Wat ben jij vol van jezelf

 

Als columnist die dagelijks schrijft en publiceert, loop ik natuurlijk het risico dat ik reacties te verwerken krijg die er niet om liegen. Dat vind ik over het algemeen helemaal niet erg; we leven tenslotte in een democratisch land waarin meningen geuit mogen worden. Maar sommige reacties gaan wel ver — soms zelfs iets té ver.

Ongeveer een maand geleden werkte ik overdag aan een column toen er een pop-up op mijn scherm verscheen: een nieuwe reactie. Normaal klik ik zo’n melding weg, maar dit keer was ik benieuwd naar de inhoud. Dus opende ik hem.

Wat ik toen las, zorgde ervoor dat ik hardop moest lachen. De reactie sloeg werkelijk nergens op en was compleet uit de lucht gegrepen. In de column beschreef ik dat ik Jacky had uitgelaten en onderweg met verschillende mensen had gesproken. We hadden het over wat er in de wereld speelt en hoe je daar volgens ons het beste mee om kunt gaan. Ik drong me niet op, luisterde aandachtig naar wat zij te zeggen hadden, en kwam tot de conclusie dat ze misschien weleens gelijk konden hebben. Dat was alles.

En toch vond iemand het nodig om te reageren met: “Wat ben jij vol van jezelf.” Daar heb ik even op gereageerd, want ik bén niet vol van mezelf. Sterker nog: in mijn columns stel ik me meestal vrij bescheiden op, ook al maak ik mijn mening duidelijk. Ik ben niet iemand die anderen afbreekt om hun mening. Ik ben juist iemand die observeert, relativeert en dan tot een conclusie komt. Het lijkt me duidelijk dat ik er niet op uit ben om mensen te beschadigen.

Oké, ik geef het toe: ik kan best een beetje trots zijn als ik een column met een zwaar thema heb geschreven en gepubliceerd. Maar dat betekent niet dat ik “vol van mezelf” ben. Wat het wél betekent, is dat ik maatschappelijk en empathisch betrokken ben — en dat laat ik zien, zowel op straat als in mijn columns. Als dát al niet meer kan, waar gaan we dan heen? Dan belanden we in een eenheidsworst waarin niemand nog een mening kan of mag uiten.

Dat de reageerder vond dat ik “vol van mezelf” ben, vind ik dan ook misplaatst en ongepast. Maar goed — ook dat is oké. Want het zegt niets over mij, maar álles over degene die het schreef. En waarschijnlijk heeft die persoon dat zelf niet eens door.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.






Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen