Wanneer politieke vriendschap verandert in een risico

 

Er was ooit een warme vriendschap tussen Donald Trump en de Italiaanse premier Giorgia Meloni, maar daar is nu niets meer van over. Meloni neemt bewust afstand van de Amerikaanse president. Volgens insiders moet ze daarmee oppassen, want een oud‑generaal staat te trappelen om haar positie over te nemen — en Trump is een man die rare sprongen maakt.

Waar draait het om? Trump zou hebben beweerd dat Meloni hem had gesmeekt om samen op de foto te gaan tijdens de G7 in Frankrijk. Dat kan natuurlijk zo zijn, maar Meloni ontkent het: Italianen smeken niet, zei ze. En eerlijk gezegd: als ik haar was geweest, had ik ook niet met hem op de foto gewild. Niet alleen omdat ik een fel tegenstander van hem ben, maar ook omdat hij vaak dingen roept die later niet blijken te kloppen. Volgens het AD is dat ook nu het geval, en verliest Trump daardoor steeds meer rechtse bondgenoten in Europa.

Dat verbaast me niets. Hij is zo wispelturig als maar kan, waardoor niemand echt op hem kan vertrouwen. Meloni zou zelfs hebben gezegd dat zijn vriendschap haar zeker níét heeft geholpen.

Ik ben geen politicus, slechts een eenvoudige columnist die schrijft over wat er in de wereld gebeurt. Maar zelfs ik zie dat Trump zich beter kan richten op zijn eigen populariteit in de Verenigde Staten, want die staat op een historisch dieptepunt. Dat kan ertoe leiden dat zijn partij in november de midterms verliest, waardoor een impeachmentprocedure dichterbij komt en hij de macht die hij nu nog heeft kan kwijtraken. Dat zijn voor hem geen kleine risico’s.

Wat dat betreft zou hij op eieren moeten lopen, maar dat is hij niet van plan. Hij gedraagt zich als een olifant in een porseleinkast, en dan kan het niet anders dan dat er iets sneuvelt — in dit geval zijn eigen geloofwaardigheid als leider van een land dat ooit het machtigste ter wereld was.

Waarom zeg ik dat zo? Kijk naar China. Dat land houdt zich internationaal bewust op de achtergrond, terwijl het de Verenigde Staten economisch allang voorbij is. De wereldmarkt wordt overspoeld met Chinese producten. Sommige van matige kwaliteit, maar er zijn uitzonderingen. Ik hoef alleen maar naar mijn beeldscherm en wasmachine te kijken: allebei uit China, allebei uitstekend, en die wasmachine draait al achttien jaar probleemloos.

Met andere woorden: China verovert de wereld door níét op de voorgrond te treden. Dáár zou Trump eens naar moeten kijken. Terughoudendheid siert de Chinese industrie — dat is een waarheid als een koe, nu én in de verre toekomst.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen