Een worst vol nostalgie

 

Tot voor een paar jaar geleden genoot ik regelmatig van de originele rookworst van de HEMA. Maar vanaf het moment dat die rookworst een nieuwe receptuur kreeg, haakte ik af.

Ik ben een echte vleeseter, waardoor ik de rookworst van de HEMA altijd heerlijk vond. Op een gegeven moment besloot het bedrijf echter dat de worst van een andere fabrikant moest komen. Met die overstap veranderde ook de receptuur.

De rookworst smaakte niet meer zoals voorheen — sterker nog, hij smaakte wat flauwtjes. Ik herkende hem niet meer. Was dat voor mij een aderlating? Ja, absoluut. Ik kwam namelijk regelmatig bij de HEMA om daar een rookworst te kopen.

Omdat de nieuwe worst mij totaal niet smaakte, liet ik niet alleen de rookworst, maar ook het bedrijf grotendeels links liggen. Andere benodigdheden kocht ik nog maar sporadisch bij de HEMA. Die haalde ik voortaan elders, in andere winkels of simpelweg online. Dat laatste was wel zo makkelijk: ik hoefde de deur er niet voor uit én het werd vaak ook nog gratis bezorgd.

En tóch miste ik de HEMA. Het bedrijf heeft een uitstraling die bij mij past. Maar ja, die rookworst hè — die oude vertrouwde smaak werd niet meer verkocht, waardoor ik voor mijn worstbehoefte naar andere aanbieders uitweek.

Ik probeerde rookworsten uit de supermarkt, maar ook die smaakten flauwtjes. Zo verdween de rookworst langzaam maar zeker van mijn menu.

Tot voor een paar dagen geleden. In het AD las ik dat de alom bekende rookworst van de HEMA weer terugkeert. De HEMA erkent nu dat het een enorme uitdaging bleek om die bekende HEMA-smaak te behouden.

Het bedrijf verspreidde gisteren een reclamefilmpje waarin mensen worden opgeroepen de rookworst opnieuw te proberen. ‘Hij is weer net zo rokerig, knapperig en sappig als vroeger,’ benadrukt de HEMA daarbij.

Dat klinkt als muziek in mijn oren. In gedachten sta ik nu al in de rij, want ik wil die ouderwetse, knapperige en sappige rookworst van de HEMA weer proeven. Voor de smaak — maar zeker ook voor dat warme gevoel van nostalgie.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.







Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen