Love of my life – een gevoelige ballad die niet uit mijn gedachten wil verdwijnen

 

In 1986 gaf de Britse rockband Queen een legendarisch concert in het Wembley‑stadion in Londen. Al hun hits kwamen bombastisch voorbij, maar toen was er opeens dat ene verstilde moment waarin het gevoelige Love of My Life werd gebracht — en ik even stil werd.

In datzelfde jaar was ik er als rocker helemaal klaar voor om het Wembley‑concert van Queen te beleven. Ik heb het optreden niet live kunnen zien, maar de dvd die ik bij een Hengelose videotheek had gehuurd bood uitkomst.

Thuis legde ik de dvd op de eettafel, waardoor ik er even niet naar omkeek, maar in de avond veranderde dat. Ik wilde swingen, lekker meezingen, en zo af en toe zelfs een beetje headbangen. Alle grote hits kwamen voorbij: Another One Bites the Dust, A Kind of Magic, ’39, Now I’m Here (een nummer waar ik toen onophoudelijk op headbangde), Killer Queen en uiteraard het legendarische Bohemian Rhapsody, een nummer waar ik — net als NPO Radio 2 — het jaar mee afsluit.

Maar tussen al het swingen en headbangen door was daar ineens dat ene verstilde moment. De lichten op het immense podium doofden, twee spotlights gingen aan, bassist John Deacon en drummer Roger Taylor verlieten het podium, en Brian May nam een akoestische gitaar ter hand. Hij ging op een kruk zitten, sloeg de eerste tonen van Love of My Life aan, waarna Freddie Mercury naast hem plaatsnam. Freddie zong de tekst van het gevoelige nummer zó loepzuiver dat iedereen in het publiek er stil van werd.

Daar raakte ik diep van onder de indruk. Ik kreeg een stevige brok in mijn keel, want de ware betekenis van het lied drong ineens tot me door. Mijn emoties gingen open, en op een gegeven moment liepen de tranen over mijn wangen.

Maar waardoor kwam dat eigenlijk? Was het de gevoelige toon die Freddie erin legde, of was het de thematiek van de ballad? Het is de combinatie van die twee factoren. Freddie had een stem die mensen ontroerde — dat staat buiten kijf — maar ook de thematiek van Love of My Life weet mensen soms tot op het bot te raken. De tekst is immers een smeekbede van iemand die vraagt om niet verlaten te worden, ondanks een gebroken hart.

Dat hoor je in meer ballads, maar niet op de manier waarop Queen het hier doet. Daarom krijg ik ook nu nog, veertig jaar later, tranen in mijn ogen als ik naar de liveversie luister. Het nummer wil maar niet uit mijn gedachten verdwijnen — en dat is helemaal oké.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen