxaal, maar het is voor ons een onweerlegbaar feit dat hij op zijn eigen manier mensen samenbrengt, alleen al door op hoge toon “wat goed!” te roepen.

Nu heeft hij aangegeven dat hij niet meer mee kan komen, en ook dat is een onweerlegbaar feit. Maar Martien Meiland, mijn vriendin en ik behoren tot dezelfde generatie. En ook wij merken dat we op sommige momenten niet meer meekomen in de vaart van het leven.

Alles moet tegenwoordig, zo lijkt het, steeds sneller. Alles moet efficiënter, doelmatiger en liefst meteen geregeld worden. Maar daar zijn wij, gezien onze leeftijd, nauwelijks nog toe in staat — en eerlijk gezegd: dat willen we soms ook helemaal niet.

Wij handelen de dingen het liefst in een rustig tempo af. Zo behouden we het overzicht en raken we niet overbelast. Dat is tegenwoordig bijna een kunst, eentje waarvoor steeds meer inspanning nodig is om het leven te kunnen blijven overzien. Ons lukt dat nog, maar geldt dat ook voor Martien Meiland?

Ja, natuurlijk wel. Hij laat het alleen niet zo merken. Zijn gegil slaat bij veel mensen aan en is door de jaren heen ook een soort handelsmerk geworden.

Dus dat hij naar eigen zeggen niet meer mee kan komen, zou ook zomaar eens een handig trucje kunnen zijn om de nationale aandacht bij hem en zijn familie vast te houden.

Hoe dan ook: het gegil van Martien Meiland werkt bij mijn vriendin en mij misschien op de zenuwen, maar voor velen onder ons is het inmiddels een vast onderdeel van het leven geworden. Juist omdat Martien Meiland, hoe je het ook wendt of keert, iets ontwapenends heeft.

Copyright, John Kukken, 2025 – alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen