Goedkope Olie, Duur Tanken

 

Ondanks het feit dat de olieprijs op de wereldmarkt de laatste dagen fors is gedaald naar ongeveer 80 dollar per vat, gaan de prijzen van benzine en diesel morgen tóch omhoog. Hoe kan dat? Ik las het vanochtend in het AD, maar ik keek er niet van op. Het antwoord is namelijk bijna kinderlijk eenvoudig.

Toen de oorlog tussen de Verenigde Staten en Israël aan de ene kant, en Iran aan de andere kant uitbrak, gooide Iran de Straat van Hormuz direct op slot. Daardoor konden olietankers uit verschillende olieproducerende landen geen kant meer op, en steeg de olieprijs naar ongekende hoogte. Handelaren moesten daardoor veel meer betalen om olie te bemachtigen, en die hogere kosten worden nu — met vertraging — doorberekend aan de consument. Dat is simpelweg hoe de markt werkt.

Nu is het zo dat Annemarie en ik allebei een goede auto hebben: zij een Toyota, ik een Opel. Maar naar de benzinepomp gaan we niet, want we rijden allebei elektrisch. Af en toe de stekker erin en klaar. We zouden dus kunnen zeggen: wat kan ons die benzineprijs schelen? Maar zo zitten wij niet in elkaar. We kennen genoeg mensen die afhankelijk zijn van een auto op benzine of diesel. Sommigen van hen hebben het niet breed, maar hebben hun auto wél nodig om hun dagelijkse verplichtingen na te komen. Ze krijgen van hun werkgever een reiskostenvergoeding, maar die stelt weinig voor: zo’n 21 cent per kilometer. Dat is geen vetpot, en velen vinden dan ook dat die vergoeding hoognodig omhoog moet.

Gelukkig heb ik gehoord dat werkgevers daar inmiddels naar kijken. Dat is positief. Maar het zou nóg mooier zijn als de Straat van Hormuz weer volledig opengaat, zodat er meer olie op de markt komt en de prijs per vat verder daalt.

Ik ben er echter bang voor dat we daar nog wel even op moeten wachten. Trump heeft weer eens iets gezegd dat door de Iraanse delegatie als beledigend werd opgevat, waarna zij kwaad zijn weggelopen. Dat is zorgwekkend, want als vredesonderhandelingen vastlopen door uitspraken van de Amerikaanse president, voorspelt dat weinig goeds.

Om de verwarring nóg groter te maken, heeft vicepresident J.D. Vance gezegd dat de Straat van Hormuz binnenkort weer opengaat en dat de atoomwaakhond IAEA mogelijk deze week al naar Iran terugkeert. Ik moet het allemaal nog zien. Er is al zoveel gezegd en geschreven dat ik het met een flinke korrel zout neem.

Daarom zijn Annemarie en ik blij dat we jaren geleden hebben gekozen voor elektrisch rijden. Wij worden niet geconfronteerd met hoge benzine- en dieselprijzen — hooguit met een wat hogere elektriciteitsrekening.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen