De President die Zijn Eigen Podium Verlaat

 

Een indrukwekkende stoet internationaal bekende artiesten maakte donderdag zijn opwachting bij de opening van het Obama Presidential Center, het nieuwe museum en de bibliotheek ter ere van Barack Obama. Onder de optredende artiesten bevonden zich Bruce Springsteen, Bono, Christina Aguilera, Eddie Vedder, John Legend en Jennifer Hudson — een line-up waar menig festival jaloers op zou zijn.

Ook in het publiek zaten talloze Amerikaanse iconen: Tom Hanks, Tyler Perry, Oprah Winfrey, Stephen Colbert en Conan O’Brien. Daarnaast waren oud-presidenten Joe Biden, Bill Clinton en George W. Bush aanwezig. Het was een avond vol waardigheid, klasse en culturele grandeur.

Het contrast met de evenementen van de huidige president Donald Trump kon nauwelijks groter zijn. Daar blijven de grote namen namelijk massaal weg — en naar mijn mening terecht.

Ik ben geen beroemdheid, laat staan een Amerikaanse, maar áls ik er een was en Trump mij zou uitnodigen om op te treden tijdens een van zijn bijeenkomsten, zou ik zonder aarzelen weigeren. Ik wil onder geen beding met hem of zijn aanhang geassocieerd worden. Dat heeft niet alleen met mijn politieke overtuigingen te maken, maar vooral met het feit dat ik hem zie als een minachtend persoon die koste wat kost zijn wil wil doordrijven.

Laatst zag ik een interview met hem in Meet the Press. Hij kreeg terechte, kritische vragen — vragen die elke president hoort te kunnen verdragen. Maar Trump kon dat zichtbaar niet. Op een gegeven moment begon hij een tirade tegen de presentatrice, gooide zijn microfoon op de grond en liep kwaad weg, terwijl zij verbouwereerd achterbleef.

Als je als president wordt uitgenodigd door Meet the Press, dan weet je dat je stevig bevraagd wordt. Je weet ook dat je je dient te gedragen als een leider, niet als een kleuter die op zijn zere teentjes is getrapt.

Juist dat kinderachtige gedrag liet Trump volgens mij zien. De minachting voor de pers spatte van het scherm. Daarmee toonde hij opnieuw dat hij het presidentschap niet waardig is. Hij heeft voortdurend kritiek op Barack Obama en Joe Biden, maar het zijn juist Obama — en in iets mindere mate Biden — die hebben laten zien hoe je een machtig land bestuurt: met geduld, waardigheid en respect. Daar kan Trump naar mijn mening in de verste verte niet aan tippen.

Ik hoop dan ook dat hij tijdens de midterms in november een paar flinke politieke tikken te verwerken krijgt. Misschien kiest hij dan eindelijk het hazenpad, want de impeachmentprocedure ligt volgens mij al een tijdje in een donker hoekje op hem te wachten.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

Rust in een tijd van onrust

  In de coronatijd kregen we op een gegeven moment te maken met de beruchte avondklok, waardoor we om 21.00 uur thuis moesten zijn. Er zijn mensen die dat — om zeer begrijpelijke redenen — associëren met de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, maar die duistere associatie heb ik niet, daar ik in 1958 geboren ben. Hierdoor onderging ik de coronatijd op de manier die bij me past. Uitgaan deed ik voor die tijd nauwelijks meer, waardoor het voor mij makkelijk was om voor 21.00 uur lekker thuis te zijn. Als ik mijn huis uit ging, droeg ik braaf een mondkapje, deed mijn boodschappen, sprak met een paar mensen, waarna ik op mijn dooie gemak naar huis liep. Na thuiskomst waste ik altijd mijn handen twintig seconden lang, waarna ik met een goed gevoel de boodschappen uit de tas pakte. Tijdens de gesprekken die ik toentertijd met verschillende mensen voerde, kreeg ik weleens te horen dat ze zich in hun vrijheid beknot voelden, en dat het hen terug deed denken aan de bezettingsjaren. Dat b...
Meer lezen