Matchpoint of het gekreun dat tennis verziekt

 

Ik kijk met enige regelmaat naar tennis, al is dat in de afgelopen jaren wel minder geworden. Dat heeft niets te maken met het feit dat het steeds duurder wordt om ernaar te kijken, maar alles met het toenemende gekreun van de spelers. En dan bedoel ik niet zo’n klein beetje ook.

Vroeger sloeg ik geen enkel toernooi over. Wimbledon, de Australian Open en de US Open waren — en zijn — mijn favoriete tennistoernooien. Er hangt een bepaalde sfeer om deze toernooien heen die ik moeilijk kan weerstaan. Maar die sfeer kan niet verhullen dat mijn aandacht voor de sport is afgenomen. En nee, dat ligt niet aan de abonnementskosten. Waar het dan wél aan ligt? Aan het gekreun dat tegenwoordig standaard bij een rally lijkt te horen.

Het gekreun klinkt inmiddels zo luid en aanhoudend dat ik soms het gevoel krijg dat ik niet naar een tennismatch zit te kijken, maar per ongeluk ben beland bij een bepaald genre films voor volwassenen.

Het begon allemaal eind jaren tachtig. Steffi Graf en André Agassi waren de eersten die zich eraan waagden, waardoor ik aanvankelijk dacht dat het er gewoon bij hoorde. Ze gooiden immers al hun kracht in het spel, dus vooruit maar.

Maar na verloop van tijd begon het me steeds meer te irriteren. Zeker toen ook Martina Navratilova — toch niet de minste — zich bij het koor aansloot. Dat deed me terugverlangen naar de tijden van Billie Jean King, Rod Laver, Björn Borg en Arthur Ashe. Van hen hoorde je geen gekreun; bij hen zag je strijdlust. Natuurlijk trokken ze weleens een geërgerd gezicht of wierpen ze een boze blik richting de umpire, maar daar bleef het ook bij. Ze waren geen John McEnroe, die er een kunst van maakte om tijdens een wedstrijd volledig te ontploffen.

Recent werd Aryna Sabalenka woest na het verlies van een punt wegens hinderlijk gekreun. Ze zei dat de umpire haar kwaad maakte. Opmerkelijk, want ze kreunde het hele stadion zo ongeveer aan gort. Dat de umpire daar op een gegeven moment genoeg van had en haar daar fijntjes op wees, leek haar juist extra te irriteren.

Kortom: wat mij betreft komt er een verbod op gekreun. Het ontsiert de sport. Een diepe zucht na een gemist punt vind ik prima. Een verongelijkt gezicht na een beslissing van de umpire ook. Zelfs een ingehouden vloek na een verloren wedstrijd kan ik nog billijken. Maar dat aanhoudende gekreun? Nee. Daar zijn andere films voor bedoeld.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen