Winter hoort erbij

 

Ik ben niet vies van een beetje winter, want ik hou wel van wat sneeuw en kou. Maar de kou en de sneeuw zijn nu al zo lang aanwezig in het oosten, noordoosten en noorden van ons land, dat ik me goed kan voorstellen dat er mensen zijn die er inmiddels wel een beetje klaar mee zijn.

Vandaag was het weer zover: er was opnieuw een vers laagje sneeuw gevallen, waardoor Jacky en ik vol overgave naar buiten gingen. Mijn hond rende naar hartenlust door de sneeuw, wat me een glimlach bezorgde die ik niet kon – en ook niet wilde – onderdrukken. Het moge duidelijk zijn dat sneeuw voor Jacky en mij geen beletsel vormt. Sterker nog, we houden er wel een beetje van.

Maar als ik naar de commentaren over het weer luister, moet ik toch concluderen dat er ook veel mensen zijn die het winterse tafereel inmiddels wel gezien hebben. Dat begrijp ik heel goed, want voor velen is het geen pretje om dag in, dag uit tegen een sneeuwdek aan te kijken.

Ik ben zelf een columnist van 67 jaar oud en heb er geen probleem mee dat er nu een laagje sneeuw op de Enschedese wegen ligt. Maar er zijn mensen die ouder zijn dan ik voor wie dat anders ligt. Voor hen vormt de gladheid een beperking van hun bewegingsvrijheid, en bovendien zijn ze bang om ten val te komen. Verwondingen en zelfs botbreuken liggen dan al snel op de loer.

In onze wijk, het Achtervoort, wordt voldoende gestrooid, maar dat is helaas niet overal in Enschede het geval. Op veel binnenwegen wordt niet gestrooid, waardoor het juist daar verraderlijk glad kan zijn. En laat het nu net zo zijn dat aan die binnenwegen ook veel oudere mensen wonen.

Ik begrijp wel waarom binnenwegen vaak niet van strooizout worden voorzien. Ze worden minder intensief gebruikt door automobilisten, waardoor het strooizout niet wordt ingereden en zijn werking verliest. Het gevolg is dat juist de ouderen daar langdurig last blijven houden van de gladheid.

En dan is er niet alleen de sneeuw en de gladheid, maar ook de aanhoudende kou. Die heeft vooral invloed op de energierekening, die dit jaar zonder twijfel hoger zal uitvallen dan vorig jaar. Er zijn nu al mensen die hun energierekening met grote moeite kunnen betalen. Dat aantal zal door de huidige kou alleen maar toenemen, waardoor de energiearmoede verder groeit.

Het is daarom te hopen dat een toekomstige regering deze mensen opnieuw een helpende hand zal bieden door het energienoodfonds nieuw leven in te blazen. Daar zouden veel mensen daadwerkelijk bij gebaat zijn.

Ik heb dat energienoodfonds gelukkig niet nodig. Dankzij een goed pensioen kunnen Jacky en ik drie keer per dag naar buiten om te genieten van het winterweer: de frisse lucht, de bijbehorende kou en van elkaar. Om daarna, licht rillend, mijn aangenaam verwarmde huis weer in te duiken.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen