Van clublied tot slotapplaus: twee werelden, één beleving

 

Ik heb al eerder geschreven dat ik geen liefhebber van de voetbalsport ben. Maar een groot aantal van mijn vrienden zijn dat juist wel waardoor ze er dan ook vaak over praten. Ik zit er dan bij, knik een beetje ja en amen, waardoor ze aan mij wel merken dat ik niets met de sport heb.

Je zou dat kunnen zien als een tekortkoming van mijn kant, maar ik zie dat heel anders. Kijk, ik heb gewoon helemaal niets met de sport, daar ben ik open en eerlijk in, vooral naar mijn vrienden toe. Dat wordt door hen gewaardeerd, waardoor ik mij bij hen helemaal thuis voel.

Zij praten graag over voetbal, ik praat graag over kunst en cultuur, iets waar zij minder verstand van hebben, en ook zij zijn daar eerlijk over, want eerlijkheid duurt altijd het langst.

Zij gaan graag naar het voetbalstadion om naar een potje voetbal te kijken, mijn vriendin en ik gaan graag naar een theater om naar een voorstelling te kijken. Is dat op zich een groot verschil in interesses? Nee, natuurlijk niet, je kijkt graag naar dat waar je naar wilt kijken, of dat nou een voetbalwedstrijd of een theatervoorstelling is maakt naar mijn mening niets uit.

In een theater komen mijn vriendin en ik helemaal tot leven, we leven ons in in de voorstelling die we zien, luisteren aandachtig naar de dialogen waardoor we de diepgang van de voorstelling begrijpen. Mijn vrienden komen in een voetbalstadion helemaal tot leven, nemen de sfeer in zich op waardoor ze zich eens te meer verheugen op het spel dat door twee voetbalteams aan hen wordt getoond.

Zijn de werelden van de voetballiefhebbers en de theaterliefhebbers dan zo verschillend? Nee, dat zijn ze niet, want de voetbalsport brengt mensen samen terwijl de theaterwereld dat ook doet. De manier waarop ze dat doen is alleen een beetje anders. In een voetbalstadion worden de clubliederen van de clubs luidkeels meegezongen, waardoor de support aan de clubs duidelijk wordt gemaakt. In een theater wordt er gezamenlijk geluisterd en geapplaudisseerd als de voorstelling afgelopen is.

Dat luidkeels meezingen van de clubliederen in een voetbalstadion, en het gezamenlijk luisteren en applaudisseren in een theater hebben daardoor een gelijkenis die in het genieten van het vertoonde schuilt.

Dat is iets wat naar mijn mening niet verloren mag gaan, want de voetbalsport verbindt mensen en de theaterwereld verbindt mensen. Dat is juist de reden waarom ik graag met mijn vrienden omga. Niet omdat we tegenovergestelde interesses hebben, maar omdat vriendschap tegenovergestelde interesses overwint.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden.