De bevolking denkt in oplossingen, de politiek in tegenstellingen

 

Gesprekken komen dagelijks voor, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat meningen elkaar weleens kruisen. In de politiek gaan ze dan vaak keihard tegen elkaar in, maar hoe zit dat eigenlijk binnen de Nederlandse bevolking? Gaan wij ook zo fel tegen andermans mening in, of luisteren we meer naar elkaar dan men in de politiek doet?

Het kan u niet zijn ontgaan dat de leden van het laatste kabinet er een behoorlijk zooitje van hebben gemaakt. In plaats van het land te besturen waren zij vooral bezig met ruzie maken, waardoor het ordentelijk besturen van Nederland op een zeer laag pitje kwam te staan.

Over vrijwel niets werden ze het eens, waardoor ik het vorige kabinet steeds meer als een schiettent begon te zien, waarin op elk willekeurig politiek doel werd geschoten. De grootste kop van jut was naar mijn mening toch wel demissionair minister-president Dick Schoof, die er alles aan deed om de boel nog enigszins bij elkaar te houden. Telkens wanneer hij op het televisiescherm verscheen om de bevolking uitleg te geven, hoorde ik in mijn gedachten de politieke geweerschoten al klinken. Hij was degene die steeds opnieuw voor het politieke wagentje werd gespannen. Dit alles als gevolg van meningsverschillen die groter leken dan de Grand Canyon.

Dat laatste is misschien wat overdreven, maar dat de meningsverschillen in de vaderlandse politiek groot zijn, valt nauwelijks te ontkennen.

Reden genoeg dus voor de bevolking om daar zeer ontevreden over te zijn. Maar hoe gaan wij zelf om met de mening van een ander? Gaan wij, net als de politici, ook keihard tegen andermans mening in, of zijn wij meer bereid om naar elkaar te luisteren en gezamenlijk tot oplossingen te komen?

Ik ben geneigd het laatste te kiezen. Wij moeten immers roeien met de spanen die ons door de politiek worden aangereikt. Met beperkte middelen zijn wij vaak juist meer bereid om naar elkaar te luisteren, met als resultaat dat het beoogde doel wordt bereikt, zonder dat de politiek daar ook maar enige invloed op heeft gehad.

Natuurlijk zijn er binnen de bevolking ook mensen die niet voor rede vatbaar lijken, omdat zij vasthouden aan een mening waarvan zij niet willen afwijken. Maar als je hen de tijd geeft om de mening van een ander te laten bezinken, blijkt vaak dat zij best openstaan voor een alternatief, mits zij daarbij als gelijken worden behandeld.

En juist daar schort het naar mijn mening aan in de politiek. Om die reden zouden Nederlandse politici hun oor veel vaker te luisteren moeten leggen bij de bevolking. Want wij komen geregeld met oplossingen waar politici zelf niet eens aan hebben gedacht — en dat vaak met de beperkte middelen die ons ter beschikking staan.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden.