Waarom Oranje dit WK beter kan overslaan

 

Het is al jaren bekend dat ik geen liefhebber ben van de voetbalsport. Dat staat buiten kijf. Maar waarom schrijf ik dan tóch een column over het aanstaande WK voetbal voor landenteams? Niet vanwege de sport, maar vanwege het land dat het WK organiseert. Want op politiek, maar zeker ook op menselijk gebied, is er op dit moment fundamenteel veel mis in de Verenigde Staten.

Een paar weken geleden stond Donald Trump triomfantelijk op het podium tijdens de loting voor het WK. Hij straalde van oor tot oor, omdat hij naar eigen zeggen toch maar mooi had geregeld dat het WK naar de VS kwam. Daarbij vergat hij gemakshalve dat niet hij, maar vele anderen daarvoor verantwoordelijk zijn geweest.

Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg hij ook nog een ‘vredesprijs’ uitgereikt door de voorzitter van de FIFA. Een prijs die in mijn ogen volledig waardeloos is, aangezien Trump er niet bepaald om bekendstaat een vredesstichter te zijn. Het ging om een kolossaal object dat het aanzien van een echte vredesprijs niet verdient, maar Trump was er zichtbaar blij mee. Hij zag er een erkenning in die er in de verste verte niet is.

De reden dat ik, als niet-voetballiefhebber, voorstander ben van een boycot van het WK, ligt in het feit dat Trump alle gangbare regels aan zijn laars lapt. Hij zet ICE en Border Patrol in steden die door Democraten worden bestuurd zogenaamd in om criminaliteit te bestrijden. Zelf heb ik sterk het gevoel dat dit vooral bedoeld is om politieke tegenstanders te dwarsbomen. Het lijkt mij dan ook duidelijk dat hij weet dat zijn populariteit tanende is — met alle zeer nare gevolgen van dien.

Tijdens de WK-loting voerde hij samen met FIFA-voorzitter Infantino niet veel meer dan een toneelstuk op, bedoeld om de wantoestanden in de VS te verbloemen.

Er zijn mensen die zeggen dat een boycot geen zin heeft. Misschien hebben zij gelijk. Maar een boycot kan wel degelijk een krachtig signaal zijn dat er iets fundamenteel mis is in een land waar voetbal bovendien nooit echt breed wordt gedragen.

Om die reden ben ik van mening dat Nederland niet zou moeten deelnemen aan dit WK. Het huidige bewind in de VS mist op dit moment elke geloofwaardigheid.
Maar wie ben ik om dat te zeggen? Ik ben tenslotte ook maar een eenvoudige columnist die in zijn stukken zijn mening laat zien.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen