Melania Trump: de first lady die niemand wil zien

 

Haar echtgenoot spreekt op zijn socialmediaplatform Truth Social vol lof over de documentaire die over zijn echtgenote is gemaakt. ‘Koop vandaag nog kaartjes, want ze vliegen de deur uit,’ zo schrijft hij.
Maar vliegen ze wel de deur uit? Alles wijst erop dat het zo’n vaart niet zal lopen. Integendeel.

Melania Trump, de first lady van de Verenigde Staten, zie je nauwelijks. Ze blijft vrijwel altijd op de achtergrond, waardoor je eigenlijk geen idee hebt wat ze doet. Wat dat betreft treedt koningin Máxima veel vaker op de voorgrond, waardoor we een redelijk beeld hebben van waar zij zich mee bezighoudt.

Melania Trump is daarentegen één groot grijs gebied, en precies dát maakt haar voor mij totaal oninteressant. Zelfs als ze dagelijks koekjes zou bakken voor het personeel van het Witte Huis: het boeit me niet. Zelfs als ze elke dag verhaaltjes zou voorlezen in een lege zaal: het boeit me niet.

Vaak hoor ik mensen zeggen dat ze kleurloos is, maar daar geloof ik niet zo in. Waar ik wél in geloof, is het hardnekkige gerucht dat ze niet veel meer is dan een golddigger die vooral op het geld van haar echtgenoot uit is. Daarnaast wordt vaak gezegd dat ze alles doet wat haar man haar opdraagt. Dat maakt voor mij duidelijk dat ze zich volledig ondergeschikt aan hem opstelt.

En nu is er dus een documentaire over haar gemaakt. Laat dat nu net iets zijn waar ik niet op zit te wachten, want ze interesseert me simpelweg niet. Velen lijken daar hetzelfde over te denken, want de kaartverkoop blijkt flink tegen te vallen.

Volgens Tim Richards, CEO van Vue — een van de grootste bioscoopketens van het Verenigd Koninkrijk — was er maandag nog maar één kaartje verkocht voor de eerste voorstelling in de hoofdvestiging in Londen. Dat zegt volgens mij genoeg over de populariteit van deze first lady.

Ook binnen de productieteam heerst weinig trots. Volgens het magazine Rolling Stone gaan er geruchten dat twee derde van de medewerkers zijn of haar naam niet op de aftiteling wil hebben. ‘Als de documentaire flopt, zou ik me daar eigenlijk best goed over voelen,’ aldus een lid van het team.

Als twee derde van de medewerkers zijn naam niet op de aftiteling wil zien, zegt dat mij genoeg. Dan kunnen we deze documentaire gerust links laten liggen. Want wat hebben we aan een first lady die structureel uit beeld blijft?
Dan kijk ik persoonlijk toch liever naar koningin Máxima, die ons geregeld weet te betoveren met haar Zuid-Amerikaanse temperament en charme.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen