Een trap na: hoe Trump zelfs de doden niet met rust laat

 

En weer is het Donald Trump gelukt om de krantenkoppen te halen — en opnieuw niet in positieve zin. Zijn retoriek lijkt de spanningen alleen maar verder op te voeren, ver buiten Minnesota en zelfs ver buiten de Verenigde Staten.

Dat Donald Trump er niet voor terugdeinst om hard uit te halen naar zijn tegenstanders, is al jaren bekend. Maar dit keer gaat hij wel heel erg ver.

Na de dood van Renée Nicole Good en Alex Pretti gaf hij tegenstrijdige signalen af over de inzet van zijn zwaarbewapende ICE-agenten. Daar krijgt hij stevige kritiek op, maar inbinden weigert hij. Met andere woorden: hij is niet van plan ICE terug te trekken — en dat steekt.

Het lijkt er steeds meer op dat de Verenigde Staten in een diepe crisis verkeren, en dat Trump die crisis eenvoudigweg niet onder controle heeft. Waarom ik dat denk? Heel eenvoudig: het is hem in crisissituaties nog nooit gelukt de gemoederen tot bedaren te brengen. Met de beste wil van de wereld lukt het hem niet, omdat hij het talent ervoor mist. Hij kan alleen maar olie op het vuur gooien. Daar is de Amerikaanse bevolking niet bij gebaat — en de rest van de wereld evenmin.

Het verzet in de VS lijkt hierdoor alleen maar verder te groeien. Vooral de schietpartijen waarbij Renée Good en Alex Pretti om het leven kwamen, hebben de verhoudingen verder op scherp gezet. De lokale officier van justitie, Mary Moriarty, overweegt zelfs strafrechtelijke vervolging van agenten die de wet aan hun laars lijken te lappen.

En wat doet Trump? In plaats van terughoudendheid te tonen, opent hij de aanval op de reputatie van de slachtoffers. Naar alle waarschijnlijkheid om zijn eigen straatje schoon te vegen.

Hij noemde Alex Pretti een ‘onruststoker’ en ‘mogelijk een opstandeling’, daarbij verwijzend naar een oude video waarmee hij hoopt de publieke opinie te kantelen en het optreden van de agenten te rechtvaardigen.

Hoe laag kun je zinken, vraag ik me dan oprecht af. Trump haalt Renée Good en Alex Pretti door de modder, terwijl juist hij de bron lijkt te zijn van de onrust die de VS in haar greep houdt.

Op Threads lees ik talloze reacties op het handelen van Trump. Veel daarvan zijn scherp en lijken recht uit het hart te komen. Maar wie denkt dat het platform uitsluitend door zijn tegenstanders wordt gebruikt, vergist zich. Ook zijn aanhangers laten daar volop van zich horen. Ze prijzen hem bijna de hemel in — en dat bezorgt mij een ronduit vieze smaak in de mond.

Renée Nicole Good en Alex Pretti kwamen op voor hun mening. Ze maakten gebruik van hun democratische recht om zich uit te spreken tegen het beleid van Trump. Dat zij dat met hun leven moesten bekopen, is diep tragisch. Het voedt bij mij het gevoel dat democratie en veiligheid in de VS steeds verder ondergeschikt raken aan de wil van een president die niet kan — of wil — wijken.

Conclusie: hoe het verder moet met de Verenigde Staten weet ik uiteraard niet. Wat ik wél weet, is dat er radicaal iets moet veranderen in een land dat steeds dieper wegzakt in het moeras van presidentiële willekeur en onverschilligheid. Alleen al daarom ben ik blij dat ik Nederlander ben en geen Amerikaan. Hier mogen we nog opkomen voor onze mening — iets wat in de VS steeds meer een utopie lijkt te worden.

Copyright © John Kukken, 2026 — alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen