Hangen, wurgen en 29 graden

 

Het was al enige tijd bekend dat het vandaag erg warm zou worden, waardoor Annemarie en ik besloten om gisteren al de boodschappen voor de hele week te doen. Dat gaf ons niet alleen wat meer lucht, maar ook een tevreden gevoel: vandaag konden we het noodgedwongen lekker rustig aan doen.

Meteorologen Marco Verhoeff en Peter Kuipers-Munnike hadden een paar dagen geleden al gewaarschuwd dat het vandaag — en waarschijnlijk ook de rest van het weekend — heet zou worden. In eerste instantie lieten Annemarie en ik die berichten een beetje aan ons voorbijgaan. Ach, het zal wel, dachten we. Maar eergisteravond werd bevestigd dat de temperaturen ver boven de dertig graden zouden uitkomen, met een flinke kans op onweer. Dat was voor ons het moment om de boodschappen een dag naar voren te halen.

Maar hoe kwamen we de dag van vandaag eigenlijk door? Vooral met hangen en wurgen. Als oudere mensen waren we niet vooruit te branden. Natuurlijk liepen we af en toe naar de keuken, maar dat gebeurde met een tegenzin die zijn weerga niet kent.

Daarom besloot ik maar eens achter mijn laptop te kruipen om via Facebook te kijken hoe onze vrienden de dag beleefden. Wat bleek: niemand was online. Ik nam dus maar aan dat ook zij last hadden van de hitte.

Zelfs Jacky, normaal gesproken de spring-in-’t-veld bij ons thuis, had moeite om van de ene kant van de woonkamer naar de andere te komen. Strompelen was een beter woord. We deden ons best om haar wat verkoeling te geven, en ze waardeerde het zichtbaar dat haar waterbak vaker dan normaal werd bijgevuld. Ze slurpte het water op alsof haar leven ervan afhing. Ondertussen dronken Annemarie en ik meer mineraalwater met een smaakje dan normaal, want ook wij moesten ons vochtgehalte op peil houden.

Vanwege de hitte verlangden we dan ook hevig naar een verfrissende onweersbui, maar die is tot op heden bij ons in Het Achtervoort in Enschede nog niet gekomen. Terwijl ik deze column schrijf, geeft de thermostaat in de woonkamer 29 graden aan. Dat is echt niet normaal meer.

We hopen dan ook dat die verlossende onweersbui alsnog komt, zodat we morgen hopelijk weer een beetje op adem kunnen komen. Want een dag als vandaag, die alleen maar hitte bracht, is er eentje die wat ons betreft niet voor herhaling vatbaar is.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen