Geef ons Vermeer, niet een testbeeld

 

Het is gelukt. Het Kunstmuseum in Den Haag deed in de afgelopen zeventig jaar meerdere pogingen om twee werken van Piet Mondriaan samen in het museum te krijgen. Naar verluidt is het volgend jaar zover: dan zijn de laatste twee schilderijen van de beroemde kunstenaar voor het eerst samen te zien in Den Haag.

Ik las drie dagen geleden al over de komst van de twee schilderijen, maar besloot er niet direct over te schrijven. Dat kwam doordat Annemarie en ik nou niet bepaald liefhebbers zijn van het werk van Mondriaan. Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die graag naar zijn schilderijen kijken, zeker liefhebbers van het modernisme.

Maar dat zijn Annemarie en ik dus niet. Wij kijken veel liever naar de schilderijen van de grootmeesters die ons land in de 17e eeuw voortbracht. Denk daarbij uiteraard aan Rembrandt van Rijn — dé ultieme grootmeester — maar ook aan Johannes Vermeer (mijn persoonlijke favoriet), Judith Leyster en Jan Steen. Hun schilderijen zijn levendig, tonen mensen met aanzien, maar laten ook zien hoe gewone mensen destijds in het leven stonden. Vooral Jan Steen en Johannes Vermeer waren daar ware meesters in.

Als we ongewild een keer naar een werk van Mondriaan kijken, krijgen Annemarie en ik weleens het gevoel dat we naar een testbeeld kijken: klinisch, strak, zonder een spoortje emotie. Voor ons heeft het een zeggingskracht van nul. Je zult ons volgend jaar dan ook niet in het Kunstmuseum aantreffen.

Eén ding moeten we echter wel toegeven: de schilderijen van Mondriaan zijn kleurrijk. Maar verder missen ze naar onze mening van alles en nog wat. En áls we al een keer naar een testbeeld willen kijken, dan doen we dat wel op ons tv‑scherm — áls het er al op te zien is.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen