Stoppen op het hoogtepunt (en dan massaal inloggen)

 

Al zestien jaar is de musical Soldaat van Oranje een ongekend succes. De productie is op meerdere vlakken een hit, maar wat heeft ervoor gezorgd dat het een hit werd? Daar heb ik één woord voor: actualiteit.

Ik ben geen liefhebber van musicals, ze kunnen me heel eerlijk gezegd in de meeste gevallen gestolen worden. De enige twee musicals die ik leuk vind zijn The Little Shop of Horrors en Grease.

Zestien jaar geleden werd Soldaat van Oranje groots aangekondigd, waardoor ik een afwachtende houding aannam. Het zal zo’n vaart niet lopen was de gedachte die ik toen in me droeg, maar daar vergistte ik me in. Na een tijd bleek namelijk dat de musical bij het grote publiek aansloeg, en deuren voor aankomende artiesten opende. Maar ik liep er niet warm voor, hoe hoe groots opgezet de productie ook bleek te zijn.

Mijn vriendin heeft de musical inmiddels tien keer gezien, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat zij er behoorlijk enthousiast over is. Dat is mooi voor haar, maar mij laat het helemaal koud, ik ben er niet voor de porren, en laat er daarom dan ook geen traan om nu blijkt dat de musical na zestien jaar op het hoogtepunt stopt.

Dat de steker er na zestien jaar uit wordt getrokken verwonderd me niet, want de musical is vanaf het begin extreem succesvol geweest, waardoor het op een gegeven moment beter is dat de stekker eruit getrokken wordt.

Het motto daarvan is: als je op het hoogtepunt van de populariteit aangekomen bent, moet je ermee stoppen om te voorkomen dat je op een gegeven moment met een afnemende belangstelling te maken krijgt.

Dat hebben de producenten ingezien, waardoor ze het besluit hebben genomen dat het mooi is geweest.

Het resultaat ervan is nu dat er duizenden mensen zijn die via de website van de musical alsnog een toegangskaartje proberen te scoren. Maar ten tijde van het schrijven van deze column ligt de website plat, waardoor het aanschaffen van een toegangskaartje op dit moment niet mogelijk is. Dat is voor mijn vriendin een behoorlijke domper, maar daar zet ze zich wel overheen, want is slechts een tijdelijke kink in de kabel van de website.

Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden





Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen