Waarom ik niet ga preppen

 

Ik hoor en lees het steeds vaker: we zouden ons op een oorlog moeten voorbereiden. Er zijn mensen die dat ook daadwerkelijk doen. Ze slaan van alles in, maar of datgene wat ze aanschaffen ook werkelijk nuttig is, valt nog maar te bezien. Van veel preppers hoor ik namelijk juist het tegenovergestelde.

‘Je bent een beetje onnozel als je je niet voorbereidt.’ Die uitspraak heb ik de laatste tijd zo vaak gehoord en gelezen dat hij me inmiddels de neus uitkomt. En alsof dat nog niet genoeg is, ontving ik een paar weken geleden — net als alle andere Nederlanders — een boekje van de overheid. Het draagt de titel Bereid je voor op een noodsituatie en legt uit wat je moet doen als het echt misgaat.

Stap 1: stel een noodpakket samen.
Stap 2: maak een noodplan.
Stap 3: praat met elkaar en help elkaar.

Met stap 3 ben ik het volledig eens. Met de andere twee kan ik voorlopig echter weinig.

Daarnaast zijn er helaas ook veel kapers op de kust: mensen die handig inspelen op de huidige onrust. Zo zag ik onlangs online een ‘aanbieding’ voor vier kaarslichtjes voor vijftien euro — exclusief verzendkosten. Toen ik dat zag, dacht ik dat je wel heel diep in de penarie moet zitten als je daarin trapt. Het is pure oplichterij, niets meer en niets minder. Om die reden haak ik af.

Ik heb al eerder geschreven dat ik geen prepper ben en dat ook nooit zal worden. Ik ben iemand die van dag tot dag leeft en wel ziet waar het schip strandt. Dat is misschien een beetje onnozel, maar daar lig ik niet wakker van. Ik maak me er simpelweg geen zorgen over.

Maak ik me dan helemaal geen zorgen over wat er in de wereld gebeurt? Natuurlijk wel. Maar ik laat het geen bezit van me nemen. Ik leid mijn leven zoals ik dat wil. Ik laat me geen peperduur noodpakket aansmeren en ik laat me niet bang maken door doemdenkers die in alles alleen maar het ergste zien.

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat ik me zeer bewust ben van de onrust in de wereld. Maar waar onrust heerst, ligt vaak ook al een oplossing op tafel. Het probleem is alleen dat er wereldleiders zijn die die oplossing — zo lijkt het — niet wíllen zien. Dat is het echte probleem waar de wereldbevolking mee wordt opgezadeld. En het zou zomaar kunnen dat juist daardoor de noodpakkettenindustrie gouden tijden tegemoet gaat.

Dus als je mij vraagt of ik ga preppen, dan is mijn antwoord helder: nee. Ik ben geen doemdenker, maar iemand die ervoor kiest om in alles het positieve te blijven zien.

Copyright © John Kukken, 2026 — alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen