Wanneer Leugens Luider Worden dan Nieuws

 

De interesse van mensen in het nieuws daalt verder. Volgens de NOS had in 2018 nog 61 procent van de Nederlanders veel interesse in het nieuws. In 2026 is dat teruggelopen naar 41 procent. Dat blijkt uit het Digital News Report, een jaarlijks onderzoek van het Commissariaat voor de Media (CvdM) in samenwerking met het Reuters Institute for the Study of Journalism.

Hoe komt het dat die interesse zo hard daalt? Volgens mij is het antwoord even eenvoudig als logisch: sociale media. Juist daar wemelt het van de desinformatie. Het is een kort maar krachtig antwoord — en helaas ook de realiteit.

Als columnist heb ik elke dag betrouwbare informatie nodig. Daarom lees ik dagelijks het AD en soms MSN, maar bij MSN alleen wanneer er een gerenommeerd persbureau zoals Reuters of het ANP onder staat. MSN bezoek ik dus hooguit incidenteel. In 99 van de 100 gevallen kom ik uit bij het AD, en in iets mindere mate bij RTL Nieuws of de NOS. Ik wil simpelweg niet in aanraking komen met desinformatie.

Dat veel mensen tegenwoordig meer geloof hechten aan wat ze via sociale media voorgeschoteld krijgen, vind ik zorgelijk. Ze krijgen onjuiste informatie binnen, nemen die voor waarheid aan, en zo verspreidt desinformatie zich als een lopend vuurtje.

Wat kun je daartegen doen? Ik vrees niet veel. Natuurlijk kun je maatregelen nemen, maar de makers van desinformatie vinden altijd nieuwe manieren om hun verhalen te verspreiden. Daarom houd ik mezelf dagelijks aan een simpel maar effectief ritueel: lees het AD, kijk naar het persbureau, lees zorgvuldig, denk erover na, en schrijf daarna pas mijn mening op. Dat werkt voor mij — en het houdt mijn columns zuiver.

Ik hoop dat de interesse in écht nieuws op een dag weer zal toenemen, en dat de aandacht voor desinformatie zal afnemen. Want één ding is zeker: desinformatie vergroot de verdeeldheid in ons land, en laat dat nou precies zijn wat we níét willen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen