Loslaten is ook liefde

 

Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding.

Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen.

Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen.

Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omgaan met vrienden. Ik hoorde bij die vriendenkring, en op een dag vertelde hij me dat hij de vrouw van zijn leven had ontmoet. Toen hij me Cor voorstelde, begreep ik meteen wat hij bedoelde. Ze was prachtig — niet alleen van buiten, maar ook van binnen. Twee jaar later gaven ze elkaar het ja-woord in een kerk in Hengelo. Ik dacht dat hun geluk voor altijd bezegeld was.

Maar na een paar jaar verschenen de eerste barstjes. Ze kwamen tot de conclusie dat ze niet bij elkaar pasten, en de scheiding werd met wederzijds goedvinden ingezet. Het proces verliep soepel, en het was duidelijk dat ze vrienden voor het leven zouden blijven.

Henk kreeg later een relatie met een andere vrouw en werd uiteindelijk vader van een dochter. Cor nam meer tijd, maar vond op haar eigen manier een nieuwe liefde: André, manager van een grote supermarkt. Hij had weinig hobby’s, maar wel een droge humor waar ik vaak om moest lachen. Ze trouwden niet, maar kregen samen twee kinderen — een meisje en een jongen — en vormden een warm gezin.

Ondertussen bleven Cor en Henk elkaar zien. Niet stiekem, maar mét hun partners erbij. De liefde tussen hen was niet verdwenen, maar had een andere vorm aangenomen: platonisch, volwassen, zacht.

In diezelfde periode ontmoette ik Annemarie in het casino waar ik werkte. We werden verliefd, maar konden dat door mijn werk niet meteen laten blijken. Toen ik na zes maanden weer een casino binnen mocht, ging ik meteen naar de Black Jack-tafel waar ik haar had leren kennen. Ze zat er. Ze keek op, glimlachte, en Cupido deed de rest. Die avond bracht ik haar keurig naar huis. Wat we toen nog inhielden, hebben we later ruimschoots ingehaald.

Toen onze relatie serieus werd, stelde ik Annemarie aan Cor en Henk voor. Henk sloeg een arm om me heen en glimlachte alsof hij wilde zeggen dat Annemarie perfect bij me paste. Cor en Annemarie raakten in gesprek en lachten om van alles en nog wat. Een vriendschap was geboren.

De jaren gingen voorbij. Cor verhuisde met André en de kinderen naar Amsterdam, Henk met zijn vrouw en dochter naar Den Bosch, en Annemarie en ik gingen samenwonen. We leken verder uit elkaar te drijven, maar het tegendeel bleek waar: de vriendschap bleef intact.

Dat bleek van onschatbare waarde toen het verschrikkelijke bericht kwam dat Henk en zijn echtgenote hun dochter op 18-jarige leeftijd hadden verloren. Annemarie en ik reden direct naar Den Bosch. Cor was er ook. Ze had haar arm om Henk heen, fluisterde bemoedigende woorden, en hield hem zacht vast. Ik zag dat het hem goed deed, al bleef de triestheid zwaar in huis hangen.

De uitvaart verliep zoals uitvaarten verlopen: met verdriet, tranen en stilte. Daarna lieten we Henk en zijn vrouw bewust even met rust. Een paar weken later vertelde hij me telefonisch dat hij weer aan het werk was en dat zijn relatie met zijn vrouw sterker was geworden. Hij was op de goede weg, maar het zou tijd kosten voordat hij weer echt zichzelf zou zijn.

En toen kwam die handgeschreven uitnodiging voor het 25-jarig jubileum van de scheiding. Een feest dat je maar zelden tegenkomt.

Het werd een geweldige avond in een grote zaal, met een band die gezellige muziek speelde. Er werd gedanst, gelachen, herinnerd. En boven alles hing een sfeer die maar één boodschap had:

Loslaten is ook liefde.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.