Een verspreking maakt geen slechte premier

 

Rob Jetten doet er alles aan om ons te laten geloven dat de onderhandelingen rond de kabinetsformatie soepel verlopen. Maar wie goed kijkt naar zijn gelaatskleur, zijn ingevallen ogen en zijn lichaamstaal, ziet dat het proces allesbehalve eenvoudig is. De tegenstellingen tussen de formerende partijen zijn groot. Ondanks dat blijf ik hoop houden op een betere toekomst.

Gisteravond zag ik Jetten opnieuw voor de draaiende camera’s staan. Hij oogde vermoeid, maar toverde toch een glimlach op zijn gezicht, probeerde zelfverzekerd over te komen en begon aan zijn aankondiging. Het kwam niet gemaakt op mij over, maar toch betrapte ik hem op iets wat hem zelden overkomt: hij versprak zich.
‘We zijn heel blij te kunnen aankundigen — sorry — aankondigen, dat we vrijdag met een kabinetsakkoord naar voren zullen treden.’

Die kleine verspreking raakte me. Ik zag namelijk geen politicus die alles perfect onder controle heeft, maar een mens die onder grote druk staat en daardoor af en toe struikelt over zijn woorden. Hij bleef volhouden dat de onderhandelingen soepel verlopen, maar juist die menselijke fout liet zien hoe zwaar de last is die op zijn schouders rust.

Om die reden vergeef ik het hem onmiddellijk. Het is namelijk wel erg makkelijk om op basis van zo’n verspreking te roepen dat hij ongeschikt zou zijn om premier van ons land te worden.

We verspreken ons immers allemaal weleens — dat is volkomen menselijk. Maar wanneer Jetten zich een keer verspreekt, wordt dat direct onder een vergrootglas gelegd. Dat vind ik niet eerlijk. Hij staat onder enorme druk omdat ons land bestuurd móét worden, doet er alles aan om samen met het CDA en de VVD tot een kabinet te komen, en draagt daarbij een grote verantwoordelijkheid.

Daar komt nog bij dat het toekomstige kabinet, onder zijn leiding, de puinhopen van het vorige kabinet moet opruimen. Alleen al daarom vind ik dat Rob Jetten recht heeft op meer respect. Dat is niet alleen gepast, maar wat mij betreft zelfs noodzakelijk.

Met andere woorden: het toekomstige kabinet staat voor een enorme opgave. Ik ben ervan overtuigd dat het hen — zij het met moeite — zal lukken. En precies daarom blijf ik hoop houden op een betere toekomst.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen