Goed werk heeft geen bewijsdrang nodig

 

Er zijn mensen die een sterke bewijsdrang in zich voelen. Een drang die hen voortdurend aanspoort om te laten zien wat ze kunnen, met het risico dat de druk hen op den duur te veel wordt. Er bestaan methodes om daarmee om te gaan, maar uiteindelijk kun je er zelf ook veel aan doen.

In mijn werkzame leven heb ik ook wel iets van bewijsdrang gevoeld, maar ik droeg die niet constant met me mee. In de weekenden ging ik uit, maakte ik plezier en kwam ik los van het werk, waardoor ik iedere nieuwe werkweek met frisse moed begon.

Ik bleef daardoor ontspannen en bleef altijd de zonnige kant van het leven zien. Dat was niet altijd even makkelijk, want ook ik liep weleens tegen een flinke kink in de kabel aan. Die liet ik dan over me heenkomen. Voor mij was het niet meer dan een hindernis die genomen moest worden.

De bewijsdrang is tegenwoordig echter zó groot dat mensen er serieus door in de problemen kunnen komen. Ze moeten presteren, zichzelf verbeteren en zich blijven ontwikkelen om het tempo van het bedrijfsleven bij te houden. Het is dan ook geen wonder dat steeds meer mensen met een stevige burn-out te maken krijgen.

Aan die manier van werken heb ik nooit meegedaan. Ik werkte hard, maar wel op mijn eigen tempo. Dat beviel sommige werkgevers niet. Ironisch genoeg stonden juist zij vaak zelf al op de rand van het ravijn dat richting een burn-out leidde, en probeerden ze mij daar ook nog even in mee te trekken.

Er zijn mensen die zeggen dat hard werken niet erg is, en dat het soms zelfs noodzakelijk is. Maar ik ben ervan overtuigd dat mensen die zichzelf voortdurend opjagen de voldoening waar ze naar streven uiteindelijk niet zullen vinden. Ze lopen vroeg of laat aan zichzelf voorbij, en dat moet ten allen tijde worden voorkomen. Dat kan, niet alleen door professionele begeleiding, maar ook door een gezonde werkethiek en rust in de woonkamer.

Met andere woorden: ik heb me nooit druk gemaakt over bewijsdrang. Door op een rustige manier goed werk af te leveren, bewees ik vanzelf dat ik mijn werk aankon. Nu ik gepensioneerd ben, geniet ik daar nog steeds van. Voor mij is het daarmee eens te meer duidelijk dat mijn werkethiek altijd goed is geweest, ook al zagen sommige werkgevers dat destijds anders.

Copyright, John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen