Het Memorandum dat de Oorlog Niet Stopte

 

De tekst van het memorandum of understanding tussen de Verenigde Staten en Iran is eerder al uitgelekt. Volgens Bloomberg bevat het document veertien punten, waaronder de afspraak dat de Straat van Hormuz onmiddellijk na ondertekening weer open zou gaan. Dat gebeurde ook — maar niet voor lang. Israël bleef Libanon aanvallen, waarop Iran de zeestraat vrijwel direct opnieuw sloot.

Diplomaten van beide landen hebben maandenlang gewerkt aan dit memorandum. Daardoor dacht ik even dat het misschien toch goed zou komen. Maar dat bleek een illusie. Zodra Israël zijn bombardementen voortzette, trok Iran de stekker eruit. Het zette me aan het denken: wat hebben die diplomaten eigenlijk bereikt? En belangrijker nog: wat heeft Donald Trump bereikt? Volgens analist en investeerder Tom Lassing heeft Trump de tekst van het memorandum niet eens gelezen. Dat idee nestelt zich inmiddels ook bij mij: een president die koste wat kost van de oorlog af wil, zonder de consequenties te overzien.

Wat Trump wél heeft bereikt, is dat de olieprijs heel even daalde. Dat zorgde voor een kortstondige rust op de oliemarkt en een adempauze voor Amerikanen die kreunen onder de hoge benzineprijzen. Maar… in het memorandum staat óók dat Iran een schadevergoeding van 300 miljard dollar krijgt. En het lijkt erop dat de Amerikaanse belastingbetaler die rekening mag voldoen.

Ik kan me voorstellen dat die daar niet bepaald blij mee zullen zijn. De kans is groot dat Trump dit op termijn politiek gaat voelen.

Toch zou Trump Trump niet zijn als hij niet terugsloeg. Hij verweet Barack Obama dat die “meer dan 100 miljard dollar aan Iran had gegeven”. Obama reageerde zoals alleen Obama dat kan: kalm, feitelijk en trefzeker. Hij wees erop dat het geld waar Trump op doelde sowieso al van Iran was — en dat dit in schril contrast staat met de 300 miljard dollar die nu door de VS wordt uitgekeerd. Daarmee pareerde hij Trumps aanval op een manier waar Trump naar mijn mening niet tegenop kan.

Kortom: wie het memorandum van overeenstemming objectief bekijkt, kan moeilijk anders dan concluderen dat Iran al lange tijd de beste kaarten in handen heeft. De Verenigde Staten lijken in deze oorlog het onderspit te hebben gedolven. Daardoor kan het memorandum volgens Tom Lassing — en volgens mij — voor een groot deel direct de prullenmand in. Het is geen conclusie waar de wereld op zit te wachten, maar wel een conclusie die, hoe pijnlijk ook, getrokken moet worden.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen